Każde martwe marzenie

— Cho­ciaż chy­ba po­wi­nie­nem się cie­szyć, że już umarł i nie miał oka­zji zo­ba­czyć tego cze­goś, co Trze­cia za­sra­na Kom­pa­nia za­sra­ne­go Puł­ku Wil­ka ośmie­la się na­zy­wać szań­cem! Co to, na sma­żo­ne jaja Re­agwy­ra, ma być?! Wasi oj­co­wie, dup­cząc wa­sze mat­ki, mu­sie­li my­śleć o swo­ich owcach, bo nie da się ina­czej wy­ja­śnić, cze­mu mam do­wo­dzić ta­kim sta­dem ba­ra­nów!!!

Uniósł lewą rękę, pre­zen­tu­jąc skó­rza­ny, bar­wio­ny na żół­to kar­wasz opa­su­ją­cy mu przed­ra­mię.

— Wi­dzi­cie? Ka­hel-saw-Kir­hu uznał chy­ba, że mnie nie lubi. Naj­wy­raź­niej czymś mu pod­pa­dłem, bo stwier­dził, że po śmier­ci Ha­me­ne­go to ja będę ka­pi­ta­nem wa­szej ban­dy. Więc we­zwał mnie oso­bi­ście, by to oznaj­mić, i przy­się­gam, że gębę wy­krzy­wiał w na­praw­dę zło­śli­wym uśmie­chu. To było ja­kieś dwie go­dzi­ny temu, więc spo­dzie­wa­łem się, że po po­wro­cie za­sta­nę tu coś, co mo­gło­by za­trzy­mać, no, może nie praw­dzi­wą ar­mię, ale przy­naj­mniej ban­dę bez­no­gich i bez­rę­kich ka­lek. Ale to?!

Owe­rers wska­zał wzno­szą­cą się za ple­ca­mi od­dzia­łu pry­zmę zie­mi, przy­po­mi­na­ją­cą gi­gan­tycz­ny stos kro­wie­go łaj­na.

Trze­cia Kom­pa­nia na­dal wpa­try­wa­ła się w zie­mię.

Luka wes­tchnął. Sam nie brał udzia­łu w pra­cy, bo w cza­sie ostat­niej bi­twy obe­rwał naj­pierw kor­ba­czem w gło­wę, a za­raz po­tem obu­chem to­po­ra w bark i te­raz no­sił na łbie gru­by opa­tru­nek, a lewą rękę na tem­bla­ku. Za to mógł do­sko­na­le wy­ja­śnić, co tu za­szło. Za­czął się pod­no­sić, by skoń­czyć z tym przed­sta­wie­niem. W koń­cu mie­li ro­bo­tę do wy­ko­na­nia.

— Gdzie Ma­fhus? — za­grzmiał nowy ka­pi­tan.

— We­zwa­li go do kwa­ter­mi­strza po przy­dział pan­ce­rzy i heł­mów — do­bie­gło z tyłu. — Wziął po­ło­wę kom­pa­nii. Za­raz po tym, jak ty… ka­pi­ta­nie po­sze­dłeś do szta­bu.

Owe­rers-kan-Su­mor za­mru­gał, za­sko­czo­ny.

— Eeee, to kto tu do­wo­dził, jak mnie nie było?

Ci­sza. Luka klap­nął z po­wro­tem na zie­mię. No wła­śnie, o to cho­dzi­ło.

Po chwi­li w ścia­nie żoł­nie­rzy po­ja­wi­ła się szcze­li­na i od­dział roz­padł się na dwie czę­ści. A mię­dzy nimi, sie­dząc po pas w dziu­rze w zie­mi, uka­za­ła się szczu­pła, uwa­la­na bru­dem po czu­bek gło­wy po­stać.

— Koło?

Sze­ro­ki uśmiech prze­ciął ma­skę wy­ko­na­ną z za­sy­cha­ją­ce­go bło­ta. Spod bru­du wy­ła­nia­ły się frag­men­ty za­czer­wie­nio­nej, po­pa­rzo­nej skó­ry i zwę­glo­nych wło­sów. Nie wy­glą­da­ło jed­nak na to, by dziew­czy­na przej­mo­wa­ła się ra­na­mi.

— Owe­rirs! — prze­krę­ci­ła imię do­wód­cy. — Ko­pie­my. Zie­mia jest do­bra. — Koło na­bra­ła w ręce garść zie­mi i wpa­ko­wa­ła so­bie do ust. — Ssz­macz­na.

Ka­pi­tan po­wiódł wzro­kiem po resz­cie. Ża­den z kil­ku­dzie­się­ciu męż­czyzn nie pró­bo­wał od­wza­jem­nić spoj­rze­nia.

— Nie pró­bo­wa­li­ście…

— Wiesz, że się nie da. — Bon­mer-owe-Posk, je­den z naj­star­szych żoł­nie­rzy kom­pa­nii, spoj­rzał wresz­cie wprost na kan-Su­mo­ra. — Koło znów od­wie­dzi­ły te „one”. Ka­za­ły jej szyb­ko ko­pać, a ona ka­za­ła ko­pać nam. Sam po­wie­dzia­łeś, żeby jej wte­dy nie prze­szka­dzać i ro­bić, co każe. Fon­mer pró­bo­wał ją po­wstrzy­mać, to zła­ma­ła mu ło­pa­tę na gło­wie. Mu­sie­li­śmy go tam po­ło­żyć.

Wszy­scy spoj­rze­li w stro­nę Luki, obok któ­re­go spo­czy­wał męż­czy­zna z oban­da­żo­wa­ną gło­wą.

— Nie wi­dzia­łeś jej wte­dy, Owe­rers. Wrzesz­cza­ła, klę­ła i pła­ka­ła na zmia­nę, a my ma­cha­li­śmy ło­pa­ta­mi, bo jak któ­ryś prze­sta­wał, ska­ka­ła do nie­go z pa­zu­ra­mi.

Zgod­ny po­mruk skwi­to­wał te sło­wa. Koło uśmiech­nę­ła się jesz­cze sze­rzej, pre­zen­tu­jąc brud­ne zęby, i wpa­ko­wa­ła so­bie w usta ko­lej­ną por­cję zie­mi.

Świe­żo mia­no­wa­ny do­wód­ca Trze­ciej Kom­pa­nii przy­mknął oczy, a jego szczę­ki po­ru­sza­ły się przez chwi­lę na boki, jak­by mu­siał prze­żuć ka­wał bar­dzo sta­rej ko­ni­ny.

— Ona nie może tu zo­stać. — Bon­mer wy­glą­dał na szcze­rze za­kło­po­ta­ne­go, ale i zde­ter­mi­no­wa­ne­go. — Po­win­ni­śmy ją ode­słać do obo­zu ko­biet i dzie­ci.

Część od­dzia­łu po­par­ła go zgod­nie. Mniej­sza część.

Luka-wer-Kly­tus po­de­rwał się i ru­szył w stro­nę żoł­nie­rzy. W pierw­szej chwi­li za­krę­ci­ło mu się w gło­wie i mu­siał przy­sta­nąć, dy­sząc cięż­ko i wal­cząc z falą mdło­ści, ale, do cho­le­ry, nikt nie bę­dzie od­sy­łał Koła na tyły. Była żoł­nie­rzem ich od­dzia­łu i za­słu­ży­ła so­bie na sza­cu­nek.