Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“C-c ta-ta, sakra!” ekŝmacis Baloun.
Švejk daŭrigis: “Tio estis la ŝtono de falpuŝiĝo. La sekvantan tagon sinjoro ĉefleŭtenanto Šeba vere sendis sian servosoldaton por tagmanĝo en tiun nian restoracion, kaj tiu alportis al li almanĝaĵe etan amaseton da kokina pilafo, proksimume en kvanto de du kuleretoj, kiel se sessemajna bebo kakis en kuseneton. Kaj sinjoro ĉefleŭtenanto Šeba al sia servosoldato, ke tiu duonon forvoris. Kaj tiu, ke li estas senkulpa. Sinjoro ĉefleŭtenanto Šeba donis al li sur la faŭkon kaj prezentis min kiel ekzemplon. Ke mi portas porciojn al sinjoro ĉefleŭtenanto Lukáš. Kaj tiel la sekvantan tagon tiu senkulpa vangobatita soldato, kiam li iris por tagmanĝo en la restoracion, pri ĉio eldemandis, diris tion al sia sinjoro, tiu al mia ĉefleŭtenanto. Vespere mi sidas ĉe gazeto kaj legas sciigojn de malamikaj staboj el la batalkampo, kiam mia sinjoro ĉefleŭtenanto eniris, tute pala, kaj tuj rekte al mi, ke mi al li diru, kiom da tiuj duoblaj porcioj mi pagis en la restoracio, ke li scias ĉion, ke malkonfesado al mi absolute ne helpos, ke li scias jam pri tio, ke mi estas idioto, sed ke mi estas frenezulo, tion li tute ne ekpensis. Laŭdire mi faris al li tian malhonoron, ke li havas egan guston mortpafi unue min kaj poste sin. ‘Sinjoro ĉefleŭtenanto,’ mi diris al li, ‘kiam vi min akceptis, la unuan tagon vi parolis pri tio, ke ĉiu servosoldato estas ŝtelisto kaj fiulo. Kaj kiam en tiu restoracio oni donis vere tiel malgrandajn porciojn da almanĝaĵo, vi povus opinii, ke ankaŭ mi estas vere unu el tiaj fiuloj, ke mi tion al vi forvoris…’ ”
“Dio mia ĉiela,” ekflustris Baloun, malleviĝis por kofreto de la ĉefleŭtenanto Lukáš kaj foriris kun ĝi malantaŭen.
“Poste la ĉefleŭtenanto Lukáš komencis palpserĉi en ĉiuj poŝoj,” daŭrigis Švejk, “kaj kiam tio estis vana, li ekpalpis en sian veŝton kaj donis al mi sian arĝentan poŝhorloĝon. Li sentis veran emocion. ‘Kiam mi ricevos soldon, Švejk,’ li diris, ‘skribu al mi, kiom mi al vi ŝuldas… Tiun ĉi poŝhorloĝon lasu al vi krom tio. Kaj venontfoje ne faru tiajn frenezaĵojn.’ Poste foje trafis nin ambaŭ tia mizero, ke tiun poŝhorloĝon mi devis forporti en lombardejon…”
“Kion vi faras tie malantaŭe, Baloun?” demandis subite la ĉefserĝento-kontisto Vaněk.
Anstataŭ respondo la malfeliĉa Baloun komencis sufokiĝe tusi. Scie, li malfermis la kofreton de la ĉefleŭtenanto Lukáš kaj ŝtopiĝis per lia lasta bulko…
La stacion senhalte traveturis alia milita trajno de supre okupita fare de vienaj infanterianoj, kiujn oni sendis al la serba fronto. Ili ankoraŭ ne perdis sian entuziasmon ĉe adiaŭado kun Vieno kaj senspire kriegis de Vieno ĝis ĉi tien:
Kaporalo kun agresive torditaj lipharoj, klinante sin eksteren, apogita per la kubutoj sur la viraro, kiu balancetis la piedojn elŝovitajn eksteren el la vagono, donis takton kaj plengorĝe kriegis:
Sed subite li perdis la ekvilibron, elflugis el vagono kaj enfluge plenforte frapiĝis per la ventro je relkomutila stango, sur kiu trapikita li restis pendi, dum la trajno veturis plu kaj en malantaŭaj vagonoj oni kantis denove ion alian:
Surpikita sur la stulta komutilo, la batalema kaporalo estis jam morta kaj ne daŭris longe, kun bajoneto jam gardostaris ĉe li juneta soldato el la viraro de stacia soldatkomandantaro, kiu prenis sian taskon tre serioze. Li staris en atentopozo ĉe la komutilo kaj mienis tiel venke, kvazaŭ tio estus lia verko, ekpuŝego de la kaporalo sur la komutilon.
