Een Kroon van Zwarden

Die vrouw moest de druk van de stromen voelen, en zelfs een stommeling wist wat die onzichtbare banden inhielden, maar ze knipperde niet eens met haar ogen! Haar groen gevlekte ogen vernauwden zich, meer niet. ‘Zo, dus tenminste eentje van jullie kan geleiden,’ zei ze kalm. ‘Je kunt me naar beneden slepen, kind, daar kan ik niets tegen doen. Maar wat je me ook aandoet, nog voor de middag ben je in handen van een echte Aes Sedai; daar durf ik om te wedden.’

‘Heb je me niet gehoord?’ zei Nynaeve verhit. ‘Ik...’

De vrouw ging gewoon door. ‘Jullie zullen niet alleen de rest van het jaar aan het snotteren blijven, maar dat ook nog gedeeltelijk doen waar iedereen het kan zien. Iedereen die je gezegd hebt dat je een Aes Sedai was. Je kunt ervan op aan dat ze je daartoe kunnen dwingen. Je darmen zullen als water wegstromen. Ik kan jullie door laten gaan met je gestuntel, of als ik los ben naar het paleis rennen. Maar er is één reden waarom ik dat niet doe. Bij het minste vermoeden dat heer Mart jullie geholpen heeft, zullen ze hem minstens hetzelfde doen ondergaan als jullie, en ik heb al gezegd dat ik op die aardige jongeman gesteld ben.’

‘Ik zeg u...’ probeerde Nynaeve opnieuw, maar nog steeds gaf de herbergierster haar geen enkele kans. De vrouw was vastgebonden als een baal wol, maar leek een rotsblok dat botsend van een heuvel rolde. Ze was een hele heuvel die omlaag donderde en alles verpletterde wat op haar weg lag.

‘Het doet je geen goed zo’n leugen vol te houden, Nynaeve. Eens kijken: je ziet eruit als twintig, eenentwintig, dus je kunt zo’n tien jaar ouder zijn als je de vertraging bereikt hebt. Misschien heb je de stola al vier of vijf jaar gedragen. Er is echter één ding...’ Haar hoofd, het enige dat ze nog kon verdraaien, wendde zich tot Elayne. ‘Kind, jij bent niet oud genoeg om vertraagd te zijn, en geen enkele vrouw van jouw leeftijd heeft ooit de stola gedragen. Nog nooit, in de hele geschiedenis van de Toren niet. Als jij ooit in de Toren bent geweest, durf ik te wedden dat je witte kleren droeg en het op een piepen zette zodra de Meesteres der Novices maar naar je kéék. Je hebt een of andere goudsmid die ring voor je laten maken – ik heb gehoord dat er van die dwazen zijn – of misschien heeft Nynaeve hem voor je gestolen, als zij enig recht op haar ring heeft. Hoe dan ook, aangezien jij geen zuster kunt zijn, is Nynaeve dat ook niet. Geen enkele Aes Sedai reist met een vrouw die voorgeeft er een te zijn.’

Elayne keek nadenkend. Ze had niet in de gaten dat ze op haar onderlip kauwde. Vertraagd. Vertraging. Hoe kende een herbergierster in Ebo Dar die termen? Misschien was Setalle Anan ais meisje naar de Toren gegaan. Maar ze kon er niet lang gebleven zijn, want ze kon duidelijk niet geleiden. Elayne zou het geweten hebben, zelfs als Anans vermogen even gering was als dat van haar eigen moeder. De aanleg van Morgase Trakand was zo onbeduidend geweest, dat ze binnen een paar weken zou zijn weggestuurd als ze niet de erfgename was geweest uit een rijke familie.

‘Laat haar los, Nynaeve,’ zei ze met een glimlach. Ze was de vrouw nu echt beter gezind. Het moest vreselijk zijn geweest om die verre reis naar Tar Valon te maken en dan afgewezen te worden. Er was geen enkele reden waarom de vrouw hen zou moeten geloven. Er speelde iets door haar hoofd, maar ze kon niet zeggen wat het was. Wanneer zij echter de reis naar Tar Valon had gemaakt, zou ze inderdaad het Mol Haraplein kunnen oversteken. Merilille, of een van de andere zusters, zou het dan wel rechtzetten.

‘Haar loslaten?’ kreet Nynaeve. ‘Elayne?’

‘Laat haar los. Vrouw Anan, ik geloof dat de enige manier om u te overtuigen is...’

‘De Amyrlin Zetel en drie Gezetenen kunnen me nog niet overtuigen, kind.’ Licht, liet ze ooit iemand uitpraten? ‘Nou, ik heb geen tijd meer voor spelletjes. Ik kan jullie helpen. Ik ken in elk geval een paar vrouwen die zwerfsters opnemen. Je hebt het aan heer Mart te danken dat ik jullie naar hen toe wil brengen. Een ding wil ik echter wel weten. Zijn jullie ooit in de Toren geweest, of zijn jullie wilders? En als jullie er geweest zijn, zijn jullie dan weggestuurd of zijn jullie weggelopen? De waarheid. Ze behandelen elk soort anders.’

Elayne haalde haar schouders op. Ze hadden gedaan waarvoor ze gekomen waren. Nu wilde ze liever geen tijd meer verknoeien en doorgaan met wat er hierna moest gebeuren. ‘Als u niet overtuigd wilt worden, het zij zo. Nynaeve? We hadden al onderweg moeten zijn.’ De stromen om de herbergierster verdwenen, evenals de gloed om Nynaeve zelf, die niettemin behoedzaam kijkend bleef staan. Ze keek zelfs met iets van hoop naar de vrouw. ‘U kent een groep vrouwen die ons kan helpen?’

‘Nynaeve?’ zei Elayne. ‘We hebben geen hulp nodig. We zijn Aes Sedai, weet je nog?’

Vrouw Anan wierp een vermaakte blik in haar richting en schudde haar rok los, waarna ze zich boog en haar onderrokken goed streek. Ze lette alleen op Nynaeve; nog nooit had Elayne zich zo volkomen buitengesloten gevoeld, ‘Ik ken wat vrouwen die een wilder of wegloopster opnemen, of een vrouw die faalde in de beproeving voor Aanvaarde of voor de stola. Het zijn er ten minste vijftig, hoewel hun aantal steeds verandert. Ze kunnen je helpen een leven te leiden waarbij je niet het gevaar loopt een echte zuster tegen te komen die je levend wil villen. Goed, lieg niet tegen me. Ben je ooit in de Toren geweest? Als je weggelopen bent, kun je maar beter besluiten terug te keren. Het lukte de Toren zelfs tijdens de Oorlog van de Honderd Jaren de meeste wegloopsters te vinden, dus je hoeft niet te denken dat de huidige toestand hen tegenhoudt. In dat geval zou ik je aanraden het plein over te steken en jezelf over te leveren aan de genade van een zuster. Niet veel genade, vrees ik, maar neem van mij aan dat het beter is dan wat je krijgt als ze je terug moeten slepen. Daarna zul je er niet eens meer over peinzen om zonder toestemming de gebiéden van de Toren te verlaten.’