Trzej muszkieterowie

— Panowie — zawołał witając grzecznie żołnierzy i kopaczy, którzy zdumieni jego widokiem zatrzymali się w odległości pięćdziesięciu kroków od bastionu — panowie, moi przyjaciele i ja jemy właśnie śniadanie w tym bastionie. Ponieważ wiecie, że nie ma nic bardziej niemiłego jak przeszkodzić komu w śniadaniu, prosimy was, jeśli koniecznie musicie przyjść tutaj, żebyście poczekali, aż skończymy posiłek, albo odwiedzili nas nieco później; chyba że przyszła wam zbawienna ochota porzucić partię buntowników i razem z nami wypić zdrowie króla Francji.

— Uważaj, Atosie! — zawołał d’Artagnan — nie widzisz, że biorą cię na cel?

— Dobrze, dobrze — rzekł Atos — to mieszczanie, którzy bardzo kiepsko strzelają; spudłują bez wątpienia.

Rzeczywiście, w tej samej chwili rozległy się cztery strzały i kule rozbiły się o mur tuż obok Atosa, nie trafiając go jednak.

Niemal natychmiast odpowiedziano im czterema wystrzałami, celniejszymi wszakże, trzej bowiem żołnierze padli trupem, a jeden z kopaczy został zraniony.

— Grimaud, inny muszkiet! — zawołał Atos nie opuszczając swego posterunku. Grimaud wykonał rozkaz natychmiast. Trzej przyjaciele nabili broń; druga salwa nastąpiła po pierwszej. Brygadier i dwaj kopacze padli, reszta rzuciła się do ucieczki.

— Nuże, panowie, wycieczka! — rzekł Atos.

Czterej przyjaciele skoczyli z fortu na pole bitwy, zabrali cztery muszkiety żołnierzy i pikę brygadiera; przekonani, że uciekający zatrzymają się dopiero w mieście, wrócili do bastionu, niosąc trofea zwycięstwa.

— Rozładuj broń, Grimaud — rzekł Atos — my zaś, panowie, wrócimy do naszego śniadania i rozmowy. Na czym stanęliśmy?

— Mówiłeś o wyjeździe Milady — powiedział d’Artagnan, którego bardzo zajmowała ta sprawa.

— Jedzie do Anglii — odparł Atos.

— A to w jakim celu?

— Ma zabić albo kazać zabić Buckinghama.

D’Artagnan wydał okrzyk zdumienia i zgrozy.

— Ależ to niegodne! — zawołał.

— Jeśli o to idzie — rzekł Atos — wierzaj mi, mało mnie to obchodzi. A teraz, Grimaud, kiedyś już skończył — ciągnął Atos — weź pikę naszego brygadiera, przywiąż do niej serwetkę i zatknij na szczycie naszego bastionu, żeby ci zbuntowani roszelczycy wiedzieli, że mają do czynienia z dzielnymi i lojalnymi żołnierzami króla.

Grimaud usłuchał nie odpowiadając. W chwilę potem biała chorągiew powiewała nad głowami czterech przyjaciół: burza oklasków powitała ten widok: połowa obozu była przy rogatkach.

— Jak to — podjął d’Artagnan — mało cię obchodzi, czy zabije lub każe zabić Buckinghama? Ależ książę jest naszym przyjacielem.

— Książę jest Anglikiem, książę walczy z nami, niech zrobi z księciem, co zechce, tyle się o niego troszczę co o pustą butelkę.

Tu Atos cisnął na odległość piętnastu kroków butelkę, którą trzymał w ręce, nie zapomniawszy jednak o tym, by jej zawartość przelać co do kropli do swej szklanki.

— Przepraszam — rzekł d’Artagnan — nie mogę się na to zgodzić, książę dał nam bardzo piękne konie.

— I bardzo piękne siodła — dodał Portos, który miał płaszcz obszyty galonem, odprutym z siodła.

— A poza tym — rzekł Aramis — Bóg pragnie nawrócenia, nie zaś śmierci grzesznika.

— Amen — powiedział Atos — wrócimy do tego później, jeśli wam ochota; ale na razie (wiem, d’Artagnanie, że mnie zrozumiesz) najbardziej pragnąłem odebrać tej kobiecie glejt, który wymusiła na kardynale; mając go w ręce mogła bezkarnie pozbyć się ciebie, a może i nas wszystkich.

— Ależ ta kobieta to demon! — rzekł Portos podając swój talerz Aramisowi, który kroił drób.

— I ten glejt — spytał d’Artagnan — ten glejt został w jej rękach?

— Nie, jest w moich; skłamałbym, gdybym powiedział, że przyszło mi to łatwo.

— Mój drogi Atosie — rzekł d’Artagnan — nie będę już liczył, w ilu okazjach uratowałeś mi życie.

— A więc opuściłeś nas po to, żeby pójść do niej? — zapytał Aramis.

— Właśnie.

— I masz ten list kardynała?

— Oto on — odparł Atos.

Wyciągnął cenny papier z kieszeni kaftana.

D’Artagnan otworzył go ręką, której drżenia nie starał się nawet ukryć, i przeczytał: