De Grote Jacht

Domon was niet van plan ook maar één Seanchaan te ontmoeten als hij het kon vermijden.

Hij hief zijn kijkglas weer op om te zien of hij op het naderende dek van de Seanchanen iets kon onderscheiden, toen op nog geen honderd pas bakboord het zeeoppervlak donderend omhoog spoot en opvlamde. Voor zijn mond open kon vallen, spleet een volgende vlammenzuil de zee aan stuurboord en toen hij zich snel omdraaide om dat te zien, spoot er een derde voor de Schuimvlok omhoog. De uitbarstingen stierven even snel weg als ze waren ontstaan en het schuim waaide over hun dek. Waar de zuilen waren geweest, borrelde en dampte de zee als kokend water.

‘We... we kunnen ondiep water bereiken voor ze langszij kunnen komen,’ zei Jarin langzaam. Het kostte hem moeite niet naar het woelige water onder de stoomwolken te kijken.

Domon schudde zijn hoofd, ik weet niet wat ze deden, maar ze kunnen ons vernietigen, zelfs in de branding.’ Hij rilde en dacht aan de vlammen in de waterfonteinen en aan een ruim vol vuurwerk. ‘Het Fortuin mag me slaan; als we dat al overleven, verdrinken we.’ Hij trok aan zijn baard, wreef over zijn bovenlip en wilde eigenlijk het bevel niet geven, want het schip en de vracht waren zijn enige wereldse bezittingen. Ten slotte gaf hij moeizaam het beveclass="underline" ‘Loef haar op in de wind, Jarin, en strijk de zeilen. Vlug man, vlug! Voor ze denken dat we nog steeds willen ontsnappen!’ Terwijl de bemanning naar de driehoekige zeilen rende, draaide Domon zich om en keek naar het naderende Seanchaanse schip. De Schuimvlok verloor vaart en dook in de golven. Het andere vaartuig rees hoger boven het water uit dan Domons schip, met houten torens op boeg en steven. Mannen werkten in het want aan de vreemde zeilen en geharnaste mannen stonden boven op de torens. Een roeiboot zakte langszij omlaag en spoedde zich met tien roeiers naar de Schuimvlok. Er stonden geharnaste mannen in en – Domons wenkbrauwen schoten verbaasd omhoog – in de steven zaten twee vrouwen neergehurkt. De roeiboot bonsde tegen de romp. De eerste die omhoog klom, was een van de geharnaste mannen. Domon zag meteen waarom sommige dorpelingen hadden beweerd dat de Seanchanen zelf monsters waren. De helm leek heel veel op een monsterachtige insectenkop door de dunne rode pluimen die op voelsprieten leken. De ogen leken door insectenkaken heen te turen. De helm was beschilderd en verguld om meer indruk te maken en de rest van zijn wapenrusting was eveneens beschilderd en verguld. Overlappende zwartrode platen met gouden randen bedekten zijn borst, de buitenkant van zijn armen en de voorkant van zijn bovenbenen. Zelfs zijn stalen handschoenen waren rood met goud gekleurd. Waar geen metaal zat, waren zijn kleren van donker leer. Het tweehandige zwaard op zijn rug had een gebogen kling; de schede en het gevest waren van zwart en rood leer.

Toen nam de geharnaste man zijn helm af en Domon stond hem met open mond aan te staren. Het was een vrouw. Haar donkere haren waren kortgeknipt en haar gezicht stond hard, maar een vergissing was niet mogelijk. Hij had nog nooit van het bestaan van vrouwelijke krijgslieden gehoord, behalve bij de Aiel, en van de Aiel was bekend dat ze gek waren. Even verontrustend was het feit dat haar gezicht er niet anders uitzag zoals hij van een Seanchaan had verwacht. Weliswaar waren haar ogen blauw en was haar huid heel licht, maar dat had hij wel eerder gezien. Als deze vrouw een rok droeg, zou niemand een tweede keer naar haar kijken. Hij nam haar op en herzag zijn mening. Haar kille blik en harde kaaklijn zouden overal opvallen.

De andere soldaten kwamen na de vrouw het dek op. Toen sommigen hun vreemde helmen afnamen, zag Domon opgelucht dat dat tenminste mannen waren. Mannen met zwarte en bruine ogen die onopvallend in Tanchico of Illian konden rondlopen. Hij had al spookbeelden in gedachten van legers gewapende vrouwen met blauwe ogen. Aes Sedai met zwaarden, dacht hij, terugdenkend aan hoe de zee was opengebarsten.

De Seanchaanse liet hooghartig haar ogen over het dek dwalen en koos toen Domon uit als de schipper. Aan hun kleding te zien moest hij of Jarin het zijn. Maar omdat Jarin zijn ogen had gesloten en gebeden mompelde, keek ze zwijgend Domon aan en hield hem met haar felle ogen gevangen.

‘Is er een vrouw onder je bemanning of passagiers?’ Ze sprak wat lispelend waardoor hij haar haast niet begreep, maar er zat een harde klank in haar stem die duidelijk maakte dat ze gewend was antwoord te krijgen. ‘Spreek, man, als jij de schipper bent. Zo niet, wek dan die andere dwaas en zeg hem zijn mond open te doen.’ ik ben de schipper, zeker, mijn vrouwe,’ zei Domon behoedzaam. Hij had geen idee hoe hij haar moest aanspreken en hij wilde niet verkeerd beginnen, ik heb geen passagiers en er zijn geen vrouwen onder de bemanning.’ Hij dacht aan de meisjes en vrouwen die waren weggevoerd en niet voor de eerste keer vroeg hij zich af wat dit volk van hen wilde.