Każde martwe marzenie

Zło­dziej wy­su­szył tyl­ko ich ubra­nia, wzo­ro­wa­ne, jak za­uwa­żył, na stro­jach ahe­rów. Fu­tra i skó­ry, choć zno­szo­ne, były nie­złej ja­ko­ści i chy­ba tyl­ko one po­zwo­li­ły im prze­żyć tak dłu­go na środ­ku mo­rza. Męż­czyź­ni mie­li przy so­bie noże, je­den pro­sty, dru­gi z dziw­nym, roz­sze­rza­ją­cym się i za­krzy­wia­ją­cym w przód ostrzem. Nie roz­po­zna­wał tej bro­ni. Ten, któ­ry przez cały czas był nie­przy­tom­ny, no­sił też na po­licz­kach i skro­niach za­wi­łe, nie­bie­skie i czar­ne ta­tu­aże.

Alt­sin spraw­dził je od­ru­cho­wo, lecz nie mia­ły w so­bie ma­gii, ot, zwy­kłe kla­no­we lub ro­do­we ozdo­by, tak po­pu­lar­ne na Pół­no­cy. Mó­wi­li w me­ekhu… no­si­li miej­sco­we stro­je… Wnio­sek na­su­wał się sam. Po­cho­dzi­li stąd. Z tego świa­ta. Ale kim, do cho­le­ry, byli? My­śli­wy­mi, któ­rzy za­pę­dzi­li się za da­le­ko na lód w po­szu­ki­wa­niu zdo­by­czy? Ale w mo­dli­twie, któ­ra go do nich przy­wio­dła, wspo­mnia­no o ja­kiejś po­tycz­ce, o ofia­rach dla Pana Bi­tew i o Se­tre­nie-Byku.

Za dużo su­ge­stii żoł­nier­skie­go ży­cia było w tych sło­wach.

Co to mo­gło zna­czyć?

Im­pe­rium prze­su­wa­ło od­dzia­ły na Pół­noc, czuł je na prze­łę­czy… Cho­le­ra, gu­bie­nie się w do­my­słach było ostat­nią rze­czą, na jaką miał w tej chwi­li ocho­tę. Je­śli prze­ży­ją, sami mu po­wie­dzą, kim są.

No, chy­ba że z wła­snych po­wo­dów po­czę­stu­ją go ja­kąś wy­my­ślo­ną ba­jecz­ką. Pra­wie się uśmiech­nął na tę myśl.

Tchnął jesz­cze odro­bi­nę Mocy, ogrze­wa­jąc po­sła­nie. Zdą­żył już wy­my­ślić pięk­ną hi­sto­ryj­kę o so­bie, kim jest, cze­go szu­ka na tych wo­dach w aher­skiej ło­dzi, dla­cze­go nie ma nic do je­dze­nia ani pi­cia. Od dłuż­sze­go cza­su nie my­ślał ani o jed­nym, ani o dru­gim, a to był błąd. Mógł znieść wię­cej niż zwy­kły czło­wiek, ale wię­cej nie ozna­cza­ło nie­skoń­cze­nie wie­le.

Pod wie­czór słoń­ce scho­wa­ło się za chmu­ry i po raz pierw­szy od dłuż­sze­go cza­su po­czuł zim­no. Znów zbyt dłu­go ko­rzy­stał z Mocy i do­pa­dło go znu­że­nie, a na do­da­tek jego cia­ło zu­ży­ło już więk­szość ener­gii. Gdy­by dało się ma­gią pod­trzy­my­wać ży­cie w śmier­tel­nym cie­le, jed­no­cze­śnie wy­ko­rzy­stu­jąc je jako ka­nał dla Mocy, nie­któ­rzy cza­row­ni­cy zmie­ni­li­by się w pół­bo­gów. Pra­wa rzą­dzą­ce Wszech­rze­czą nie ro­bi­ły wy­jąt­ków dla ni­ko­go.

Na­rzu­cił na grzbiet kurt­kę jed­ne­go z ura­to­wa­nych, na­cią­gnął na gło­wę pod­szy­ty fu­trem kap­tur. Od razu le­piej.

Roz­parł się wy­god­niej na ru­fie, przy­mknął oczy.

Tyl­ko kil­ka mi­nut od­po­czyn­ku i bę­dzie jak nowo na­ro­dzo­ny.