Zaginiona Ewangelia

Randall przebiegł wzrokiem menu. Jego spojrzenie zatrzymało się na Gelati, lodach, a potem na Granita di limone, sorbecie cytrynowym.

– Poproszę sorbet – powiedział. Giulio zapisał.

– Czy to wszystko?

– Tak.

Kierownik sali wydarł kartkę z bloczka, podał ją kelnerowi i zabrał menu.

– Właściwie – rzekł Randall – chciałbym zapytać o coś jeszcze, ale nie o jedzenie. – Wyciągnął z portfela trzy banknoty tysiąclirowe. – Jestem amerykańskim pisarzem i potrzebuję pewnych informacji. Może będzie pan mógł mi pomóc.

Przez profesjonalnie poważną twarz Włocha przebiegł cień zainteresowania. Nie spuszczał wzroku z pieniędzy w dłoni Randalla.

– Chętnie panu pomogę – stwierdził -jeśli to będzie możliwe.

Randall złożył banknoty i wsunął je szefowi do ręki.

– Od jak dawna pracujesz w Doney, Giulio? – zapytał.

– Od pięciu lat. – Mężczyzna schował pieniądze do kieszeni, mrucząc: – Grazie, sir.

– Czy pracowałeś tutaj w maju zeszłego roku?

– O tak, proszę pana. – Giulio wyraźnie się ożywił, mówił przyjaznym tonem. – To jeszcze przed sezonem, ale ruch już jest duży.

– Dobrze, więc powiem ci, o co chodzi. Pewien człowiek ma informacje, które mogą mi się przydać. Mój przyjaciel spotkał się z nim w maju ubiegłego roku, właśnie tutaj. Powiedział mi, że ten człowiek jest w Doney częstym bywalcem. Rozpoznajesz stałych gości, Giulio?

– Oczywiście. – Twarz Włocha się rozpromieniła. – To nie tylko mój obowiązek, ale także pozytywna strona tego zawodu. Większość znam z nazwiska, mówią mi czasem o swoich sprawach. A kogo konkretnie pan szuka?

– To Francuz, który mieszka od dawna w Rzymie – odparł Randall.-Nie mam pojęcia, jak często tutaj bywa, ale mówiono mi, że się pojawia. – Randall wziął głęboki oddech i wypowiedział zaklęcie, które miało otworzyć sezam.-Nazywa się Robert Lebrun.

– Lebrun – powtórzył Giulio bezbarwnym tonem.

– Tak, Robert Lebrun.

– Zastanawiam się – rzekł Włoch z wahaniem, jakby bojąc się stracić swój napiwek. – Niestety, proszę pana, nie przypominam sobie stałego klienta o tym nazwisku. Na pewno bym go pamiętał.

Randalla ogarnęło zwątpienie. Usiłował przypomnieć sobie, jak de Vroome scharakteryzował Lebruna.

– Spróbuję go opisać – powiedział. – Może to coś da.

– Bardzo proszę.

– To stary człowiek, koło osiemdziesiątki. Pomarszczona twarz, okulary. Jest twojego wzrostu, ale mocno się garbi. Kojarzysz go teraz, Giulio?

Włoch pokręcił ze smutkiem głową.

– Przykro mi, ale przychodzi tutaj tylu… Randall przypomniał sobie coś jeszcze.

– Zaraz, już wiem, to może być ważne. Lebrun utyka, dawno temu stracił nogę i ma protezę.

– Faktycznie, przychodzi ktoś taki! – Giulio ponownie się ożywił. – Nie wiedziałem, że to Francuz, bo świetnie mówi po włosku. Ale on się nie nazywa Lebrun. Właściwie nie wiem jak, ale czasami, kiedy wypije za dużo pernodu, żartuje sobie i mówi, że jest Enrico Toti. To taki tutejszy żart. Pewnie pan nie rozumie?

– Nie.

– W Ogrodach Borghese – Giulio pokazał w głąb ulicy – stoi wiele posągów, między innymi wielka rzeźba nagiego mężczyzny w bohaterskiej pozie. Stoi na kamiennym cokole, właściwie opiera się o skałę, bo ma tylko jedną nogę. To właśnie Enrico Toti, na cokole jest data jego śmierci, rok tysiąc dziewięćset szesnasty. Ten Toti pomimo swego kalectwa zgłosił się na ochotnika do wojska podczas pierwszej wojny światowej. Nie przyjęli go oczywiście, ale on zgłosił się ponownie i robił to tyle razy, że w końcu musieli się zgodzić. Poszedł walczyć z tą swoją jedną nogą, o kuli, i został wielkim bohaterem. No i właśnie ten nasz gość żartował sobie, że to on kiedyś nazywał się Toti. Tylko tyle o nim wiem…

– No cóż, ten człowiek może używać wielu nazwisk… – Randall zauważył, że Giulio nagle uśmiechnął się szeroko. – Co takiego? – zapytał.

– Właśnie mi się przypomniało jeszcze jedno – odparł kierownik sali. – To idiotyczne, ale…

– Mów.

– Dziewczyny na ulicy… wie pan… przezywają go, bo pozuje na intelektualistę i eleganta, a jest taki żałosny i ubogi. Nazywają go – Giulio zachichotał – Duca Minimo, to znaczy Książę Niczego. Wyśmiewają się z niego.

Randall chwycił go za ramię.

– Tak, to on! – zawołał podniecony. – Duca Minimo to Robert Lebrun!

– Bardzo się cieszę – odrzekł Włoch, pewien już, że nie straci zarobku.

– Czy w dalszym ciągu bywa w Doney? – zapytał Randall.

– Ależ tak, prawie każdego popołudnia, jeśli jest ładna pogoda. Przeważnie koło piątej. Wypija swojego pernoda albo negroni, dowcipkuje, czyta gazetę.

– Czy był tu także wczoraj?

– Wczoraj miałem inną zmianę. Zaraz się dowiem. Podszedł do stojących niedaleko kelnerów, zadał im pytanie i po chwili dwóch z nich pokiwało żwawo głowami. Kierownik sali powrócił uśmiechnięty do Randalla.

– Tak-powiedział. – Toti, ten pański Lebrun, był tu wczoraj o zwykłej porze. Pewnie dzisiaj też przyjdzie.