Rozmowa w „Katedrze”

– Niech pan zadzwoni do Limy, doktorze Lama, niech pan się stara znaleźć don Emilia albo Lozano, albo pana Bermúdeza – powiedział ten co dawał rozkazy. – Ja całą noc dzwoniłem i nie złapałem nikogo. Ja nic nie wiem, jeszcze mniej rozumiem niż pan. Pan Lozano powiedział do don Emilia, że pięciu, no to jesteśmy w pięciu, doktorze. Niech oni teraz wyjaśnią, niech powiedzą, kto się pomylił.

– To nie to, żeby nam brakowało ludzi, ale potrzebujemy specjalistów, facetów z zaprawą – powiedział doktor. – A poza tym ja protestuję dla samej zasady. Okłamano mnie.

– Trudno, nie ma się co przejmować, doktorze – powiedział ten mieszaniec. – Pójdziemy na targowisko, weźmiemy ze trzystu i podrzucimy do teatru.

– Jesteś pewny tych ludzi z targowiska? – powiedział ten co dawał rozkazy. – Nie bardzo ci wierzę, Ruperto.

– Więcej niż pewny – powiedział Ruperto. – Ja mam doświadczenie. Zbierzemy wszystkich z targu i spadniemy na teatr jak lawina.

– Chodźmy do Moliny – powiedział doktor Lama. – Już pewnie przyszli jego ludzie.

– A w prefekturze zobaczyliśmy tych słynnych goryli senatora Arévalo – powiedział Ludo vico. – Z pięćdziesięciu zrobiło się tylko pięciu, Ambrosio.

– Ktoś tu kogoś wystrychnął na dudka – powiedział Molina. – Nieprawdopodobna historia, panie prefekcie.

– Czekam na połączenie z ministrem, chcę prosić o instrukcje – powiedział prefekt. – Ale tak mi się zdaje, że jego sekretarz nie chce mnie do niego dopuścić. Nie ma, wyszedł, jeszcze nie wrócił. Ten Alcibiades, ta stara baba.

– To nie jest nieporozumienie, to sabotaż – powiedział doktor Lama. – To mają być te pańskie posiłki, Molina? Dwóch zamiast dwudziestu pięciu, co? Nie, tego już za wiele.

– Alcibiades to mój człowiek – powiedział don Emilio Arévalo. – Ale najważniejsze to rozpracować Lozano. Jest dość sprytny i nienawidzi Bermúdeza. Tylko, oczywiście, trzeba go będzie trochę przycisnąć.

– Pięciu nieboraków, a w tym jeden stary i z górską chorobą – powiedział Ludovico. – I pan myśli, że my dwaj razem z tymi pięcioma rozpędzimy mityng? Nic z tego, nawet gdyby z nas byli supermeni, panie prefekcie.

– Zrobimy wszystko, co będzie trzeba – powiedział don Fermín. – Porozmawiamy z Lozano.

– Trzeba będzie skorzystać z pomocy pańskich ludzi, Molina – powiedział prefekt. – Nie planowano tego, pan Bermúdez nie chciał, żeby miejscowa policja pokazywała się podczas manifestacji. Ale nie ma rady.

– Pan nie, Fermín – powiedział senator Arévalo. – Pan jest w Koalicji, jest pan oficjalnym przeciwnikiem rządu. Ja jestem ich człowiekiem, do mnie Lozano ma więcej zaufania. Ja się tym zajmę.

– Na ilu pańskich ludzi możemy liczyć, Molina? – powiedział doktor Lama.

– Jak się zbierze oficerów i służbę pomocniczą to będzie ze dwudziestu – powiedział Molina. – Ale oni są etatowi i tak od razu się nie zgodzą. Zażądają premii za udział w niebezpiecznej akcji, zażądają gratyfikacji.

– Niech pan im obieca, co tylko zechcą, trzeba za wszelką cenę załatwić ten mityng – powiedział doktor Lama. – Dałem słowo i muszę go dotrzymać, Molina.

– Właściwie to może nie ma się czym martwić – powiedział prefekt. – Nawet nie zapełnią całego teatru. Kto tutaj zna tych wielkich panów z Koalicji?

– Tak, to prawda, że przyjdą tylko gapie, a ci, wiadomo, przy pierwszej awanturze rzucają się do ucieczki – powiedział doktor Lama. – Ale chodzi o zasadę. Oszukano nas, panie prefekcie.

– Będę się w dalszym ciągu starał porozumieć z ministrem – powiedział prefekt. – Może pan Bermudez zmienił plany i powinniśmy im pozwolić na ten mityng.

– Nie znalazłby się jaki proszek czy coś takiego dla jednego z moich ludzi? – powiedział ten co dawał rozkazy. – Dla tego czarnucha, doktorze. On prawie mdleje, ma chorobę wysokościową.

– Jak nie mieli ludzi, to po co się pchali do tego teatru – powiedział Ambrosio. – To przecież szaleństwo, jeżeli was było tylko kilku, Ludovico.

– Bo nam przedtem zasunęli drętwą gadkę, a myśmy to wszystko kupili – powiedział Ludovico. – Byliśmy tacy pewni, że tu nic się nie będzie robiło, tylko się nażremy tej faszerowanej papryki, co to jej tak chciał popróbować Hipólito.

– Do Tiabaya, tam robią najlepszą – powiedział Molina. Podlejcie ją cziczą i wracajcie na czwartą, to was zawieziemy do lokalu Partii Odnowy. Tam się zbieramy.

– Po co? – powiedział don Emilio Arévalo. – Pan wie aż za dobrze po co, panie Lozano. Oczywiście po to, żeby pogrążyć Bermudeza.

– Niech pan powie: aby przysłużyć się Koalicji, senatorze – rzekł Lozano. – Tym razem nie będę mógł panu pójść na rękę. Nie mogę tego zrobić Bermúdezowi, sam pan rozumie. On jest ministrem, to mój zwierzchnik.

– Ależ może pan, Lozano – powiedział don Emilio Arévalo. – My dwaj razem możemy to zrobić. Wszystko zależy od nas dwóch. Ludzie nie pojadą do Arequipy i plan Bermudeza diabli wezmą.