Trzej muszkieterowie

— Zatem napiszemy po prostu “Milordzie, czy pamiętasz ustronne miejsce, gdzie uratowano ci życie?”

— Mój drogi d’Artagnanie — powiedział Atos — nie będziesz nigdy dobrym stylistą; “Gdzie uratowano ci życie!” Co znowu, to niegodne. Nie mówi się o takich przysługach dwornym ludziom. Wypomnieć dobry uczynek to obraza.

— Ach, mój drogi — rzekł d’Artagnan — jesteś nieznośny i jeśli trzeba mi pisać pod twoją kontrolą, na honor, odmawiam.

— I dobrze czynisz. Zabawiaj się muszkietem i szpadą, znakomicie dajesz sobie z nimi radę; ale pióro oddaj wielebnemu księdzu, to jego sprawa.

— W istocie — rzekł Portos — oddaj pióro Aramisowi, który pisze rozprawy po łacinie.

— Dobrze więc, niech tak będzie — rzekł d’Artagnan — ułóż nam ten list, Aramisie; ale, na Ojca Świętego, nie bądź rozwlekły, bo tym razem ja cię ukrócę, uprzedzam.

— Doskonale — powiedział Aramis z tym naiwnym zaufaniem do samego siebie, jakim odznacza się każdy poeta — ale niechże poznam rzecz bardziej dokładnie; wiem ze słyszenia, że ta bratowa to zbrodniarka; miałem nawet tego dowody słuchając jej rozmowy z kardynałem.

— Ciszej, do licha! — rzekł Atos.

— Ale — ciągnął Aramis — nie znam szczegółów.

— Ja również — rzekł Portos.

D’Artagnan i Atos spoglądali przez chwilę w milczeniu po sobie. Wreszcie po chwili namysłu, Atos, bledszy jeszcze niż zwykle, skinął na znak zgody; d’Artagnan zrozumiał, że może mówić.

— A zatem oto, co należy powiedzieć — zaczął — “Milordzie, Twoja bratowa to zbrodniarka, która chciała Cię zabić, by dziedziczyć po Tobie. Nie miała wszakże prawa wyjść za mąż za Twego brata, była bowiem zamężna we Francji i...”

D’Artagnan urwał i jakby szukając odpowiedniego słowa patrzył na Atosa.

— Została wypędzona przez męża — rzekł Atos.

— Ponieważ była napiętnowana — ciągnął d’Artagnan.

— Co — zawołał Portos — to niemożliwe! Chciała zabić swego szwagra?

— Tak.

— Była zamężna? — zapytał Aramis.

— Tak.

— I jej mąż — spostrzegł, że miała kwiat lilii na ramieniu? — zawołał Portos.

— Tak.

Słowa zostały wypowiedziane przez Atosa z coraz bardziej ponurym wyrazem twarzy.

— A kto widział ten kwiat lilii? — zapytał Aramis.

— D’Artagnan i ja, lub raczej, żeby zachować porządek chronologiczny, ja i d’Artagnan — odparł Atos.

— Czy mąż tej okropnej kobiety żyje jeszcze? — zapytał Aramis.

— Żyje.

— Wiesz o tym na pewno?

— Ja nim jestem.

Zapadła chwila grobowej ciszy; każdy na swój sposób był poruszony tą nowiną.

— Tym razem — rzekł Atos, przerywając pierwszy milczenie — d’Artagnan dał nam wyborny plan i to przede wszystkim należy napisać.

— Do diabła, masz rację, Atosie — powiedział Aramis — ale ułożenie tego listu jest najeżone trudnościami. Sam pan kanclerz byłby w kłopocie, mając do napisania pismo tego rodzaju, chociaż pan kanclerz potrafi bardzo wdzięcznie zredagować protokół. Ale mniejsza o to! Bądźcie cicho, zabieram się do pisania.

Aramis sięgnął po pióro, namyślał się przez kilka chwil, za czym napisał jakie dziesięć wierszy prześlicznym kobiecym pismem, wreszcie słodkim głosem i powoli, jakby ważył skrupulatnie każde słowo, odczytał, co następuje: