Een Kroon van Zwarden

Ze bleven ruziën tot ze de kamer uit waren, maar bij de deur keken ze allebei gemelijk om. Volgens Nynaeve waren die twee heel goed in staat om de hele nacht wakker te blijven, alleen maar omdat ze naar bed waren gestúúrd.

‘Mart kan Beslan niet bederven,’ zei Birgitte droog, toen de deur achter de beide mannen dichtviel, ‘Ik vraag me af of negen veerdanseres-sen met een scheepslading brandewijn dat zouden klaarspelen. Ze zouden niet weten waar ze moesten beginnen.’

Nynaeve hoorde het opgelucht aan, al klonk er iets vreemds in Birgittes stem door – waarschijnlijk de drank – maar het ging helemaal niet om Beslan. Dat zei ze ook, en Elayne voegde eraan toe: ‘Nee, het gaat niet om hem. Je bent dronken, Birgitte. En ik voelde het. Ik voel me nu nog zweverig, als ik mezelf niet in de hand hou. Een binding hoort zo niet te werken. Aes Sedai gaan niet giechelend onderuit als hun zwaardhanden te veel drinken.’ Nynaeve stak beide handen in de lucht.

‘Kijk niet zo naar me,’ zei Birgitte. ‘Jij weet meer dan ik. Vroeger was een Aes Sedai een vrouw en een zwaardhand een man. Misschien is dat het verschil. Misschien lijken we te veel op elkaar.’ Haar grijns was wat scheef weggezakt. Er had niet genoeg water in die kan gezeten. ‘Dat zou vervelend kunnen zijn, neem ik aan.’

‘Kunnen we ons bij belangrijke zaken houden?’ zei Nynaeve kort. ‘Zoals Mart?’ Elayne stond op het punt Birgitte af te bekken, maar deed haar mond snel weer dicht. De rode blos kwam dit keer duidelijk van ergernis. ‘Goed,’ ging Nynaeve door. ‘Is Mart morgenochtend hier, of is hij in net zo’n afgrijselijke staat als jij?’

‘Misschien komt hij,’ zei Birgitte, en ze nam een kom muntthee van Aviendha aan, die uiteraard weer op de vloer ging zitten. Elayne keek haar even fronsend aan, vouwde toen pardoes haar benen onder zich en ging naast haar zitten.

‘Wat bedoel je met “misschien”?’ wilde Nynaeve weten. Ze geleidde en de stoel waarin ze gezeten had, zweefde naar haar toe. Dat die met een harde klap neerkwam, was de bedoeling. Te veel drinken, op de vloer gaan zitten. Wat nog meer? ‘Als hij denkt dat we kruipend naar hem toe komen...!’

Met een dankbaar gemompel nam Birgitte een slokje van haar thee, en vreemd genoeg leek ze kijkend naar Nynaeve niet meer zo beneveld te zijn. ‘Dat heb ik hem uit het hoofd gepraat. Ik geloof niet dat hij het echt meende. Hij wil nu alleen nog een verontschuldiging en een bedankje.’

Nynaeves ogen puilden uit. Ze had hem dat uit zijn hoofd gepraat? Zich verontschuldigen? Tegenover Martrim Cauton? ‘Nooit,’ gromde ze.

‘Waarvoor?’ wilde Elayne weten, alsof dat iets uitmaakte. Ze deed alsof ze Nynaeves nijdige blik niet zag.

‘De Steen van Tyr,’ zei Birgitte, en Nynaeve wendde met een ruk haar hoofd af alsof ze door de bliksem was getroffen. Dat mens praatte helemaal niet meer beneveld. ‘Hij zegt dat hij de Steen in ging, samen met Juilin, om jullie tweeën uit een kerker te bevrijden, waaruit jullie zelf konden ontsnappen.’ Ze schudde langzaam en verwonderd het hoofd. ‘Ik weet niet of ik dat voor iemand over zou hebben gehad, behalve misschien voor Gaidal. Niet de Steen in. Hij zegt dat je hem heel terloops bedankte en hem het gevoel gaf dat hij blij mocht zijn dat hij geen schop had gekregen.’