Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Rozdział 5

Schron nazywał się obecnie „Lokal sztabowy Związku Walki o Oswobodzenie Ałaju” i dostać się doń nie było łatwiej niż w czasach minionych. Herzog ochrypł, udowadniając, że powinien wręczyć raport samemu panu wicepremierowi, ponieważ on, młodszy lekarz Ugog, ma dla pana wicepremiera dodatkowo ustny komunikat, nie przeznoczony dla innych uszu. Kilka razy brutalnie go zrewidowano, ale tak nieudolnie, że nawet pożałował pozostawienia pistoletu. Potem w końcu ulitowali się, odprowadzili go do komory dezynfekcyjnej i długo polewali tam nie wiadomo dlaczego płynem przeznaczonymi do niszczenia wszy — widocznie był to jedyny środek, który posiadali w nadmiarze.

— Ale do pana starszego majordomusa… pardon, wicepremiera, i tak cię nie wpuszczą — uprzedził kancelista. — On i tak nie sypia po nocach, sczerniał cały…

Herzog pomyślał, że „starszy majordomus” po ałajsku brzmi dość przekonująco, a po rosyjsku wychodzi tautologia.

Wymachując otrzymaną z takim trudem przepustką, herzog kroczył wzdłuż niebywale długiego korytarza pomalowanego na ponury zielony kolor. Wyprzedzali go i pędzili na spotkanie na rowerach liczni kurierzy i gońcy, ale wiadomo było, że żadne doniesienie, żaden rozkaz nie dotrze do miejsca przeznaczenia w terminie. Obok drzwi stali wartownicy, karykaturalnie starając się zachować jakąś postawę przypominającą wojskową.

Spóźniam się, pomyślał pułkownik Gigon, zerknąwszy na wmurowany w ścianę zegar, ale natychmiast zrozumiał, że zegar stanął i pewnie na długo.

Przy najważniejszych dla niego drzwiach stał chudy chłopiec. Paradny mundur starszego pancermistrza z odprutymi naszywkami wisiał na nim jak na wieszaku, a zamiast automatu w poprzek piersi przewieszony miał karabin dziadka

— Jak stoisz?! — ryknął herzog. — Kto tak pełni służbę? Ochraniasz stajnię czy sługę narodu?!

Stajnie herzogów ałajskich ochraniane były znacznie lepiej.

— Przepraszam — powiedział wartownik i spróbował poprą wić postawę. — Przepraszam, panie… eee… — Bezskutecznie próbował określić stopień i stanowisko ogolonego chłopaka w jakimś podejrzanym kitlu.

— Dowódca medycznego oddziału Ugog — podpowiedział her zog, mocno podnosząc sobie stanowisko. — Maszeruj zamel dować: sprawa nie cierpiąca zwłoki. Specjalny raport ludowe go departamentu zdrowia przy podkomitecie totalnych szcze pień…

Pomyślał, że podczas rewolt i przewrotów sprawny jęzoi znaczy o wiele więcej niż najobficiej ostemplowany dokument Chłopiec otworzył drzwi i wszedł, ale niemal natychmiast wypadł z powrotem za sprawą kopa, a w drzwiach pojawił się bardzo ważny i bardzo zadowolony z siebie pan w dobrym ubraniu i o wyraźnie wojskowej postawie. Pan bardzo starał się wyglądać na starszego niż był.

— Co za bydlak odważa się tu… — zaczął i umilkł. Herzog uważnie wpatrzył mu się w twarz i zmartwiał.

— Gag? — szeptem zapytał pan. Herzog skinął głową.

— Przecież cię zabili — nadal szeptem powiedział pan.

— A byłeś na pogrzebie? — Herzog uśmiechnął się ironicznie Poczuł olbrzymią ulgę. Trafił nie na uważnego sługę, lecz na Bojowego Kota, współtowarzysza Gaga; sądząc po belkach, zapewne kaprala.

— Nieźle się urządziłeś, kapralu — powiedział. — Cacy przydział. Pewnie referent?

Kapral-referent wciągnął go do przedpokoju.

— Jak zawołam wartowników… — powiedział niepewnie. — Nie wiesz, że Bojowe Koty są wyjęte spod prawa?

— Zawołaj. Czemu nie wołasz? — rzekł herzog. — Ot, smocze mleko! Czyli ja jestem Bojowym Kotem, a ty Fruwającą Księżniczką?