Każde martwe marzenie

Owe­rers-kan-Su­mor z roz­ma­chem wbił kij w śro­dek okrę­gu sym­bo­li­zu­ją­ce­go mia­sto.

— Wi­dzę, że czu­je­cie to, co ja — wy­chry­piał. — Saw-Kir­hu pro­sił wszyst­kich no­wych po­rucz­ni­ków i ka­pi­ta­nów, by­śmy wam przy­po­mnie­li, po co tu je­ste­śmy. Nie po zło­to, łupy, broń i żyw­ność. I nie po ze­mstę, choć nie będę się z wami kłó­cił o to ostat­nie. Cze­ka nas wie­le pra­cy — wska­zał na ża­ło­sną ster­tę zie­mi za sobą — i wie­le razy będą was bo­la­ły ple­cy, po­pę­ka­ne pę­che­rze na rę­kach i sto­py otar­te do krwi. A po­tem, gdy pój­dzie­my na mia­sto, za­cznie­cie krwa­wić i umie­rać. Ale wte­dy pa­mię­taj­cie, po co tu je­ste­śmy. Po to, by ogło­sić ca­łe­mu Da­le­kie­mu Po­łu­dniu, że nad­szedł ko­niec. Ko­niec trak­to­wa­nia lu­dzi go­rzej niż rze­czy, ko­niec mor­dów, gwał­tów i hań­by dla no­szą­cych ob­ro­że. Do tej pory ucie­ka­li­śmy, ści­ga­ni przez wszyst­kie księ­stwa jak zwie­rzę­ta, ale od dziś nie bę­dzie­my tego ro­bić. Ta­kie sło­wa usły­sza­łem w szta­bie i ta­kie wam prze­ka­zu­ję. Po­ko­na­li­śmy Ge­ghij­czy­ków, a je­śli na­dej­dą Ko­no­wer­czy­cy, ich też po­ko­na­my. Je­śli przyj­dzie ar­mia Kam­be­hii, Wa­he­si albo Bah­da­ry, albo wszyst­kie na­raz, tych skur­wy­sy­nów tak­że zmiaż­dży­my i raz na za­wsze na­uczy­my sza­cun­ku. Bo nie szu­ka­my ze­msty, lecz wol­no­ści i praw, któ­re ode­bra­no nam i na­szym dzie­ciom.

Luka-wer-Kly­tus wy­pro­sto­wał się i ro­zej­rzał do­oko­ła. Lu­dzie ki­wa­li gło­wa­mi, za­ci­ska­li pię­ści, mil­cze­li. Gdy­by miesz­kań­cy Po­mwe usły­sze­li to mil­cze­nie, otwo­rzy­li­by bra­my i wy­szli z mia­sta, bła­ga­jąc o li­tość.

— To sło­wa Ka­he­la-saw-Kir­hu, któ­re ka­zał wam prze­ka­zać. Więc te­raz, ban­do ba­ra­nów, brać się do ko­pa­nia. Sza­niec ma mieć pięt­na­ście stóp wy­so­ko­ści, a fosa przed nim co naj­mniej dzie­sięć głę­bo­ko­ści. Wie­rzę, że to dla was żad­ne wy­zwa­nie, zwłasz­cza te­raz, gdy Koło nam już nie po­ma­ga. — Owe­rers uśmiech­nął się, ale w tym uśmie­chu nie było śla­du we­so­ło­ści. — Co sto łok­ci sta­wia­my wie­że straż­ni­cze dla łucz­ni­ków, co dwie­ście furt­kę. Na­wet mysz nie może się wy­do­stać z Po­mwe. A to do­pie­ro po­czą­tek ro­bo­ty. Jak za­mknie­my ze­wnętrz­ny pier­ścień, za­czy­na­my bu­do­wać szań­ce bli­żej mia­sta. Za trzy dni mamy być dwie­ście jar­dów od mu­rów, na po­zy­cjach do ata­ku, a tam już będą się nam na­przy­krzać ka­ta­pul­ty i łucz­ni­cy. Oczy­wi­ście nie bę­dzie wam to prze­szka­dzać?

— Tyl­ko je­śli bę­dziesz z nami, ka­pi­ta­nie.

Męż­czy­zna z żół­tym kar­wa­szem na ręce wzru­szył ra­mio­na­mi i skrzy­wił się, przy­bie­ra­jąc zbo­la­łą minę.

— A gdzie miał­bym być? Prze­cież jak pusz­czę was sa­mo­pas, to spró­bu­je­cie wcho­dzić po dra­bi­nach gło­wa­mi w dół. Ktoś musi was pil­no­wać.

Jego spoj­rze­nie prze­su­nę­ło się wzdłuż sze­re­gu i za­trzy­ma­ło na grup­ce, w któ­rej stał Luka.

— Ci, któ­rzy nie mogą ko­pać, niech nie prze­szka­dza­ją. A resz­ta do ro­bo­ty.

Dzie­sięt­nik wes­tchnął, ob­ró­cił się i ru­szył szu­kać Koła. Ostat­nio czuł się bar­dzo nie­swo­jo, gdy tyl­ko na dłu­żej zni­ka­ła mu z oczu. W koń­cu ktoś mu­siał się nią opie­ko­wać.

Uśmiech­nął się do ostat­niej my­śli.

Opie­ko­wać się Ko­łem.

Też coś.