Pamięć Światłości

Egwene wstąpiła do Tel’aran’rhiod.

Świat Snów zawsze była niebezpieczny, nieprzewidywalny. Ostatnio nawet jeszcze bardziej. Olbrzymie miasto Łza we śnie miało dziwny obraz. Budynki wyglądały tak, jakby przetrwały setki lat burz. Mury miasta miały teraz nie więcej niż dziesięć stóp wysokości, a ich szczyty były zaokrąglone i wygładzone przez wiatr. Budynki wewnątrz miasta były zniszczone, z odsłoniętymi fundamentami i kawałki gruzu.

Przejęta tym widokiem Egwene odwróciła się ku Kamieniowi. On przynajmniej pozostał na swoim miejscu. Wysoki, mocny, niezmieniony przez działanie wiatrów. To ją pocieszyło.

Przemieściła się do jego serca. Mądre już na nią czekały. To także było pocieszające. Nawet w tych czasach zmian i nawałnicy one były niezmienne, niczym Kamień. Amys, Bair i Melaine czekały na nią. Egwene usłyszała część ich rozmowy, zanim ją zauważyły.

– Widziałam to tak, jak ona – mówiła Bair. – Moi potomkowie użyczyli mi swych oczu. Sądzę, że teraz ujrzymy to wszyscy, jeśli powrócimy po raz trzeci. Powinno się tak stać.

– Trzy wizyty? – rzekła Melaine. – To stanowi różnicę. Wciąż nie wiemy, czy druga wizyta ukaże tę czy poprzednią wizję.

Świadoma tego, iż podsłuchuje, Egwene zakasłała. Zwróciły się ku niej, natychmiast milknąc.

– Nie miałam zamiaru przeszkadzać – rzekła Egwene, przechodząc między kolumnami i przyłączając się do nich.

– To nic – odrzekła Bair. – Powinnyśmy trzymać języki na wodzy. Poza tym, to my cię tu zaprosiłyśmy.

– Dobrze cię widzieć, Egwene al’Vere – powiedziała Melaine, uśmiechając się z czułością. Jej ciąża wyglądała na bardzo zaawansowaną; dzień porodu musiał być już blisko. – Z raportów wynika, że twoja armia otrzyma wiele ji.

– Radzimy sobie dobrze – rzekła Egwene, siadając pośród obecnych na podłodze.

– Powinniście otrzymać swoją szansę, Melaine.

– Car’a’carn spóźnia się – odezwała się Amys, marszcząc brwi. – Włócznicy zaczynają się niecierpliwić. Powinniśmy ruszyć przeciwko Odbierającemu Wzrok.

– On lubi przygotowania i planowanie – powiedziała Egwene. Zawahała się. – Nie mogę pozostać z wami długo. Niebawem mam się z nim spotkać.

– W jakiej sprawie? – zapytała z ciekawością Bair, pochylając się do przodu.

– Nie wiem – odparła Egwene. – Na podłodze mego namiotu znalazłam od niego list. Napisał, że chce mnie widzieć, lecz nie jako Smok czy Amyrlin, ale jako stary przyjaciel.

– Powiedz mu, że nie powinien tracić czasu – rzekła Bair. – Ale jest coś, o czym musimy z tobą porozmawiać.

– Co takiego? – zapytała Egwene z ciekawością.

– Czy widziałeś kiedyś coś takiego? – odezwała się Melaine, koncentrując się.

Podłoga pomiędzy nimi zaczęła pokrywać się pęknięciami. Melaine narzuciła swą wolę Światu Snów, tworząc coś dziwnego, by Egwene mogła to zobaczyć.

Egwene poczuła się zdezorientowana. Pęknięcia w skale? Oczywiście nieobcy był jej taki widok. A biorąc pod uwagę fakt, że kraj nawiedzały ostatnio trzęsienia ziemi, taki obrazek stał się czymś zwyczajnym.

Jednakże w przypadku tych szczelin było coś niezwykłego. Egwene pochyliła się i ujrzała, że pęknięcia odsłaniały nicość. Głęboką czerń. Dziwnie nienaturalną.

– Co to jest? – zapytała Egwene.

– Nasi ludzie donieśli, że to właśnie ujrzeli – powiedziała cicho Amys. – Walki w Andorze i w Spustoszonych Ziemiach, gdzie walczy Rand al’Thor. Tworzą jakiś ułomny wzorzec. Najpierw widać przez chwilę czerń, która potem blednie, pozostawiając po sobie zwykłe pęknięcia.

– To bardzo niebezpieczny znak – rzekła Bair. – Posłałyśmy jednego z naszych ludzi na Ziemie Graniczne, gdzie walczy lord Mandragoran. Okazuje się, że pęknięcia występują tam bardzo często.