Każde martwe marzenie

Za­da­nie to przy­pa­dło w udzia­le Pią­tej, bo to je­den z nich miał przy so­bie ko­twicz­kę. Pró­bo­wa­li. Nie moż­na po­wie­dzieć, że nie. Pią­ta oto­czo­na wia­nusz­kiem ki­bi­cu­ją­cych, udzie­la­ją­cych do­brych rad i po­kpi­wa­ją­cych żoł­nie­rzy z in­nych dzie­sią­tek da­wa­ła z sie­bie wszyst­ko. Po trzy­dzie­stym rzu­cie, gdy ko­twicz­ka albo od­bi­ja­ła się od drew­na, albo fru­nę­ła w nie­bo i spa­da­ła bez­sil­nie w dół, Ken­neth ge­stem przy­wo­łał do sie­bie Ve­ler­gor­fa.

— Masz ja­kiś po­mysł, że­by­śmy nie spę­dzi­li tu resz­ty dnia?

Wy­ta­tu­owa­ny dzie­sięt­nik uśmiech­nął się zło­śli­wie.

— Oczy­wi­ście, pa­nie po­rucz­ni­ku. Po­wie­dzia­łem na­wet, że po­mo­gę, ale Nur ka­zał mi spa­dać.

Ofi­cer zmarsz­czył brwi.

— Var­henn, nie mamy na to cza­su.

— Wiem, pa­nie po­rucz­ni­ku. Ale lu­dzie są zmę­cze­ni, nie­wy­spa­ni i głod­ni. Daj­my im chwi­lę od­po­czyn­ku. I roz­ryw­ki.

Ko­twicz­ka znów wy­fru­nę­ła w górę i na­gle za­trzy­ma­ła się w pół ru­chu, bo je­den z żoł­nie­rzy przy­dep­nął przez nie­uwa­gę linę. Zło­śli­we okrzy­ki i gwiz­dy za­głu­szy­ły wią­zan­kę prze­kleństw rzu­ca­ją­ce­go.

Po­rucz­nik z dzie­sięt­ni­kiem po­de­szli do żoł­nie­rzy Nura, zmę­czo­nych, zzia­ja­nych i czer­wo­nych z wy­sił­ku i zło­ści. Każ­dy z nich spró­bo­wał już za­rzu­cić ko­twicz­kę przy­naj­mniej kil­ka razy, ale ścia­na naj­wy­raź­niej drwi­ła z ich prób.

— Daj­cie mi rzu­cić. — Ve­ler­gorf wy­cią­gnął dłoń z pra­wie prze­pra­sza­ją­cym uśmie­chem przy­kle­jo­nym do twa­rzy.

— Ja­sne. — Krę­py Fen­lo jesz­cze się nie pod­da­wał, zer­k­nął tyl­ko złym wzro­kiem na szczyt kasz­te­lu, od­mie­rzył pięć stóp liny za­koń­czo­ne ko­twicz­ką i roz­krę­cił je w wi­ru­ją­cy dysk. — Że­byś po­tem ga­dał, że my, chło­pa­ki z Pią­tej, to nie­do­łę… uuuch… — Ci­snął ko­twicz­kę w górę. — … nie­do­łę­gi.

Cała kom­pa­nia ob­ser­wo­wa­ła, jak czte­ro­ra­mien­na ko­twicz­ka mknie w górę, cią­gnąc za sobą linę. I jak zwal­nia, za­wi­sa na chwi­lę w po­wie­trzu i spa­da.

Fen­lo Nur za­klął. Na­wet nie­zbyt szpet­nie.

— Do­bra. — Pod­niósł ko­twicz­kę i wrę­czył Ve­ler­gor­fo­wi. — Masz trzy rzu­ty. Je­śli ci się uda, pierw­szy wej­dę na górę i oso­bi­ście cię tam wcią­gnę.

— Je­den.

— Co, je­den?

— Je­den rzut.

Kil­ku straż­ni­ków z Pią­tej par­sk­nę­ło kpią­co. Nur zmru­żył oczy.

— Je­śli ci się uda za pierw­szym ra­zem, wcią­gnie­my tam cie­bie i two­ją dzie­siąt­kę, ra­cja, Pią­ta? — Od­po­wie­dział mu chó­rek przy­tłu­mio­nych po­tak­nięć. — Ale je­śli ci się nie uda, wy rzu­ca­cie aż do skut­ku i wcią­ga­cie nas.

Twa­rze straż­ni­ków z dzie­siąt­ki Nura roz­ja­śni­ły się w zło­śli­wych uśmie­chach. Ve­ler­gorf spoj­rzał na ich do­wód­cę, po­tem na Ken­ne­tha.

— Mo­że­my, pa­nie po­rucz­ni­ku? Taki mały za­kład.

— Znam tę minę. To nie za­kład, tyl­ko eg­ze­ku­cja.

— Nie ja kła­pię pasz­czą. — Spoj­rze­nie wy­ta­tu­owa­ne­go pod­ofi­ce­ra wy­ra­ża­ło naj­czyst­szą nie­win­ność. — Poza tym za­wsze jest szan­sa, że taki sta­rzec jak ja o je­den raz za dużo obe­rwał w gło­wę i pa­ku­je swo­ją dzie­siąt­kę w kło­po­ty.

Cała kom­pa­nia wwier­ca­ła się w nich spoj­rze­nia­mi, a kil­ku żoł­nie­rzy aż prze­bie­ra­ło no­ga­mi z nie­cier­pli­wo­ści. Ken­ne­tho­wi prze­mknę­ła przez gło­wę kwa­śna myśl – co też te­raz po­my­ślał­by so­bie o nich Bo­re­hed? Sto­ją na po­kła­dzie naj­więk­sze­go dzi­wu od cza­su Wo­jen Bo­gów, a w gło­wie im tyl­ko szcze­nię­ce wy­głu­py. W grun­cie rze­czy jed­nak miał w no­sie opi­nię sza­ma­na.

— Do­bra. Za­kład stoi. Jak ci się uda, Pią­ta wcią­ga na górę Dru­gą, jak nie, Dru­ga – Pią­tą. Je­den rzut, żad­nych prób, po­pra­wek ani ję­ków, że lina się po­plą­ta­ła.

Dzie­sięt­ni­cy za­sa­lu­to­wa­li.

— Roz­kaz.

— Ile cza­su po­trze­bu­jesz na przy­go­to­wa­nie się?