De Grote Jacht

‘Misschien, koopman.’ Er klonk een onderdrukte opwinding in haar stem door, waardoor hij zich niet op zijn gemak voelde. Haar volgende woorden versterkten dat gevoel. ‘Jij komt met me mee.’ Ze beval twee soldaten te volgen en een van hen gaf Domon een duw om hem aan te sporen. Het was geen ruwe stoot. Domon had boeren hetzelfde zien doen bij koeien om het dier te laten lopen. Hij zette zijn tanden op elkaar en volgde Egeanin.

De kasseienstraat liep tegen de helling omhoog en ze lieten de havenlucht achter zich. De huizen met leidaken werden groter en hoger. Er bevonden zich nu meer bewoners op straat dan Seanchaanse soldaten, wat verbazingwekkend was voor een bezette stad. Nu en dan kwam er een palankijn langs, gedragen door mannen met ontbloot bovenlijf. De Falmenaren leken zich aan hun eigen werkzaamheden te wijden, alsof de Seanchanen niet bestonden. Of bijna alsof ze niet bestonden. Als er een palankijn of soldaat langskwam, boog iedereen. Zowel het arme volk in smerige kleren als de rijken in hun hemden, vesten en gewaden met ingewikkeld kleurenpatroon. Iedereen boog en bleef gebogen tot de Seanchanen voorbij waren. Ze deden hetzelfde bij Domon en zijn bewakers. Egeanin en haar soldaten keurden geen van hen een blik waardig. Domon besefte met een schok dat enkele bewoners in de straat een dolk aan de riem hadden en in enkele gevallen zelfs een zwaard. Hij was zo verbaasd dat hij zonder verder nadenken vroeg: ‘Staan sommigen van hen aan uw kant?’

Egeanin keek verbaasd om; ze begreep hem duidelijk niet. Ze liep niet langzamer maar keek naar de mensen en knikte. ‘Je bedoelt de zwaarden. Ze zijn nu ons volk, koopman. Ze hebben de geloften afgelegd.’ Ze stond onverwachts stil, wees naar een grote, breedgeschouderde man met een zwaar geborduurd vest en een zwaard dat aan een eenvoudige leren bandelier hing. ‘Jij!’ De man kwam geschrokken half omhoog uit zijn buiging en op zijn gezicht verscheen een angstige blik. Het was een harde kerel, maar het leek of hij ervandoor wilde gaan. In plaats daarvan boog hij nog dieper met de handen op zijn knieën en zijn ogen strak op haar laarzen gericht. ‘Hoe mag deze hier de kapitein dienen?’ klonk het afgemeten.

‘Je bent koopman?’ zei Egeanin. ‘Je hebt de geloften afgelegd?’

‘Ja, kapitein, ja.’ Hij bleef strak naar haar voeten staren. ‘Wat vertel je de mensen als je met je wagens door het binnenland rijdt?’

‘Dat ze moeten gehoorzamen aan de Voorlopers, kapitein, de Terugkeer afwachten en Zij die thuiskomen, moeten dienen.’

‘En speel je nooit met de gedachte om dat zwaard tegen ons te gebruiken?’

De knokkels van de handen op zijn knieën werden wit en opeens klonk de spanning door in zijn stem. ‘Ik heb de geloften gezworen, kapitein. Ik gehoorzaam, houd me gereed en dien.’

‘Zie je?’ zei Egeanin, die zich naar Domon wendde. ‘Er bestaat geen reden hun wapens te verbieden. Er moet handel zijn en kooplieden moeten zich kunnen beschermen tegen bandieten. We staan mensen toe te komen, gaan en staan waar ze willen, zolang ze gehoorzamen, gereed zijn en dienen. Hun voorvaderen braken hun geloften, maar zij hebben het beter geleerd.’ Ze liep verder de heuvel op en de soldaten gaven Domon een por.

Hij keek om naar de handelaar. De man bleef gebogen staan tot Egeanin tien stappen verder was gelopen. Toen richtte hij zich op en haastte zich de andere kant op. Hij sprong haast de hellende straat af.

Egeanin en haar soldaten keken niet op toen een bereden Seanchaanse troep hen heuvelopwaarts inhaalde. De soldaten bereden beesten die er bijna net zo uitzagen als katten, maar zo groot waren als een paard en bronskleurige hagedisschubben bezaten. Voeten met klauwen grepen de kasseien vast. Een kop met drie ogen draaide opzij en staarde naar Domon toen de troep voorbij klom. Het leek te weten hoe Domon zich voelde, struikelde en bijna viel. Overal in de straat drukten de Falmenaren zich plat tegen de gevels en sommigen deden hun ogen dicht. De Seanchanen letten niet op hen. Domon begreep waarom de Seanchanen het volk zoveel vrijheid konden toestaan. Hij vroeg zich af of hij sterk genoeg zou zijn om zich te verzetten. Damane. Monsters. Hij vroeg zich af of iets of iemand de Seanchanen kon tegenhouden als ze helemaal tot aan de Rug van de Wereld wilden oprukken. Bemoei je er niet mee, herinnerde hij zich ruw en overwoog of er niet een manier was de Seanchanen bij zijn volgende handelstochten te vermijden.

Ze bereikten de top van de helling. Hier hield de stad op en begonnen de heuvels. Er was geen stadsmuur. Voor hen lagen de herbergen voor de kooplieden die in het binnenland handeldreven, wagenerven en stallen. Hier zouden de lagere heren van Illian behoorlijke herenhuizen hebben gebouwd. Voor de grootste stond een erewacht van Seanchanen en er hing een banier met een blauwe rand waarin een gouden havik met gespreide vleugels stond. Egeanin gaf haar zwaard en dolk af voor ze Domon mee naar binnen nam. Haar twee soldaten bleven op straat staan. Domon begon te zweten. Het rook hier naar hoge heren. Het was kwaad zaken doen met een heer op zijn eigen erf.