Een Kroon van Zwarden

‘De Zwerfster is goed genoeg...’ begon hij boos, maar hield toen op. Er gleed iets van verwondering over zijn gezicht. Elayne meende zelfs afschuw te zien. Dat zou hem leren om te mopperen, als hij een hoofd als een meloen had. Nou ja, zo had haar hoofd toen in Tanchico aangevoeld. Natuurlijk zou hij er niets van leren. Mannen staken steeds weer hun handen in de vlammen en dachten elke keer dat ze zich niet zouden branden, zei Lini altijd.

‘Je kunt – ta’veren of niet – moeilijk verwachten dat we de eerste de beste keer de Schaal vinden,’ ging Nynaeve door. ‘Je hoeft dan niet meer het plein over te steken en we kunnen er elke dag gemakkelijker opuit trekken.’ Dan hoeven we niet elke ochtend op je te wachten, bedoelde ze. Volgens haar gebruikte hij dronkenschap niet als enige smoes om de hele dag in bed te liggen. Integendeel.

‘Bovendien,’ voegde Elayne eraan toe, ‘kun je op die manier een oogje op ons houden.’ Het geluid dat Nynaeve maakte leek erg veel op gekreun. Had ze niet in de gaten dat hij gelijmd moest worden? Alsof ze hem daadwerkelijk had toegestaan een oogje op hen te houden!

Hij leek haar of Nynaeve niet gehoord te hebben. Vermoeide ogen staarden recht door haar heen. ‘Waarom moesten ze uitgerekend nu ophouden met rammelen?’ kreunde hij, zo zacht dat ze het nauwelijks kon horen. Wat bedoelde hij daar in Lichtsnaam mee?

‘De kamers zijn een koning waardig, baas... Mart. Tylin zelf heeft ze uitgekozen, vlak naast de hare. Ze heeft zich er persoonlijk mee beziggehouden. Mart, je wilt toch niet dat we de koningin voor het hoofd stoten, hè?’

Eén blik op zijn gezicht was voldoende. Haastig geleidde Elayne het raam open en gooide de waskom leeg. Als ze ooit een man gezien had die op het punt stond om de inhoud van zijn maag te verliezen, dan was hij het wel, zoals hij haar met zijn bloeddoorlopen ogen aanstaarde.

‘Ik begrijp niet waarom je je daar zo druk om maakt,’ zei ze. Maar eigenlijk wist ze het wel. Er zouden hier wel wat diensters met hem aanpappen, en ze betwijfelde of dat in het paleis ook zou gebeuren. Hij zou zeker geen nacht meer kunnen verslempen of vergokken. Tylin zou Beslan geen slecht voorbeeld toestaan. ‘We moeten ons allemaal opofferingen getroosten.’ Het kostte haar moeite om er verder het zwijgen toe te doen en niet te zeggen dat die van hem maar klein én terecht waren, terwijl hun opoffering monsterlijk groot en onterecht was, wat Aviendha ook mocht beweren. Nynaeve had zich trouwens verzet tegen élke opoffering.

Hij liet zijn hoofd weer in zijn handen zakken en maakte verstikte geluiden waarbij zijn schouders schokten. Hij zat te lachen! Ze tilde de waskom met een stroompje Lucht op en overwoog hem een klap te verkopen. Maar toen hij het hoofd opnieuw ophief, stonden zijn ogen om een of andere reden woedend. ‘Opofferingen?’ snauwde hij. ‘Als ik jullie hetzelfde zou vragen, zouden jullie me een draai om m’n oren geven en het dak boven me laten instorten.’ Was hij nog steeds dronken?

Ze verkoos zijn boze blik te negeren. ‘Nu we het toch over jouw hoofd hebben... Als je wilt dat het geheeld wordt, zal Nynaeve je volgens mij wel helpen.’ Als ze ooit boos genoeg was om te geleiden, was het nu. Nynaeves gezicht betrok en ze keek haar schuins aan. ‘Natuurlijk,’ haastte ze zich te zeggen. ‘Als je dat wilt.’ De kleur op haar wangen bevestigde Elaynes vermoeden over wat er die ochtend in het paleis was voorgevallen.

Hij bleef een ondankbare kerel en snauwde: ‘Vergeet mijn hoofd maar. Ik red het wel zonder Aes Sedai.’ Om alles nog wat verwarrender te maken, dacht ze, voegde hij er aarzelend aan toe: ‘Maar ik dank je voor de aangeboden hulp.’ Bijna alsof hij het meende!

Elayne slaagde erin haar mond niet open te laten vallen. Haar inzicht in mannen was beperkt tot Rhand, en wat Lini en haar moeder haar hadden bijgebracht. Zou Rhand even verwarrend blijken te zijn als Mart Cauton?

Het laatste dat ze deed voor hun vertrek, was hem te laten beloven dat hij onmiddellijk naar het paleis zou verhuizen. Nynaeve had, hoe onwillig ook, heel zeker geweten dat hij zich altijd aan een gegeven woord hield. Maar laat een kiertje open en hij zou honderd manieren vinden om erdoorheen te glippen. Dat had Nynaeve maar al te graag benadrukt. Hij deed zijn belofte met de schaduw van een onwillige grimlach, maar dat konden ook zijn ogen geweest zijn. Toen ze de kom aan zijn voeten neerzette, leek hij zowaar dankbaar. Ze wilde geen medeleven voelen, zeker niet.

Toen ze weer op de gang stonden en de deur naar Marts kamer gesloten was, schudde Nynaeve haar vuist naar het plafond. ‘Die man kan het geduld van een steen nog uitputten! Ik ben blij dat hij met zo’n hoofd wil blijven zitten! Hoor je me? Blij toe! Hij gaat moeilijkheden maken, beslist.’

‘Jullie brengen hem meer moeilijkheden dan hijzelf ooit kan maken.’ De spreekster kwam driftig op hen toelopen, een vrouw met wat grijs in haar haren, een streng gezicht en een bevelende stem. Ze keek bijna dreigend. Ondanks de trouwdolk in haar halsopening was haar huid te licht voor een Ebodaraanse. ‘Ik kon het niet geloven toen Caira het me vertelde. Nog nooit heb ik in twee rokken zoveel dwaasheid bij elkaar gezien.’