Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Nie twoja sprawa — uciął pułkownik Gigon. — Ruszaj szybciej. Bo zapalę! — zagroził.

Referent zniknął za metalowymi drzwiami. Starszy major-domus zaczął pełnić funkcję

stosunkowo niedawno, z polecenia poprzednika nie mającego w męskiej linii potomków. Mógł widzieć młodego herzoga ałajskiego tylko na portretach, ponieważ młody herzog w tym czasie na całego tworzył swoją legendę jako kursant szkoły Bojowych Kotów. Natomiast Gaga oczywiście pamiętał…

— Panie Andrieju! — Herzog runął na spotkanie wychodzącemu mężczyźnie, wywracając przy tym krzesło. — Panie Andrieju, wielka bieda! — Niby to ze zdenerwowania zaczął mówić po rosyjsku.

Wicepremier w półwojskowym mundurze, wysoki, jasnowłosy i bardzo podobny do ojca, patrzył na niego z nie ukrywanym zdziwieniem, potem wszystko zrozumiał i chwyciwszy za rękaw kitla, wprowadził herzoga do gabinetu.

— Zwariowałeś, Bojowy Kocie? — powiedział. — Jednak ojciec niepotrzebnie się z tobą niańczył. Czy ty nie wiesz, że powinieneś milczeć?

— Wcale nie powinienem milczeć, panie Andrieju — godnie odparował herzog. — Nie podpisywałem żadnego zobowiązania, nawiasem mówiąc. A pan Korniej powiedział, kiedy mnie… eee… odprowadzał: Mów, co chcesz, czy to mało ludzi zwariowało podczas wojny?

— Rzeczywiście zwariować z wami można — potwierdził Andriej Jaszmaa, usiadł przy swoim pięknym biurku i chwycił się za głowę. — O jakiej biedzie mówiłeś? Wszyscy mają jakąś biedę.

— Panie Andrieju — herzog mówił szybko, zachłystując się słowami; to zawsze wygląda przekonująco — melduję: wczoraj z archipelagu przyleciał hydroplan. Niebieskodupcy powstali, wyrżnęli cały personel stacji meteorologicznej. Na tym hydro-planie przywieźli rannych. A wśród nich był pan Waldemar, cały taki, za przeproszeniem, czarny… Zresztą co to ja pana Waldemara nie pamiętam, jak mną po całej sali gimnastycznej ciskał? Nasi mówią, że próbował tubylców utrzymać, więc go… tego. Bardzo było z nim źle, zawieźliśmy go do szpitala, a tam nie chcą przyjąć, mówią, że już sczerniały, kazali spalić, żeby się nie rozniosło… O mało co nie zgarnęli nas razem z nim, aleja przecież wiem, że wasza medycyna martwego na nogi postawi… Zawiozłem go w jedno tajne miejsce, on tam doszedł trochę do siebie, poznał mnie i kazał iść do pana… Ma jakąś informację, problem życia i śmierci, powiada.

— Nic nie rozumiem — zdziwił się wicepremier. — Przecież ma wmontowany nadajnik awaryjny…

— Może i miał coś wmontowanego — powiedział pułkownik Gigon — ale tak go bili… Uczciwie, ręce, nogi jak galareta. Trzymam go na przeciwbólowych, ale jakie tam my mamy przeciwbólowe… Suko sztabowa! — ryknął nagle, udając żołnierską histerię. — Przyjaciel tam zdycha, a ty tu sobie w gabinecie! Czy może tam u was czarnych nie uważają za ludzi, jak u nas niebieskodupców? No to powiedz, a pójdę i dobiję go, bo już nie mogę patrzeć, jak on tam na śmierdzącej słomie…

— Proszę się uspokoić — polecił lodowatym głosem Andriej Jaszmaa. — Zaraz pojedziemy.

Podszedł do ściany, odsunął obraz przedstawiający marszałka Nagon-Giga w chwili podziału zdobyczy wśród kadry. Za obrazem znajdował się sejf. Jaszmaa junior wyjął z sejfu duży czarny sakwojaż, potem pistolet nietutejszej roboty. Pokręcił broń w ręku i odłożył z powrotem do sejfu.

— Proszę wziąć ze sobą chłopców, takich pewniejszych, co to się zarazy nie boją — poradził herzog.

Chłopców pan były majordomus wziął tylko trzech, może naprawdę najodważniejszych. Oczywiście, gdyby chodziło o zwykłego ałajskiego urzędnika, to ten by dla powagi zabrał pluton ochrony, a my, państwo progresorstwo, skromnie, prosto… To i lepiej nawet.

Herzog zdecydowanie odmówił zajęcia miejsca w rządowym Huraganie.

— Pojadę przodem, będę pokazywał drogę, bo tam teraz wszystko poprzegradzane.

Wiedział, że terkot motocykla uprzedzi grupę o zbliżaniu się, kiedy będą o cztery bloki od celu.

Pędzili ostro. Wystraszone patrole odskakiwały pod ściany, policjanci salutowali, złodzieje, porzuciwszy toboły, chowali się w zaułkach. W podwórku willi było cicho, tylko pod ścianą siedział lekko ranny osobnik i próbował z odłamków marmuru poskładać rozbite arcydzieło. Lekko ranny siedział na erkaemie, ale o tym wiedział tylko herzog.

Andriej Jaszmaa wylazł z wozu i dał znak dwóm swoim gnatołomom, żeby wzięli nosze. Gnatołomy protestowały, że to nie ich sprawa, ale herzog dodał złośliwie: „Nie ubędzie wam, posmakujcie naszego medycznego chleba!” Wspaniali są ci Ziemianie, pomyślał, a niby tacy sami ludzie…

W zaimprowizowanym lazarecie śmierdziało, ranni rozłożyli się wzdłuż ścian i przy wejściu, a na środku sali stał piękny obiadowy stół z poharatanymi w świętej złości brzegami. Na stole leżał człowiek ogromnego wzrostu, przykryty ocalałą haftowaną złotem portierą. Głowę i twarz miał

zabandażowane brudnymi jak nieboskie stworzenie bandażami, widać było tylko zupełnie czarny nos, a tak samo czarna, potężna niegdyś ręka, bezsilnie zwisała w dół. Były kapral straży pałacowej stał w medycznym kitlu obok stołu i żeby było bardziej przekonująco, obracał w ręku, dureń, lewatywę.