Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Не, ня таксс, – прашыпеў Глыкс. – Хобітсы мусьсяць пабачыць, зразумець. Ён не чакае нападу адтуль. Ягонае Вока шшнырыць паўсюль, але ж па некаторых мессцахх болей. Ён ня можа згледзець адначассова ўсьсё, пакуль ня можа. Бачце, ён ужо захапіў усю краіну на захад ад гор Ценю да ракі, а цяпер ужо трымае й масты. Ён мяркуе, што анішто не праб'ецца да вежы Месяца бязь бітвы на мастах і бяз мноства чоўнаў, якія схаваць цяжка й пра якія ён даведаецца.

– Падаецца, ты шмат ведаеш пра тое, што ён мяркуе й робіць, – заўважыў Сэм. – Ці ты зь ім размаўляў апошнім часам? Ці з оркамі шлындаўся?

– Нядобры хобіт, някемлівы, – Глыкс кінуў на Сэма раззлаваны позірк дый павярнуўся да Фрода. – Сьмеяголь размаўляў з оркамі, вядома ж, таксс, да таго, як напаткаў пана, і яшшчэ з мносствам, бо вандраваў далёка й доўга. Тое, шшто ён зараз кажа, шшмат хто казаў. Цяпер на Поўначы вялікая небясьсьпека яму й нам. Ён аднойчы выйдзе з Чорнай Брамы, неўзабаве ўжо. Толькі туды можа падысьсьці вялікае войска. Але ж там, на захадзе, ён не баіцца анічога, і там – Маўклівыя Назіральнікі.

– Ну дык і што? – не здаваўся Сэм. – I мы вось так упрост падыдзем, пагрукаем у брамы й спытаем, ці не памыліліся мы зь сьцежкаю ў Мордар? Ці яны занадта маўклівыя, каб адказаць? Бязглузьдзіца. З такім посьпехам паспрабуем тут, і ногі зьбіваць не спатрэбіцца.

– Не жартуй таксссс, – прашыпеў Глыкс. – Ня сьсьмешшна, Не, зусім ня сьсьмешшна. Бязглузьдзіца ўвогуле совацца ў Мордар. Але калі гасспадар кажа: "я мушшу ісьці" ці "я пайду", тады яму варта абраць які шшляхх. Але ж ён ня мусьсіць ісьсьці ў той жудасны горад, не! Вось дзе Сьмеяголь дапаможа, добры Сьмеяголь, хоць аніххто ня кажа яму навошшта. Сьмеяголь зноў дапаможа. Ён вынайшшаў. Ён ведае.

– Што ты знайшоў? – спытаў Фрода.

Глыкс апусьціўся на кукішкі, і голас ягоны зноў ператварыўся ў шэпт.

– Маленечкую сьсьцежку высока ў горы, а там лесьвіцу, вузкую лесьсьвіцу, таксс, надта вузкую, надта доўгую. Шмат ссссходаў. А тады – тунэль, змрочны тунэль, нарэсьсьце вузкая цясьніна – і сьцежка высока над галоўным перавалам. Тым шшляхам Сьмеяголь уцёк зь цемры. Але тое было шшмат, шшмат гадоў таму. Сьсьцежка магла зьнікнуць, але, можа, і не, мо й не.

– Мне гэнае зусім не даспадобы, – гнуў сваё Сэм. – Неяк ужо занадта лёгка атрымліваецца. Калі сьцежка й ёсьць, дык яе, вядома, таксама ахоўваюць. Ці яе не ахоўваюць, Глыкс?

Сказаўшы, заўважыў – ці падалося, што заўважыў, – узбліск зялёнага полымя ў Глыксавых вачох. Той прамармытаў нешта, але ж не адказаў.

– Ці ахоўваецца перавал? – спытаў Фрода строга. – Ці насамрэч ты ўцёк зь цемры, Сьмеяголь? Ці не дазволілі табе сысьці, даўшы загад? Так палічыў Арагорн, які ўпаляваў цябе на Мерцьвяковых багнах колькі гадоў таму.