Desiderium Intimum

Ronem. Z Hermioną nie da się pogadać o niczym innym, poza nauką. Ale Ron jest

fajny. Mimo wszystko. Ostatnio opowiadał mi o tym, że podejrzał Milicentę Bulstrode i

Cormaca McLaggena gdy wymykali się do cieplarni pani Sprout, a po jakimś czasie

wybiegli z krzykiem, próbując zedrzeć z siebie liście Łapietnika. Oboje na wpół

ubrani. Widocznie postanowili połączyć nasze domy w przyjaznym... uścisku -

zachichotał i zerknął na Snape'a, który wyglądał, jakby wcale nie było mu do

śmiechu. Wyglądał raczej jak ktoś, kto właśnie zapamiętuje nazwiska i obmyśla

dotkliwe kary. - No, jest jeszcze Luna. Ona naprawdę jest bardzo fajna, kiedy się ją

bliżej pozna. I tak naprawdę... to ona nie była moją dziewczyną. Udawaliśmy tylko,

żeby wszyscy się ode mnie odczepili. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko... -

Twarz Snape'a przypominała kamienną maskę. O ile kamień mógłby promieniować

takim szyderczym znużeniem. - Aha, czasami rozmawiam też z Ginny. Ona również

jest całkiem fajna. Tylko trochę za bardzo... - urwał nagle, widząc wzrok, którym

przebił go Severus. Zabłysła w nim bardzo niebezpieczna sugestia, że jeżeli Harry

zaraz się nie zamknie, to spotka go coś bardzo złego. Ugryzł się w język,

zorientowawszy się o kim i przy kim chciał opowiadać. Szybko zmienił temat. - A co

do nauki... kiedyś moim ulubionym przedmiotem była Obrona. Zawsze z

niecierpliwością wyczekiwałem też Historii Magii, ponieważ to była bardzo miła

odmiana. Binns potrafi uśpić całą klasę. Ale teraz... - uśmiechnął się -... teraz mój

ulubiony przedmiot to Eliksiry. Wiesz, uważam, że są naprawdę fascynujące.

W oczach Snape'a pojawiły się iskierki rozbawienia.

- Doprawdy? - zapytał mężczyzna, a kąciki jego ust drgnęły nieznacznie.

Harry pochylił się do przodu i kontynuował:

- Tak. I wiesz co? Nie wiem, jak mogłem wcześniej tego nie dostrzegać. Te wszystkie

składniki, które przewijają się przez moje ręce... Dotykam ich, pieszczę w moich

palcach, ugniatam, kruszę albo wyciskam z nich soki... - zobaczył, jak Snape zagryza

wargę. - ...są naprawdę niezwykle interesujące. No i jest jeszcze kociołek, którego

cały czas trzeba pilnować, żeby nie osiągnął temperatury wrzenia i nie wybuchnął... -

Severus odpiął guzik przy kołnierzyku, a Harry uśmiechnął się w duchu. Sam był

zaskoczony, że potrafi opowiadać o tym w tak dwuznaczny sposób. - Ale to nie

wszystko. Jest jeszcze Mistrz Eliksirów, który nas naucza i chociaż niemal wszyscy

uczniowie się go boją, to ja uważam, że jest doskonały w swoim fachu. - Harry

poczuł, że na jego policzki wypływa rumieniec.

Mężczyzna rozchylił usta w zdumieniu, jednak szybko się opanował. Oparł się

wygodnie w fotelu, przez cały czas wbijając w niego intensywne spojrzenie. Harry

odchrząknął zakłopotany, próbując szybko zmienić temat, ale w tej samej chwili

usłyszał łagodny głos Snape' a:

- Jak bardzo lubisz swojego nauczyciela Eliksirów, Potter? - zapytał, a na jego twarzy

pojawił się ten cudowny, krzywy uśmiech. Harry rozszerzył oczy, nie mogąc

uwierzyć, że Severus to powiedział i że chciał kontynuować ich małą grę. Jak miał

mu odpowiedzieć na takie pytanie? Jak bardzo go lubi? Tego się nie dało opisać...

Poczuł, że jego serce zaczyna bić coraz szybciej. Gorączkowo poszukiwał jakiegoś

określenia, ale nic mu nie przychodziło do głowy. A najgorsze było to, że Snape

wydawał się naprawdę zainteresowany odpowiedzią. Harry spuścił wzrok i spojrzał

na swoje kolana. Wyobraził sobie, że Severusa tu nie ma. Że naprzeciw niego siedzi

ktoś inny. Luna na przykład. To ona zadała mu to pytanie. Co by jej odpowiedział?

Sięgnął głęboko wewnątrz siebie, przypominając sobie każdą lekcję Eliksirów.

Wszystkie uczucia, które zdawały się płonąć przeróżnymi barwami i splatać ze sobą.

Każdą chwilę, w której jego umysł odpływał, a serce przejmowało kontrolę nad

ciałem. Zamknął oczy. Zobaczył klasę. I zobaczył jego.

- Tak bardzo... - zaczął lekko drżącym głosem - ...że kiedy siedzi przy biurku,

sprawdzając wypracowania, nie mogę się powstrzymać i obserwuję go znad swojego

kociołka. I wiem, że nie powinienem przerywać pracy, wiem, że muszę uwarzyć

eliksir. Jednak nie mogę oderwać od niego wzroku. Tak bardzo... że zaczynam

odliczać do chwili, kiedy przerwie i spojrzy na mnie. A gdy już to zrobi, na ten jeden

moment zapominam, że jesteśmy w klasie, i myślę tylko o tym, jaki jestem twardy.

Myślę tylko o moim pragnieniu. Tak bardzo... że kiedy już zdołam odwrócić wzrok i

wracam do warzenia eliksiru, uświadamiam sobie nagle, że nie wiem jaki składnik

trzymam w ręku i który mam dodać następny, w ogóle zapomniałem jaki eliksir mam

uwarzyć. Myślę tylko o tym, żeby znów na niego spojrzeć... - Otworzył oczy i

odetchnął głęboko. Czy to nie było głupie? Czy udało mu się przekazać to, co wtedy