Rozstaje zmierzchu

Z przekleństwem na ustach Hanlon otrząsnął się z zadumy. Przypomniał sobie, że musi się pilnować, zwłaszcza w nocy; powinien się koncentrować na teraźniejszości, a nie oddawać próżnym rojeniom. Na szczęście nie zatrzymał się ani nawet nie zwolnił marszu. Po kilku kolejnych krokach uśmiechnął się nieznacznie i sprawdził kciukiem ostrość sztyletu. W dole ulicy wiatr wiał z dziwacznym poszeptem, przy wierzchołkach dachów gwizdał, a w krótkich momentach ciszy do uszu Hanlona docierało ledwie słyszalne skrzypienie butów, które towarzyszyło mu, niemal odkąd opuścił pałac.

Przy następnym skrzyżowaniu skręcił w prawo, idąc tym samym równym, niespiesznym krokiem, po czym nagle przylgnął plecami do wrót stajni, którą znalazł tuż za zakrętem. Wielkie drzwi stajni były zamknięte i prawdopodobnie zabarykadowane od środka, chociaż zapach koni i końskiego łajna ciągle wisiał w lodowatym powietrzu. Gospoda po drugiej stronie ulicy była również zamknięta na cztery spusty, okna za okiennicami wyglądały na kompletnie ciemne, a oprócz wycia wiatru słychać tu było jedynie zgrzytliwe odgłosy huśtającego się szyldu, którego Hanlon nie potrafił dostrzec w mroku nocy. Wokół nie było żywej duszy.

Po chwili znów zaskrzypiały buty — osobnik śledzący Hanlona wyraźnie przyspieszył, prawdopodobnie pragnąc nie tracić z oczu swej ofiary na zbyt długi czas. Ostrzeżony tym odgłosem Hanlon spojrzał we właściwym kierunku i chwilę później zauważył czyjąś skrytą pod kapturem głowę wyłaniającą się zza rogu z pewną dozą ostrożności, choć oczywiście niewystarczająco ostrożnie. Hanlon wyciągnął ku kapturowi lewą rękę, zamierzając złapać za gardło natręta, a równocześnie prawą wykonał szybkie, wyszkolone pchnięcie sztyletem. Na wpół spodziewał się znaleźć pod płaszczem mężczyzny pancerz lub kolczugę, był więc przygotowany na stal lub drucianą siatkę, jednak ostrze łatwo weszło w ciało w okolicach mostka. Hanlon nie wiedział, czy trafił w płuca przeciwnika, krew wszakże trysnęła z rany, a szpieg wydał ostatnie tchnienie bez jednego nawet krzyku. Tyle że Hanlon nie mógł sobie pozwolić dzisiejszego wieczoru na zwłokę. Obecnie wprawdzie nie dostrzegał w zasięgu wzroku żadnych Gwardzistów, lecz mogli się przecież pojawić w każdej chwili. Z tego też względu pospiesznie wyszarpnął sztylet, po czym trzasnął głową mężczyzny o kamienną ścianę stajni dostatecznie mocno, by pękła czaszka, a następnie wbił ponownie ostrze aż po rękojeść. Poczuł, że czubeczek sztyletu otarł się o kręgosłup ofiary.

Hanlon oddychał równomiernie, gdyż zabijanie było już dla niego wyłącznie koniecznością i od dawna nie przyprawiało go o ekscytację. Tym niemniej szybko opuścił trupa na śnieg przy ścianie, kucnął obok niego, wytarł ostrze w ciemny płaszcz zabitego, a jednocześnie drugą rękę wsunął mu pod pachę i wyszarpnął swoją rękawicę ze stalowym wierzchem. Pozostał w kuckach, lecz co rusz obracał głowę to w lewo, to w prawo, obserwując oba końce ulicy. Równocześnie obmacał twarz swojej ofiary. Zarost na brodzie, który wyczuł pod palcami, powiedział mu, że rzeczywiście miał do czynienia z mężczyzną, ale nic więcej. Zresztą, mężczyzna, kobieta czy dziecko — Hanlon nie widział różnicy. Znał wszak głupców, którzy nie obawiali się dzieci, toteż rozmawiali przy nich i zachowywali się w taki sposób, jakby te niedorosłe istoty w ogóle nie miały oczu ani języka i nie mogły przekazać, co usłyszały bądź zobaczyły. A jednak żałował, że nie dotyka wąsów, bulwiastego nosa czy czegokolwiek charakterystycznego, dzięki czemu przypomniałby sobie bądź też skojarzył, kim może być zamordowany właśnie mężczyzna. Ściskając jego rękaw, odkrył grubą wełnę, ani wysokiej jakości, ani szczególnie szorstką, pod nią zaś żylaste przedramię, które mogłoby należeć do urzędnika, woźnicy lub lokaja; krótko mówiąc — podobnie jak płaszcz — należało do jakiegoś mężczyzny. Obszukał ciało, przetrząsnął kieszenie płaszcza szpiega, znajdując z nich jedynie drewniany grzebień i szpulkę szpagatu, które odrzucił. Przy pasie mężczyzny jego ręka się zatrzymała. Wisiała tam skórzana pochewka. Była pusta. Żaden człowiek na ziemi nie zdążyłby wyciągnąć sztyletu, gdy ostrze Hanlona znajdowało drogę do jego płuc. Oczywiście, samotne wyjście w nocy było wystarczającym powodem do noszenia obnażonego noża czy sztyletu w dłoni, najczęściej jednak osobnik z ostrzem w ręku zamierzał dźgnąć kogoś w plecy albo podciąć mu gardło.