Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Гэта ххлусьсьня! – прашыпеў Глыкс, і ліхое полымя ўспыхнула ў ягоных вачох пры гуках Арагорнавага імя. – Ён ссххлусьсіў пра мяне, ссхлусьсіў! Я ўцёк, ссам па ссабе. Ссссапраўды, мне казалі шшукаць кашштоўнасьсьць, і я шшукаў, вядома ж, шшукаў! Але ж не для Чорнага, не. Кашштоўнасьсьць была нашшая, была мая, восьсь. Я ўцёк, уцёк!

Фрода адчуваў дзівосную ўпэўненасьць у тым, што тут Глыкс і насамрэч недалёка ад праўды ці ад таго, што лічыў праўдай. Што неяк адшукаў шлях з Мордару й паверыў, што гэта ён сам, сваім спрытам выбраўся. Перш за ўсё хобіт заўважыў, што Глыкс казаў "я" ў тых рэдкіх абставінах, калі апошнія рэшткі старадаўняй шчырасьці й праўдзівасьці ўсплывалі ў ягонай натуры. Але ж нават калі даверыцца знакам Глыксавай шчырасьці, ня трэба забывацца на ліхую мудрасьць Ворага. "Уцёкі" маглі дазволіць ці нават асобна сплянаваць у Цёмнай вежы й добра пра іх ведаць. У любым выпадку, Глыкс, відавочна, шмат чаго не дагаворваў.

– Я зноўку спытаю цябе, – паўтарыў Фрода, – ці ахоўваецца той шлях?

Але ж імя Арагорна раззлавала Глыкса. Выглядаў ён як хлус, якога ў рэдкі момант шчырасьці западозрылі ў мане. Ён не адказаў.

– Ці ахоўваецца ён? – перапытаў Фрода.

– Таксс, таксс, мажліва! У тую краіну няма бясьсьпечных сьсьцежак! – прабурчэў Глыкс пакрыўджана. – Няма такіхх шшляхоў! Але ж пан няхай спрабуе яго ці йдзе даххаты! Няма іншшых шшляххоў!

Болей анічога хобіты ад Глыкса не дамагліся. Назоў таго шляху й перавалу ён ня ведаў ці не захацеў распавядаць.

А клікалі тую мясьціну Кірыт Унгал – імя з вусьцішных чутак. Можа, Арагорн згадаў бы яго дый патлумачыў ягоны сэнс, Гэндальф папярэдзіў бы хобітаў. Але ж Арагорн быў далёка, а Гэндальф стаяў пасярод руінаў Ізенградку й перамаўляў з Саруманам, затрыманы ягонай здрадай. Але ж нават калі ён абвяшчаў прысуд Саруману й палантыр з грукатам уразаўся ў прыступкі Ортанку, чараўнік не пераставаў думаць пра Фрода й Сэмвайза, розум ягоны праз доўгія мілі шукаў іх у надзеі й спачуваньні.