Zaginiona Ewangelia

– A więc to wszystko jest nieprawdą… – wyszeptał. – Jakub, Petroniusz, całe to odkrycie…

– Oszustwo doskonałe – przytaknął Lebrun. Rozejrzał się na boki i dodał z uciechą: – Fałszerstwo najwspanialsze w historii. Teraz już pan wie. – Spojrzał na Randalla. – Już wierzę, że spotkał się pan z Montim. Natomiast wciąż nie wiem, czego pan oczekuje od Roberta Lebruna. Czego pan chce ode mnie?

– Faktów. I dowodu fałszerstwa.

– I co pan zrobi z tym dowodem?

– Ujawnię go. Zdemaskuję tych, którzy głoszą światu nieistniejącą nadzieję.

Robert Lebrun siedział w milczeniu, zastanawiając się nad tym, co usłyszał.

– Byli już tacy – powiedział w końcu cicho, jakby do siebie. – Oni też żądali ode mnie dowodu fałszerstwa i przyrzekali solennie, że zdemaskują zgniliznę Kościoła i ciemne strony religii. Okazali się agentami kleru. Chcieli zawłaszczyć prawdę, żeby ją ukryć i uratować mitologię. Nie zaufałbym tym ludziom za żadne pieniądze. Dlaczego więc miałbym zaufać panu, panie Randall?

– Ponieważ to ja zostałem zatrudniony do rozpropagowania nowej Biblii i niemal się na to wszystko nabrałem. Zacząłem jednak mieć wątpliwości, zacząłem poszukiwać prawdy – oznajmił szczerze Randall. – Możliwe, że znalazłem tę prawdą właśnie w pańskiej osobie.

– Znalazł ją pan – odrzekł Lebrun. – Ale niekoniecznie z wzajemnością. Nie mogę powierzyć panu prawdy na temat dzieła mojego życia, dopóki nie będę miał całkowitej pewności, że ujrzy światło dzienne.

Po raz pierwszy w życiu Randall spotkał człowieka, jeśli nie liczyć pastora de Vroome'a, który dorównywał mu, a może nawet go przewyższał, poziomem nieufności.

Rozmowa z Lebrunem była męcząca i frustrująca do granic wytrzymałości. Od czasu fiaska negocjacji z Plummerem prawdopodobnie nie potrafił już zaufać nikomu. Randall zastanawiał się, kto na tym świecie mógł odznaczać się odpowiednim charakterem i na tyle nieskazitelną przeszłością, żeby przekonać Lebruna, że lata zainwestowane w pracę zostaną nagrodzone, że jego tak zwany dowód prawdy ujrzy światło dzienne. I nagle przyszedł mu ktoś taki do głowy. Gdyby na jego miejscu był tutaj Jim McLoughlin – z tym zaciekłym wręcz poczuciem prawości, z piękną kartą walki z hipokryzją i szykanami, z Raker Institute, dążącym do odkrycia prawdy bez względu na konsekwencje – tak, Jim Mc-Loughlin był jedyną osobą, która mogłaby zyskać zaufanie Roberta Lebruna.

Wtem uzmysłowił sobie, że McLoughlin i Raker Institute byli przecież obecni tu, w Rzymie, całkiem niedawno. Poczuł przypływ nadziei.

– Monsieur Lebrun – zwrócił się do Francuza – sądzę, że potrafię pana przekonać. Proszę pójść ze mną do mojego pokoju, tutaj w Excelsiorze. Przedstawię panu mój dowód i jestem pewny, że pan mi wówczas przedstawi swój.

Robert Lebrun siedział w pokoju Randalla na krześle pod oknem i śledził wzrokiem każdy jego ruch.

Randall rozłożył na łóżku walizkę i po chwili wyjął z niej kartonową teczkę z nalepką The Raker Institute.

– Czy zrozumie pan pisany tekst angielski? – zapytał starca.

– Nie gorzej niż starożytny aramejski – odparł Lebrun.

– Świetnie. Czy słyszał pan kiedyś o amerykańskiej organizacji zwanej The Raker Institute?

– Niestety nie.

– Tak sądziłem – rzekł Randall. – Nie jest jeszcze zbyt znana. Niedawno zwrócono się do mnie, żebym pomógł rozpropagować ich działalność. – Podszedł do Lebruna z teczką w ręce. – Mam tutaj korespondencję między szefem Raker Institute, Jimem McLoughlinem, a moją firmą. Później spotkaliśmy się w Nowym Jorku i w teczce są także notatki z tego spotkania. Niedługo świat usłyszy o McLoughlinie o wiele więcej. To ostatni przedstawiciel wielkiej amerykańskiej tradycji dysydentów, krzyżowców piętnujących zło, ktoś taki jak we Francji Emil Zola…

– Zola – mruknął Lebrun, wymawiając to słowo niemal pieszczotliwie.

– Ameryka zawsze takich miała – ciągnął Randall. – Nie było ich wielu i często gnębili ich możni tego świata. Ale nigdy nie pozwolili się całkiem uciszyć ani wytrzebić, ponieważ tacy ludzie są głosem społecznego sumienia. Ludzie w rodzaju Thomasa Paine'a albo Henry'ego Thoreau. A także bardziej nam współcześni, tacy jak Upton Sinclair, Lincoln Steffens, Ralph Nader, którzy ujawniali oszukańcze praktyki przemysłowców wobec niczego niepodejrzewających zwykłych ludzi. Jim McLoughlin i jego detektywi z Raker Institute są ostatnimi w tej sukcesji.

Robert Lebrun słuchał go z uwagą.

– Co właściwie robi ten pański McLoughlin? – zapytał.

– On i jego ludzie odkryli wśród części amerykańskich korporacji tajne sprzysiężenie, którego celem jest niedopuszczenie pewnych wynalazków i produktów do wiadomości publicznej. Zdobyli dowody na to, że wielki przemysł… paliwowy, samochodowy, stalowy, włókienniczy, wymieniając pierwsze z brzegu dziedziny… posługiwał się przekupstwem, a nawet przemocą, żeby zablokować produkcję taniej tabletki zastępującej benzynę, opony, która prawie się nie zużywa, wiecznej zapałki czy tkaniny ubraniowej o niemal nieograniczonej trwałości. A to jest dopiero początek. W następnej dekadzie zamierzają się dobrać do skóry kompaniom telefonicznym, bankom i firmom ubezpieczeniowym, producentom broni, wojski i niektórym agendom rządowym. McLoughlin uważa, że nieregulowana swobodna przedsiębiorczość jest zagrożeniem dla społeczeństwa i dla demokracji, że wprawdzie rząd jest wybierany przez obywateli, ale ich nie reprezentuje. Chce obnażać wszelkie działania potęg gospodarczych i politycznych, skierowane przeciwko zwykłemu człowiekowi. I jak się pan przekona, panie Lebrun, to właśnie mnie i moją firmę McLoughlin wybrał do prowadzenia tej kampanii. To są, monsieur Lebrun, jedyne referencje, jakie mam, jeżeli chodzi o tropienie zła i ujawnianie prawdy – powiedział Randall, kładąc teczkę na stoliku przed sędziwym Francuzem. – Niech pan to przeczyta, a potem zdecyduje, czy chce mi pan zaufać, czy nie.