Rozmowa w „Katedrze”

– Co miałem robić, już się wszyscy brali za łby – powiedział Ludovico. – Murzyn wyciągnął swój łańcuch i zaczął się przepychać do przodu, na scenę. Wyjąłem pistolet i dalej za nim. Razem z innymi dotarliśmy do pierwszego rzędu. A tam na nas czekali ci z opaskami.

Kilka osób ze sceny skoczyło ku wyjściu, inni patrzyli na porządkowych, a ci stali jeden przy drugim jak ściana i podniósłszy pałki czekali na tego wielkiego czarnucha i na dwóch innych, co biegli ku nim wymachując nad głową łańcuchami. Lać ich, Urondo, wrzasnął Trifulcio, lać ich, Téllez. Wymachiwał łańcuchem jak treser batem, i jeden z opaską, który stał najbliżej, wyciągnął pałkę i upadł na ziemię chwytając się za twarz. Naprzód, Murzynie, krzyknął Urondo, a Téllez: my ich powstrzymamy, Murzynie! Trifulcio zobaczył, że się rzucają na tych, co bronili schodków na scenę, i kręcąc młynka łańcuchem, ruszył w ich stronę.

– Oddzielili mnie od mojej pary i od reszty – powiedział Ludovico. – Między mną a nimi stali jak ściana tamci goryle. Załatwili już chyba z dziesięciu innych, a teraz co najmniej pięciu mnie otoczyło. Miałem pistolet, więc ich trzymałem na dystans, no i wołałem Hipólito, Hipólito. A potem to już był, bracie, koniec świata.

Z galerii posypały się granaty, podobne do brunatnych kamieni padały z suchym stukiem na krzesła parteru i na scenę i za chwilę już się z nich wznosiły spirale dymu. W ciągu kilku sekund powietrze zbielało, stało się ostre, gęsty, piekący opar zasłaniał walczące ciała. Rosnąca wrzawa, tarzający się ludzie, stukot łamanych krzeseł, odgłosy kaszlu, i Trifulcio przestał się bić. Poczuł, że ramiona mu opadają, łańcuch wyśliznął mu się z rąk, nogi się pod nim ugięły, a oczy, poprzez piekący obłok, zdołały dostrzec postacie ludzi, uciekających ze sceny z chustkami przy twarzy, i wtedy dołączyli się faceci z opaskami i zatkawszy sobie nosy zbliżali się do niego takimi ruchami, jakby płynęli. Nie mógł wstać, walił się pięścią w pierś, otwierał usta tak szeroko, jak tylko mógł. Nie czuł uderzeń, które zaczęły się sypać na niego. Powietrza, dusił się jak ryba, Tomasa, zdołał jeszcze pomyśleć.

– Oślepiło mnie – powiedział Ludovico. – A najgorsze, że się dusiłem, bracie. Zacząłem strzelać w powietrze. Nie zdawałem sobie sprawy, że to granaty z gazem, myślałem, że mnie podpalają tamci z tyłu.

– Gazy łzawiące w zamkniętym lokalu, wielu zabitych, dziesiątki rannych – powiedział senator Landa. – Czy trzeba więcej, Fermin? Tego Bermúdez nie wytrzyma, choćby miał siły za dziesięciu.

– I zaraz skończyła mi się amunicja – powiedział Ludovico. – Nie mogłem otworzyć oczu. Czułem, jak mi łeb pęka, i upadłem nieprzytomny. Ilu ich tam na mnie wskoczyło, mówię ci, Ambrosio.

– Doszło do jakichś incydentów, don Cayo – powiedział prefekt. – Owszem, zdaje się, że im rozpędzili ten mityng. Ludzie uciekali z teatru przerażeni.

– Policja zaczęła wkraczać do teatru – powiedział Molina. – Trochę strzelali. Nie, jeszcze nie wiem, czy są zabici, don Cayo.

– Nie wiem, jak długo to trwało, ale jak otworzyłem oczy, ten dym wciąż jeszcze był – powiedział Ludovico. – Czułem się, jakbym umarł, albo jeszcze gorzej. Cały we krwi, mówię ci, Ambrosio. No i patrzę, a tu ten pies Hipólito.

– No i co, pewnie też kopał tego twojego od pary? – zaśmiał się Ambrosio. – Albo zaczął im lizać tyłki. Popatrz, to z niego wcale nie taki chojrak, jakeśmy myśleli.

– Chodź tu, pomóż – krzyknął Ludovico. – Nic, jakby mnie nie znał. Kopał tego Murzyna, a tu nagle mnie zobaczyli ci inni, co tak szaleli razem z nim, i jak mi się nie zwalą na kark. Znowu kopniaki, znowu pałki. I wtedy, Ambrosio, to żem zemdlał drugi raz.

– Niech policja oczyści wszystkie ulice, panie prefekcie – powiedział Cayo Bermúdez. – Nie pozwólcie na żadną manifestację, zatrzymajcie wszystkich liderów Koalicji. Czy ma pan już listę ofiar? Są zabici?

– Ocknąłem się, a tu ciągle ten sam koszmar – powiedział Ludovico. – Teatr już był prawie pusty. Wszystko potrzaskane, wszędzie krew, ten mój Murzyn od pary w kałuży krwi. Twarzy to już zupełnie nie miał ten staruch, tak go zrobili. A naokoło leżeli faceci i kaszleli.

– Tak, wielka manifestacja na Placu Broni, don Cayo – powiedział Molina. – Prefekt rozmawia teraz z komendantem. Chyba to się na nic nie zda, don Cayo. Tam są tysiące ludzi.

– Bałwan z pana, proszę ich natychmiast rozpędzić – powiedział Cayo Bermúdez. – Czy pan nie rozumie, że po tym, co się stało, sprawa robi się groźna? Proszę mnie połączyć z komendantem. I zaraz oczyścić ulice, Molina.