Een Kroon van Zwarden

De meid nam hen en ook de munten onverschillig op, waarna ze iets zuurs mompelde dat klonk als ‘gisteravond een vergulde vrouw, en deze morgen edelvrouwes’. Ze gaf hun met tegenzin aanwijzingen. Even dacht Elayne dat ze de penners verachtelijk zou weigeren, maar net toen ze zich om wilde draaien, griste her meisje zonder zelfs maar een bedankje het zilver uit haar hand. Ze bleef slechts even staan, om de munten uitgerekend in de hals van haar hemd te stoppen, waarna ze met de bezem begon te zwaaien alsof ze de vloer wilde doodslaan. Misschien had ze tussen haar borsten een zakje zitten.

‘Zie je wel!’ bromde Nynaeve. ‘Let maar eens op, volgens mij heeft hij zich aan dat meisje proberen op te dringen. En zo’n soort man moet ik van jou mijn verontschuldigingen aanbieden.’

Elayne zei niets en liep naar de trap aan het andere eind van de kamer. Als Nynaeve niet ophield met klagen... De eerste gang rechts, had het meisje gezegd, en de laatste deur aan de linkerkant. Maar voor de deur beet ze aarzelend op haar onderlip.

Nynaeve vrolijkte op. ‘Nou, zie je wel dat het een slecht idee is? We zijn geen Aiel, Elayne. Ik vind Aviendha heel aardig, al loopt ze altijd met dat mes van haar te spelen, maar denk eens aan al die onzin die ze uitkraamt. Het is onmogelijk. Je weet heel goed dat dat zo is.’

‘We stemden helemaal niet in met iets onmogelijks, Nynaeve.’ Het kostte haar moeite om haar stem streng te houden. Er waren inderdaad een paar voorstellen van Aviendha geweest... Ze had zowaar voorgesteld Mart Cauton haar een pak slaag te laten geven! ‘Waar we het over eens waren, is heel goed mogelijk.’ Nou, nét. Ze klopte met haar knokkels luid op de paneeldeur waarin een vis was uitgesneden, een rond ding met strepen en een soort snuit. Alle deuren hadden verschillend houtsnijwerk, de meeste vissen. Er kwam geen antwoord.

Nynaeve liet haar adem ontsnappen, die ze kennelijk ingehouden had. ‘Misschien is hij uitgegaan. We komen gewoon een ander keertje terug.’

‘Op dit uur?’ Ze klopte nog een keer. ‘Je zegt dat hij altijd op bed ligt als hij de kans krijgt.’ Van binnen nog steeds geen geluid.

‘Elayne, als Birgitte een aanwijzing is, dan moet Mart vannacht zo dronken als een lor geweest zijn. Hij zal ons er niet dankbaar voor zijn als we hem wekken. Waarom gaan we niet gewoon weg en...’

Elayne tilde de klink op en ging naar binnen. Nynaeve volgde met een zucht die tot in het paleis gehoord kon worden.

Mart Cauton lag op bed, op een gebreide rode sprei. Over zijn ogen lag een opgevouwen lap die tot het kussen reikte. De kamer was slordig, maar vertoonde geen spoortje stof. Er stond een laars op de wastafel – de wastafel! – naast een witte waskom vol ongebruikt water; de staande spiegel stond scheef, alsof hij ertegenaan was gevallen en hem gewoon zo had laten staan, en zijn gekreukelde jas was over de rug van een stoel geworpen. Al zijn andere kleren had hij nog aan, met inbegrip van die zwarte sjaal die hij nooit leek af te doen, en de andere laars. Uit zijn halfopen hemd hing de zilveren vossenkop.

Haar vingers kriebelden om dat zegel te pakken. Als hij daar vol drank lag uitgeteld, zou ze het misschien kunnen afdoen zonder dat hij het merkte. Ze wilde alles doen om erachter te komen hoe dat ding de Kracht kon opslorpen. Dingen uitzoeken en te weten komen zat haar in het bloed, maar die vossenkop was voor haar hét raadsel dat alle raadsels in de wereld verenigde.

Nynaeve trok aan haar mouw, wees met haar hoofd naar de deur, terwijl ze geluidloos ‘slaapt’ zei, en nog iets anders wat ze niet kon uitmaken. Waarschijnlijk weer een smeekbede om weg te gaan.

‘Laat me met rust, Nerim,’ brabbelde hij ineens, ‘Ik heb je al eerder gezegd: ik wil geen eten, alleen een nieuw hoofd. En doe de deur zachtjes dicht, of ik spijker je oren eraan vast.’

Nynaeve maakte een verschrikt sprongetje en probeerde haar naar de deur te trekken, maar ze bleef onwrikbaar staan. ‘Het is Nerim niet, baas Cauton.’

Hij hief zijn hoofd en gebruikte beide handen om de lap wat omhoog te houden. Hij keek hen met bijna dichtgeknepen, rood doorlopen ogen aan.

Nynaeve grinnikte en deed geen enkele poging om haar plezier over zijn jammerlijke staat te verbergen. Aanvankelijk begreep Elayne niet waarom zijzelf ook wilde grijnzen. Haar enige ervaring met te veel drank had ertoe geleid dat ze slechts medelijden en medeleven had met anderen die een kater hadden. In haar geest voelde ze nog steeds hoe Birgittes hoofd bonsde, en toen wist ze het. Ze vond het in elk geval niet fijn dat Birgitte zich om welke reden dan ook vol had laten lopen, maar ze kon evenmin de gedachte velen dat iemand iets beter kon dan haar eerste zwaardhand. Een belachelijke gedachte. Beschamend. Maar ook bevredigend.

‘Wat doen jullie hier?’ vroeg hij hees. Hij kromp ineen en ging met zachtere stem verder: ‘Het is midden in de nacht.’

‘Het is ochtend,’ zei Nynaeve scherp. ‘Kun je je niet meer herinneren dat je met Birgitte gepraat hebt?’

‘Kun je wat minder luid praten?’ fluisterde hij, en hij sloot zijn ogen. Het volgende moment vlogen ze weer open. ‘Birgitte?’ Hij kwam met een ruk overeind en zwaaide zijn benen over de rand van het bed. Een tijdlang zat hij naar de vloerplanken te turen met de ellebogen op zijn knieën. Het zegel zwaaide heen en weer aan het koord om zijn nek. Ten slotte draaide hij zijn hoofd om en keek hen onheilspellend aan. Of misschien kwam het door zijn ogen. ‘Wat heeft ze verteld?’