Trzej muszkieterowie

— Brawo! — rzekł Portos — nie ma co mówić, Atosie, jesteś urodzonym dowódcą; kardynał, który uważa się za wielkiego wodza, jest przy tobie niczym.

— Panowie — powiedział Atos — bez pudła, proszę; dobrze się złóżcie. Niechaj nikt nie chybi tego, kogo weźmie na cel.

— Mam już swojego — rzekł d’Artagnan.

— A ja swojego — rzekł Portos.

— Ja idem[12] — rzekł Aramis.

— Zatem ognia! — rzekł Atos.

Cztery strzały rozległy się jednocześnie i czterej ludzie padli na ziemię.

Natychmiast usłyszano bicie w bęben i mała grupa ruszyła do szturmu. Wówczas rozpoczęła się seria nieregularnych, ale celnych wystrzałów. Roszelczycy wszakże, jakby świadomi swej przewagi liczebnej nad naszymi czterema przyjaciółmi, biegli wciąż naprzód.

Z trzech strzałów każde dwa ścinały z nóg ludzi, ale ci, którzy nie ponieśli szwanku, nie zwalniali kroku.

Do stóp bastionu doszło dwunastu, może piętnastu nieprzyjaciół; ostatnia salwa nie wstrzymała ich również: wskoczyli do fosy, żeby wedrzeć się przez wyłom w murze.

— Nuże, moi przyjaciele — rzekł Atos — skończmy z nimi od razu; na mury! Na mury!

Czterej przyjaciele wspomagani przez Grimauda zaczęli spychać lufami muszkietów ogromny kawał muru, który pochylił się jak pod uderzeniem wiatru i odrywając się od podstawy spadł ze straszliwym hukiem do fosy; usłyszano wielki krzyk, chmura kurzu uniosła się ku niebu i wszystko się skończyło.

— Czy zgnietliśmy wszystkich co do jednego? — zapytał Atos.

— Na honor, tak się zdaje — powiedział d’Artagnan.

— Nie — rzekł Portos — oto kilku zmyka utykając.

W istocie kilku nieszczęśników, umazanych błotem i krwią, uciekało wyżłobioną drogą w stronę miasta. Były to niedobitki oddziału.

Atos spojrzał na zegarek.

— Panowie — rzekł — jesteśmy tu już godzinę, zakład jest wygrany, ale grajmy z fantazją; zresztą d’Artagnan nie zdradził nam jeszcze swego pomysłu.

Tu muszkieter z właściwą sobie zimną krwią zasiadł do resztek śniadania.

— Tak, mówiłeś, że masz pomysł — rzekł Atos.

— Ach, wiem już — odparł d’Artagnan — pojadę po raz wtóry do Anglii i udam się do księcia Buckinghama.

— Nie zrobisz tego, d’Artagnanie — rzekł zimno Atos.

— A to dlaczego? Czy nie byłem już raz w Anglii?

— Tak, ale wówczas nie prowadziliśmy wojny; wówczas książę Buckingham był sprzymierzeńcem, a nie wrogiem. To, co chcesz uczynić, zostałoby poczytane za zdradę.

D’Artagnana przekonało to rozumowanie i zamilkł.

— Wydaje mi się — rzekł Portos — że ja z kolei mam pomysł.

— Spokój! Słuchamy Portosa! — rzekł Aramis.

— Poproszę pana de Tréville o urlop pod jakimś pozorem, który mi podsuniecie: nie jestem mocny w wynajdywaniu pozorów. Milady mnie nie zna, zbliżę się do niej nie budząc żadnych podejrzeń, a kiedy znajdę się sam na sam z piękną damą, uduszę ją.

— Cóż, nie jestem przeciwny pomysłowi Portosa — rzekł Atos.

— Fe — powiedział Aramis — zabijać kobietę! Nie, posłuchajcie, mam doskonały pomysł.

— Proszę, rozpatrzmy pomysł Aramisa — rzekł Atos, który miał wielkie względy dla młodego muszkietera.

— Trzeba uprzedzić królową.

— Ach, na honor, rzeczywiście — zawołali razem Portos i d’Artagnan — zdaje się, że znaleźliśmy sposób.

— Uprzedzić królową! — rzekł Atos — a jakże to zrobimy? Czy mamy stosunki na dworze? Czy możemy posłać kogoś do Paryża, by nie dowiedziano się o tym w obozie? Stąd do Paryża jest sto czterdzieści mil i nasz list nie dotrze jeszcze do Angers, kiedy będziemy już siedzieć w lochu.

— Jeśli chodzi o kogoś pewnego, kto oddałby list Jej Królewskiej Mości — powiedział Aramis rumieniąc się — ja się tym zajmę; znam w Tours sprytną osobę...

Aramis urwał widząc uśmiech Atosa.

— Nie podoba ci się ten sposób, Atosie? — spytał d’Artagnan.

— Nie odrzucam go całkiem — odrzekł Atos — ale chcę zwrócić uwagę Aramisa, że nie może opuścić obozu; że nikt prócz nas samych nie jest pewny; że w dwie godziny po wyjeździe wysłańca wszyscy kapucyni, wszystkie zbiry, wszystkie czarne kaptury kardynała będą znały twój list na pamięć i zostaniesz uwięziony tak samo jak twoja sprytna osoba.

— Nie mówiąc o tym — dodał Portos — że królowa uratuje pana Buckinghama, ale bynajmniej nie nas.

— Panowie — rzekł d’Artagnan — Portos ma słuszność.

— Ho, ho, co się dzieje w mieście? — rzekł Atos.

— Biją na alarm.

Czterej przyjaciele zaczęli nasłuchiwać i bicie w bęben rzeczywiście dotarło do ich uszu.

— Zobaczycie, że przyślą nam cały regiment — rzekł Atos.

— Sądzisz, że nie oprzemy się regimentowi? — zapytał Portos.