Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Zzz — krak!” aŭdas Biegler kaj la aŭtomobilo faris gigantan salton.

“Ĉu mi ne diris al vi, sinjoro generalo,” kriegas la ŝoforo en la aŭdilon, “ke tiu ĉi ŝoseo estas diable bone konstruita? Ĝuste nun tuŝapude antaŭ ni eksplodis ‘tridekokcentimetraĵo[243]’. Sed nenia truo, la ŝoseo estas kiel draŝejo. Sed enveturi sur kampojn, pneŭmatikoj estus for. Nun oni pafas kontraŭ ni el la distanco de kvar kilometroj.”

“Sed kien ni veturas?”

“Tion ni vidos,” respondis la ŝoforo, “dum la ŝoseo estos senĉese tia, mi garantias ĉion.”

Flugo, terura flugo kaj la aŭtomobilo haltas.

“Sinjoro generalo,” krias la ŝoforo, “ĉu vi ne havas staban mapon?”

La generalo Biegler eklumigas elektran lampeton. Li vidas, ke li havas staban mapon sur la genuoj. Sed estas tio marista mapo de Helgolanda marbordo el la jaro 1864, el la aŭstraprusa milito kontraŭ Danio pro Šlesvigo.

“Ĉi tie estas vojkruciĝo,” diras la ŝoforo, “ambaŭ vojoj kondukas al malamikaj pozicioj. Min interesas kvalita ŝoseo, por ke la pneŭmatikoj ne suferu, sinjoro generalo… Mi respondas por la staba aŭtomobilo…”

Poste bruego, surdiga bruego kaj astroj grandaj kiel radoj. La Lakta Vojo estas densa kiel kremo.

Li ŝvebas en la universo sur sidloko apud la ŝoforo. La tuta aŭtomobilo estas tuŝapude antaŭ la sidloko fortondita kvazaŭ per tondilo. Restas el ĝi nur ofensiva, atakema antaŭa parto.

“Estis feliĉo,” diras la ŝoforo, “ke vi montris al mi la mapon trans mia dorso. Vi transflugis al mi kaj tion ceteran prenis la diablo. Tio estis ‘kvardekducentimetraĵo[244]’…. Tion mi tuj supozis, ke se estas vojkruciĝo, la ŝoseo valoras rubon. Post la ‘tridekokcentimetraĵo’ povis tio esti nur la ‘kvardekducentimetraĵo’. Ion alian oni ĝis nun ne fabrikas, sinjoro generalo.”

“Kien vi tion direktas?”

“Ni flugas en la ĉielon, sinjoro generalo, kaj ni devas eviti kometojn. Tiuj estas pli danĝeraj ol la ‘kvardekducentimetraĵo’.”

“Nun estas sub ni Marso,” diris la ŝoforo post longa paŭzo.

Biegler sentis sin jam denove trankvila.

“Ĉu vi scias la historion pri la batalo de nacioj ĉe Lepsiko?” li demandis, “kiam la 14an de oktobro 1813 la feldmarŝalo arkiduko Schwarzenberg militiris al Liebertkowitz kaj kiam la 16an de oktobro estis batalo pri Lindenau, la batalojn de la generalo Merweldt, kaj kiam la aŭstraj armeoj estis en Wachau kaj la 19an de oktobro estis konkerita Lepsiko?”

“Sinjoro generalo,” diris en tiu momento la ŝoforo serioze, “ni troviĝas ĝuste ĉe la ĉiela pordego, elgrimpu eksteren, sinjoro generalo! Ni ne povas veturi tra la ĉiela pordego, estas ĉi tie hompuŝiĝo. Ĉie nur soldatoj.”

“Trankvile iun el ili surveturu,” li krias al la ŝoforo, “ili ja flankenpaŝos.”

Kaj klinante sin el la aŭtomobilo, li krias: “Atenton, bando de porkoj! Tio estas ja brutaro, ili vidas generalon kaj ne povas fari ‘Rigardi dekstren!’”

La ŝoforo lin trankviligas: “Malfacila afero, sinjoro generalo, plejparto da ili havas la kapon forbatita.”

La generalo Biegler nur nun rimarkis, ke tiuj, kiuj puŝas sin ĉe la ĉiela pordego, estas diversaj invalidoj, kiuj perdis en la milito iujn partojn de sia korpo, sed tiujn ili havis ĉe si en dorsosakoj. La kapon, manojn, piedojn. Justa artileriano, puŝanta sin ĉe la ĉiela pordego en dispafita mantelo, havis en la dorsosako formetita la tutan sian ventron eĉ kun la malsupraj membroj. El alia dorsosako de justa miliciano rigardis la generalon Biegler duono de la postaĵo, kiun la miliciano perdis ĉe Lvov.

“Tio estas cele de ordo,” ekparolis denove la ŝoforo, veturante tra la densa homamaso, “tio estas ŝajne cele de la ĉiela supera revizio.”

Ĉe la ĉiela pordego oni enlasadis nur post pasvorto, kiu al la generalo Biegler tuj venis en la menson: “Por Dio kaj la imperiestro.” La aŭtomobilo enveturis la paradizon.

“Sinjoro generalo,” diris flugilhava oficiro-anĝelo, kiam ili laŭveturis kazernon kun rekrutoj-anĝeloj, “vi devas anonci vin en la ĉefkomandejo.”

Ili veturis plu laŭlonge de ekzercejo, kie svarmis rekrutojanĝeloj, kiujn oni instruis krii: “Haleluja!”

Ili laŭveturis grupon, kie ruĝhara kaporalo-anĝelo ĝuste havis en siaj manoj mallertan rekruton-anĝelon, pugnobatis lin ĉe la ventro kaj alkriegis lin: “Malfermu pli bone vian faŭkon, Bet-Leĥema porko. Ĉu tiel oni vokas ‘Haleluja’? Kvazaŭ vi havus knedlikon en la faŭko. Mi ŝatus scii, kiu idioto enlasis vin, bruto, ĉi tien en la paradizon. Provu tion ankoraŭfoje… Hlahlehluhja? Bestio, ĉi tie en la paradizo vi ankoraŭ al ni nazparolas… Provu tion ankoraŭfoje, lebanona cedro.”

Ili veturis plu kaj ankoraŭ longe malantaŭ ili oni aŭdis timeman kriegon de nazparolanta rekruto-anĝelo: “Hla-hlehlu-hja” kaj krion de la kaporalo-anĝelo: “Ha-le-lu-ja, ha-lelu-ja, jordana bovino!”

Poste grandega brilo super konstruaĵo, granda kiel Mariakazerno en České Budějovice kaj super ĝi du aeroplanoj, unu ĉe la maldekstra, la alia ĉe la dekstra flanko, kaj meze inter ili streĉita giganta strio da tolo kun grandega surskribo: