Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

De la stacia soldatkomandejo en Budapesto Matušič al- portis al la kapitano Ságner telegramon, kiun sendis la kompatinda komandanto de la brigado, transveturigita en sanatorion. Ĝi havis la saman neĉifritan enhavon kiel en la lasta stacio: “Rapide kuirpretigi manĝon kaj marŝi al Sokal’.” Al tio estis aldonite: “La trajnotrupon alvicigi al la orienta soldatunuo. La gvatistan servon oni disigas. La dektria marŝbataliono konstruu ponton trans la riveron Bug. Detaloj en la gazetaro.”

La kapitano Ságner tuj foriris al la stacia komandejo. Bonvenigis lin etkreska dika oficiro kun amika rideto.

“Li ekscesis, tiu via brigada generalo,” li diris, plengorĝe ridegante, “sed transdoni al vi tiun idiotaĵon ni devis, ĉar de la divizio ankoraŭ ne venis ordono, ke oni ne transdonu liajn telegramojn al la adresatoj. Hieraŭ traveturis la dekkvara marŝbataliono de la sepdekkvina regimento, kaj la komandanto de la bataliono havis ĉi tie telegramon, ke al ĉiuj viroj oni donu po ses kronoj kiel eksterordinaran rekompencon por la bataloj ĉe Przemyšl, kaj samtempe ordonon, ke el tiuj ses kronoj ĉiu viro lasu ĉi tie en la kancelario du kronojn por la milita prunto… Laŭ garantiitaj sciigoj via brigada generalo havas paralizon.”

“Sinjoro majoro,” demandis la kapitano Ságner la komandanton de la soldata stacio, “laŭ ordonoj de la regimento kaj laŭ la marŝordono ni veturas al Gödölö. La viraro devas ĉi tie ricevi dek kvin dekagramojn da ementala fromaĝo. En la lasta stacio ĝi havis rajton je dek kvin dekagramoj da hungara salamo. Sed ĝi ricevis nenion.”

“Probable ankaŭ ĉi tie tio ne efektiviĝos,” respondis la majoro, senĉese agrable ridetante, “mi ne scias pri simila ordono koncerne la ĉeĥajn regimentojn. Cetere tio ne estas mia afero, turnu vin al la proviza komandantaro.”

“Kiam ni forveturos, sinjoro majoro?”

“Antaŭ vi staras trajno kun peza artilerio en Galicion. Tiun ni ellasos post unu horo, sinjoro kapitano. Sur la tria trako estas sanitara trajno. Ĝi forveturos dudek kvin minutojn post la artilerio. Sur la dekdua trako ni havas munician trajnon. Tiu forveturos dek minutojn post la sanitara trajno kaj post pluaj dudek minutoj forveturos via trajno.

Kompreneble, se ne estos iaj ŝanĝoj,” li aldonis denove kun rideto, tiel ke al la kapitano Ságner li iĝis tute antipatia.

“Permesu, sinjoro majoro,” demandis Ságner, “ĉu vi povas doni al mi klarigon pri tio, ke vi ne scias pri simila ordono koncerne eldonadon de dek kvin dekagramoj da ementala fromaĝo por ĉeĥaj regimentoj?”

“Tio estas sekreta sciigo,” respondis la komandanto de soldata stacio en Bupesto al la kapitano Ságner, senĉese ridetante.

“Mi kuiris al mi belan kaĉon,” ekpensis la kapitano Ságner, elirante el la konstruaĵo de la komandejo, “kial mi, ĉe ĉiuj dibloj, diris al la ĉefleŭtenanto Lukáš, ke li kunprenu ĉiujn komandantojn kaj iru kun ili kaj la viraro al la proviza trupo por dek kvin dekagramoj da ementala fromaĝo por persono.”

Antaŭ ol la komandanto de la dekunua kompanio ĉefleŭtenanto Lukáš eldonis dispoziciojn laŭ la ordono de la kapitano Ságner, ke la viraro de la bataliono marŝu al la magazeno por dek kvin dekagramoj da ementala fromaĝo por ĉiu viro, aperis antaŭ li Švejk kun malfeliĉa Baloun.

Baloun tremis per la tuta korpo.

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto,” diris Švejk kun kutima fleksebleco, “la afero, pri kiu temas, estas treege grava. Mi petas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke ni povu pritrakti tiun tutan aferon ie pretere, kiel diris mia kamarado Špatina el Zhoř, kiam li estis atestanto ĉe geedziga ceremonio kaj subite en preĝejo li sentis bezonon…”

“Pri kio do temas, Švejk?” interrompis lin la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiu jam eksopiris je Švejk same kiel Švejk je la ĉefleŭtenanto Lukáš, “ni iru do iom malproksimen.”

Baloun sekvis ilin malantaŭe, ne ĉesante tremi. Tiu ĉi giganto tute perdis sian mensan ekvilibron kaj balancis la manojn en terura, senkonsila malespero.

“Pri kio do temas, Švejk?” demandis la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiam ili venis iom pli malproksimen.

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto,” diris Švejk, “ke estas ĉiam pli bone konfesi pli frue, antaŭ ol tio malkaŝiĝos. Vi donis certan ordonon, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke Baloun, kiam ni alveturos Budapeston, alportu al vi tiun vian hepatan pasteĉon kaj bulkojn.”

“Ĉu vi ricevis tiun ordonon, aŭ ne?” turnis sin Švejk al Baloun.

Baloun komencis ankoraŭ pli balanci la manojn, kvazaŭ li volus defendi sin kontraŭ atakanta malamiko.

“Tiu ĉi ordono,” diris Švejk, “bedaŭrinde ne povis esti plenumita, sinjoro ĉefleŭtenanto. Mi forvoris tiun vian hepatan pasteĉon…”

“Mi ĝin forvoris,” ripetis Švejk, fingropuŝetante la konsternitan Baloun, “ĉar mi opiniis, ke hepata pasteĉo povas aĉiĝi. Mi legis kelkfoje en gazeto, ke per hepata pasteĉo veneniĝis la tuta familio. Foje en Zderaz, foje en Beroun, foje en Tábor, foje en Mladá Boleslav, foje en Příbram. Ĉiuj sekve de tiu veneniĝo mortis. Hepata pasteĉo, tio estas la plej malbona aĉaĵo…”

Baloun, tremante per la tuta korpo, stariĝis flanken, ŝovis al si fingron en la gorĝon kaj post malongaj paŭzoj vomis.

“Kio estas al vi, Baloun?”

“Mi vo-vo-mas, e-e, sinjoro ĉef… e-e, ĉef-leŭ-te-nan-to ee,” vokis la malfeliĉa Baloun, uzante paŭzojn, “mi-mi ĝin forfor-voris e-e, forvo-ee-ris, e-e, mi-ee, sola, e-e, e-e.”