De Grote Jacht

‘Maar, mijn heer,’ protesteerde Cuaal, ‘deze zijn van...’

‘Dank u.’ Rhand duwde de man de gang in en trok de deur stevig dicht. Hij gooide de perkamenten op tafel. ‘Dat heeft hij nog nooit gedaan. Loial, denk je dat hij aan de deur stond te luisteren voor hij aanklopte?’

‘Je gaat al net zo denken als die Cairhienin,’ lachte de Ogier, maar zijn oren bewogen nadenkend en hij voegde eraan toe: ‘Maar het is Cairhiens, dus misschien deed hij dat ook wel. Ik dacht niet dat we iets zeiden dat hij niet mag horen.’

Rhand probeerde het zich te herinneren. Geen van hen had de Hoorn van Valere genoemd, of Trolloks of Duistervrienden. Toen hij merkte dat hij zich stond af te vragen wat Cuaal had kunnen opmaken uit wat ze hadden gezegd, vermande hij zich. ‘Deze stad werkt op je

zenuwen,’ mompelde hij in zichzelf.

‘Mijn heer?’ Hurin had de verzegelde perkamenten opgepakt en stond met grote ogen naar de zegels te staren. ‘Mijn heer, deze zijn van heer Barthanes, Hoogzetel van Huis Damodred, en van...’ – hij begon van ontzag te fluisteren – ‘... van de koning.’

Rhand wuifde ze weg. ‘Ze gaan de haard in, net als de andere. Ongeopend.’

‘Maar, mijn heer!’

‘Hurin,’ zei Rhand geduldig, ‘jij en Loial samen hebben me dat Grote Spel ruimschoots uitgelegd. Als ik op elke uitnodiging inga, zullen de Cairhienin er iets uit opmaken en denken dat ik deel uitmaak van iemands plannen. Als ik niet ga, leggen ze ook dat weer op hun eigen manier uit. Als ik een antwoord terugstuur, zullen ze diep gaan peinzen wat daar de bedoeling van is, en hetzelfde gebeurt als ik niet antwoord. Aangezien de helft van Cairhien de andere helft bespioneert, weet iedereen wat ik doe. Ik heb de eerste twee verbrand en dat doe ik met deze ook, net als alle andere.’ Op een dag had hij een stapel van twaalf met onverbroken zegels in de haard van de gelagkamer gesmeten. ‘Wat ze er ook uit opmaken, het is tenminste voor iedereen hetzelfde. Ik wil niemand in Cairhien helpen en ik wil hier niemand tegen de haren in strijken.’

‘Ik heb geprobeerd het uit te leggen,’ zei Loial. ‘Ik vermoed dat het zo niet werkt. Wat je ook doet... Cairhienin zullen er altijd een of ander plannetje achter vermoeden. Dat zei Ouder Haman tenminste altijd.’

Hurin hield Rhand de verzegelde perkamenten voor alsof hij hem goud aanbood. ‘Mijn heer, deze hier draagt Galdrians persoonlijke zegel. Zijn persoonlijke zegel, mijn heer. En dit is het persoonlijke zegel van heer Barthanes, die bijna even machtig is als de koning. Mijn heer, als u deze verbrandt, dan maakt u hen de machtigste vijanden die u zich maar kunt voorstellen. Het verbranden heeft tot nog toe goed gewerkt, omdat de andere Huizen allemaal afwachten om te zien wat u van plan bent. Ze denken dat u wel machtige bondgenoten zult hebben door ze zo te beledigen. Maar heer Barthanes! En de koning! Beledig hen en ze zullen zeker iets ondernemen.’ Rhand streek door zijn haar. ‘En als ik ze allebei afsla?’

‘Dat helpt niet, mijn heer. Bijna ieder Huis heeft u momenteel een uitnodiging gezonden. Als u deze afwijst, tja... het is wel zeker dat minstens een van de andere Huizen zal bedenken dat u zich dus niet hebt verbonden met de koning of met heer Barthanes, zodat ze uw belediging kunnen vergelden. Mijn heer, ik heb gehoord dat de Huizen in Cairhien tegenwoordig moordenaars gebruiken. Een mes op straat. Een pijl van een dak. Vergif in uw wijn.’

‘Je kunt ze allebei aannemen,’ stelde Loial voor. ‘Ik weet dat je het niet wilt, Rhand, maar het zou ook nog best leuk kunnen zijn. Een avondje in het huis van een grote heer, of zelfs in het koninklijk paleis. Rhand, de Shienaranen geloofden ook in je.’ Rhand grimaste. Hij wist dat het toeval was geweest dat de Shienaranen dachten dat hij een heer was. Het toevallige al in zijn naam, een gerucht onder de dienaren en vervolgens Moiraine en de Amyrlin die het vuurtje nog sneller hadden verspreid. Maar Selene had het ook geloofd. Misschien hoort ze bij een van deze Huizen. Hurin stond echter heftig zijn hoofd te schudden. ‘Bouwer, je kent Daes Dae’mar niet zo goed als je denkt. Niet zoals ze het momenteel in Cairhien spelen. Voor de meeste Huizen zou het geen verschil maken. Zelfs als ze elkaar tot het bloedige einde bestrijden, doen ze in het openbaar toch of ze dat niet doen. Deze twee echter niet. Huis Damodred bezette de troon tot Laman die verloor en ze willen hem terug. De koning zou hen verpletteren als ze niet bijna even machtig waren als hij. Er zijn geen verbetener rivalen dan Huis Riatin en Huis Damodred. Als mijn heer beide aanneemt, zullen beide Huizen het weten zodra hij zijn antwoord heeft gezonden en zullen ze beide denken dat heer Rhand met de ander heeft samengezworen. Ze zullen mes of vergif gebruiken voor je het goed en wel beseft.’ ik veronderstel,’ bromde Rhand, ‘dat als ik er een aanneem, de ander zal denken dat ik me verbonden heb met dat Huis.’ Hurin knikte. ‘En dan zullen ze me mogelijk willen vermoorden om het plan waar ik bij betrokken lijk, te dwarsbomen.’ Hurin knikte weer. ‘Heb je dan een voorstel hoe ik beide mogelijkheden die tot mijn dood leiden, kan omzeilen?’ Hurin schudde zijn hoofd, ik wou maar dat ik die eerste twee nooit had verbrand.’