Rozstaje zmierzchu

Hanlon przybrał spokojniejszą minę, przestał się nerwowo rozglądać i opuścił rękę. Falion cechowała się wiecznie młodą twarzą i wielką urodą, zimnym spojrzeniem i jeszcze zimniejszym zachowaniem; posiadała też umiejętność naginania prawdy. Nie należała zatem do typu kobiet, które pragnął pieścić, podobno wszakże ukarał ją jeden z Wybranych, a Hanlon miał stanowić dla niej część kary, co zmieniało postać rzeczy. Do pewnego stopnia. Wykorzystanie kobiety, która nie ma wyboru, nigdy nie sprawiało mu problemów. A Falion wyboru na pewno nie miała. Strój służącej symbolizował prostą prawdę. Nieszczęsna kobieta sama wykonywała pracę czterech czy pięciu osób: służących, pomywaczek i dziewek, które obracają rożny, sypiała rzadko i płaszczyła się przed Shiaine, gdy ta choćby zmarszczyła brwi. Ręce miała szorstkie i czerwone od częstego prania i szorowania podłóg. Tym niemniej Falion bez wątpienia przeżyje wyznaczoną jej karę, a Hanlon nie chciał sobie robić z niej osobistego wroga, szczególnie skoro była Aes Sedai. W każdym razie nie teraz, kiedy jego sytuacja może się radykalnie zmienić i to zanim Hanlon zyska okazję zatopienia noża w sercu tej kobiety. Tyle że osiągnięcie kompromisu z nią nie było łatwe. Falion prezentowała praktyczne podejście do całej sprawy. Na oczach wszystkich Hanlon miętosił jej ciało — zawsze, gdy tylko ją zobaczył — a jeśli miał dość czasu, zabierał ją na górę, do jej małego pokoiku na podstrzeszu. Tam odgarniali pościel, gnietli ją, a następnie siadali na wąskim łóżku i wymieniali informacje. Chociaż na jej prośbę zrobił jej kilka siniaków — na wypadek gdyby Shiaine postanowiła ją sprawdzić — miał wszakże nadzieję, że Falion zapamięta, iż Hanlon bił ją na jej własną prośbę...

— Gdzie są pozostali? — spytał, zdejmując płaszcz i wieszając go na stojaku wyrzeźbionym w kształt lamparta. Odgłos jego butów na kaflach podłogowych odbijał się od wysokiego sufitu frontowego korytarza. Korytarz był wielki, zdobiony otynkowanymi gzymsami i licznymi bogatymi ściennymi draperiami zawieszonymi na rzeźbionych i wypolerowanych do lekkiego połysku panelach, dobrze oświetlony stojącymi lampami z odblaśnicami i równie intensywnie złocony jak sam Królewski Pałac, jednak niech Hanlon sczeźnie, jeśli wewnątrz było choć trochę cieplej niż na dworze. Na widok sztyletu, który trzymał w dłoni, Falion uniosła brwi, więc mężczyzna schował broń do pochwy, posyłając kobiecie spięty uśmiech. Potrafił szybciej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać, ponownie wyjąć zarówno sztylet, jak i miecz. — Ulice są w nocy pełne złodziei — wyjaśnił.

Mimo chłodu zdjął rękawice i schował je za pas, do którego miał także przytwierdzony miecz. Nie przestał wszakże podejrzewać, że grozi mu tu niebezpieczeństwo. Niestety, w najgorszym razie za całą ochronę będzie musiał mu wystarczyć napierśnik.

— Nie wiem, dokąd poszła Marillin — rzuciła Falion przez ramię. Już obrócona, unosiła spódnice i zaczynała wchodzić na stopnie. — Wyruszyła przed zachodem słońca. Murellin wziął fajkę i poszedł do stajni. Możemy pomówić, kiedy poinformuję Shiaine o twoim przybyciu.

Obserwując wchodzącą po schodach Falion, Hanlon odchrząknął. Murellina, zwalistego mężczyznę, za którym nie przepadał i którego wolał nie mieć za plecami, wyganiano do stajni za domem, ilekroć pragnął zapalić fajkę, ponieważ Shiaine nie lubiła ostrego zapachu tytoniu, w którym Murellin gustował. A ponieważ mężczyzna zwykle zabierał z sobą mniejszy lub większy dzban z piwem, najprawdopodobniej nie wróci zbyt szybko. Bardziej martwiła Hanlona Marillin. Również była Aes Sedai, najwidoczniej tak jak Falion podlegała rozkazom Shiaine, tyle że akurat z nią Hanlon nie zawarł żadnego porozumienia. Nie pokłócili się wprawdzie nigdy, lecz on z zasady nie ufał siostrom — ani z Czarnych Ajah, ani z żadnych innych. Dokąd się udała Marillin? Co zamierzała zrobić? To, czego człowiek nie wie, może go zabić, a Marillin Gemalphin spędzała naprawdę zbyt dużo wolnego czasu na zajęciach, o których Hanlon nie miał najmniejszego pojęcia. Ogólnie rzecz biorąc, powoli dochodził do wniosku, że w Caemlyn działo się zbyt wiele rzeczy, o których nic nie wiedział. Jeśli pragnie przeżyć, powinien poznać wszystkie sekrety.

Po zniknięciu Falion wyszedł z lodowatego korytarza prosto do kuchni na tyłach domu. Pomieszczenie o ceglanych ścianach było oczywiście puste — kiedy kucharkę odsyłano na noc, wolała nie wystawiać nosa ze swojego pokoju w suterenie — a czarny, żelazny piec i piekarniki zupełnie zimne, jednak niewielki płomień migoczący na długim kamiennym palenisku nieco ogrzewał kuchnię, dzięki czemu należała do nielicznych ciepłych pomieszczeń w budynku. Ciepłych przynajmniej w porównaniu z tymi całkowicie pozbawionymi jakiegokolwiek ogrzewania. Shiaine była skąpa, chyba że chodziło jej o własne wygody. W tym pomieszczeniu ogień płonął jedynie na wypadek, gdyby nocą lady zachciało się wina grzanego z korzeniami albo mleka podgrzanego z żółtkiem.