Trzej muszkieterowie

Rozdział XVII

NARADA MUSZKIETERÓW

Zgodnie z przewidywaniami Atosa w bastionie znaleźli tylko tuzin trupów, Francuzów i roszelczyków.

— Panowie — rzekł Atos, który objął dowództwo wyprawy — gdy Grimaud będzie nakrywał do śniadania, zbierzemy muszkiety i naboje; możemy zresztą rozmawiać w czasie tej pracy. Ci panowie nas nie słyszą — dodał wskazując na trupy.

— Możemy jednak rzucić trupy do fosy — rzekł Portos — upewniwszy się wpierw, że nie mają nic w kieszeniach.

— Tak — rzekł Atos — to robota dla Grimauda.

— Dobrze — rzekł d’Artagnan — niechaj Grimaud przejrzy kieszenie i zrzuci ich przez mury.

— Niechaj nas Bóg uchowa — powiedział Atos — mogą nam się przydać.

— Trupy mogą nam się przydać? — rzekł Portos. — Oszalałeś chyba, przyjacielu!

— Nie sądźcie zbyt pochopnie, jak powiada Ewangelia i pan kardynał — odparł Atos. — Ile mamy muszkietów, panowie?

— Dwanaście — odparł Aramis.

— Ile można oddać z nich strzałów?

— Sto.

— Właśnie tyle nam trzeba. Naładujmy broń.

Czterej muszkieterowie zabrali się do pracy. Kiedy kończyli nabijać ostatni muszkiet, Grimaud dał znak, że śniadanie czeka.

Atos odparł gestem, że są gotowi, i wskazał Grimaudowi coś w rodzaju wieżyczki, gdzie służący miał stanąć na warcie. Żeby osłodzić Grimaudowi zadanie, Atos pozwolił mu zabrać chleb, dwa kotlety i butelkę wina.

— A teraz do stołu — rzekł Atos.

Czterej przyjaciele usiedli na ziemi, z nogami skrzyżowanymi jak Turcy lub krawcy.

— A teraz — powiedział d’Artagnan — kiedy już możesz być pewien, że nikt cię nie usłyszy, spodziewam się, że zdradzisz nam swoją tajemnicę.

— Mam nadzieję, że sprawiłem wam przyjemność i dałem zarazem okazję do zdobycia sławy. Wybraliście się na uroczą przechadzkę; oto wspaniałe śniadanie, z obozu, jak możecie to zauważyć przez otwory strzelnicze, patrzy na nas pięciuset ludzi, uważając nas za szaleńców lub bohaterów, dwa rodzaje głupców dość do siebie podobnych.

— Ale ta tajemnica? — rzekł d’Artagnan.

— Tajemnica — odparł Atos. — Otóż widziałem się wczoraj wieczór z Milady.

D’Artagnan podnosił właśnie szklankę do ust, ale na słowo “Milady” ręka zadrżała mu tak mocno, że postawił szklankę na ziemi, żeby nie rozlać wina.

— Widziałeś swoją żo...

— Cicho! — przerwał Atos — zapominasz, mój drogi, że ci panowie nie znają tak dobrze jak ty moich spraw rodzinnych; widziałem się z Milady.

— Gdzie? — zapytał d’Artagnan.

— W oberży “Pod Czerwonym Gołębnikiem”, w odległości mniej więcej dwóch mil stąd.

— W takim razie jestem zgubiony — rzekł d’Artagnan.

— Niezupełnie jeszcze — ciągnął Atos. — W tej chwili bowiem opuściła już zapewne Francję.

D’Artagnan odetchnął.

— Ale niechże się dowiem wreszcie — rzekł Portos — kto to jest ta Milady?

— To czarująca kobieta — rzekł Atos, kosztując musującego wina. — Co za łotr z tego oberżysty — zawołał — daje nam wino z Anjou zamiast szampana i myśli, że się nie poznamy! Tak — ciągnął — czarująca kobieta, która wielce była łaskawa dla naszego przyjaciela d’Artagnana, on zaś zachował się wobec niej niegodziwie. Milady próbowała się zemścić, kazała go uśmiercić kulą z muszkietu; przed ośmiu dniami próbowała go otruć, a wczoraj prosiła o jego głowę kardynała.

— Jak to, prosiła o moją głowę kardynała? — zawołał d’Artagnan blady z przerażenia.

— Tak — rzekł Portos — święta prawda; słyszałem na własne uszy.

— Ja także — rzekł Aramis.

— A zatem — powiedział d’Artagnan opuszczając rękę w rozpaczy — nie ma po co walczyć dłużej; lepiej strzelę sobie w łeb i wszystko będzie skończone.