Ĉar li estis hungaro, li kriegis al ĉiuj reloj hungare, kiam el batalionaj vagonoj de la naŭdekunua regimento oni venis ĉi tien por rigardi: “Ne estas permesite, ne estas permesite! Soldata komisiono, ne estas permesite!”
“Li havas tion jam malantaŭ si,” diris la brava soldato Švejk, kiu ankaŭ estis inter la scivoluloj, “kaj tio havas tiun avantaĝon, ke ĉiuj almenaŭ scias, kie li estis entombigita, se li havas pecon da fero en la ventro. Estas tio rekte sur reloj kaj oni ne devas serĉi lian tombon sur ĉiuj batalkampoj.”
“Li surpikiĝis precize,” aldonis Švejk erudicie, ĉirkaŭirante la kaporalon de la alia flanko, “li havas la intestojn en la pantalono.”
“Ne estas permesite, ne estas permesite!” kriis la juneta hungara soldato, “komisiono de stacia soldatkomandejo, ne estas permesite!”
Malantaŭ Švejk eksonis severa voĉo: “Kion vi ĉi tie faras?”
Antaŭ li staris la kadeto Biegler. Švejk soldatsalutis.
“Obee mi raportas, ni trarigardas la mortinton, sinjoro kadeto.”
“Kaj kian agitadon vi ĉi tie faris? Kian kaŭzon vi havas por ĉi tie esti?”
“Obee mi raportas, sinjoro kadeto,” respondis Švejk kun digna trankvilo, “ke mi neniam faris kianagitadon.”
Kelke da soldatoj malantaŭ la kadeto komencis ridi kaj antaŭen ekpaŝis la ĉefserĝento-kontisto Vaněk.
“Sinjoro kadeto,” li diris, “sinjoro ĉefleŭtenanto sendis ĉi tien la kurieron Švejk, por ke tiu al li diru, kio okazis. Nun mi estis ĉe la stabvagono kaj bataliona kuriero Matušič serĉas vin laŭ la ordono de sinjoro bataliona komandanto. Vi devas tuj iri al sinjoro kapitano Ságner.”
Kiam post momento eksonis signalo por envagoniĝi, ĉiuj disiris al siaj vagonoj.
Vaněk, irante kun Švejk, diris: “Se ie estas pli da homoj, lasu al vi, Švejk, viajn parolojn. Tio povus vin ĉagreni. Ĉar tiu kaporalo estis de viena regimento, povus okazi, ke oni klarigus al si tion tiel, ke vi pro tio ĝojas. Tiu Biegler estas terura ĉeĥovorulo.”
“Mi ja diris nenion,” respondis Švejk per tono, kiu ekskluzivis kian ajn dubon, “nur tion, ke tiu kaporalo surpikiĝis precize, li havis la intestojn en la pantalono… Li povis…”
“Ni ĉesu jam pri tio paroli, Švejk.” Kaj la ĉefserĝento-kontisto Vaněk forkraĉis.
“Tio estas egala,” ankoraŭ rimarkis Švejk, “ĉu la intestoj eliĝas el lia ventro por sinjoro imperiestro ĉi tie aŭ tie. Ĉiuokaze li plenumis sian devon… Li povis…”
“Rigardu, Švejk,” interrompis lin Vaněk, “kiel la bataliona kuriero Matušič denove paŝas al la stabvagono. Mi miras, ke li ankoraŭ ne falis trans relojn.”
Mallonge antaŭ tio estis tre akra interparolo inter la kapitano Ságner kaj la fervora kadeto Biegler.
“Mi miras, kadeto Biegler,” parolis la kapitano Ságner, “kial vi tuj ne venis al mi anonci, ke oni ne disdonas tiujn dek kvin dekagramojn da hungara salamo. Mi devas iri eksteren kaj mem konvinkiĝi, kial la viraro revenas de la magazeno. Kaj same tiel sinjoroj oficiroj, kvazaŭ ordono ne estus ordono. Mi ja diris: ‘En la magazenon po plotonoj laŭ la kompanioj.’ Tio signifis, ke se oni ricevis en la magazeno nenion, ke oni devas iri ankaŭ po plotonoj laŭ la kompanioj en vagonojn. Al vi, kadeto Biegler, mi ordonis, ke vi zorgu konservi la ordon, sed vi lasis ĉion kuri. Vi ĝojis, ke vi ne devas zorgi pri kalkulado de porcioj da salamo, kaj iris trankvile rigardi, kiel mi vidis tra la fenestro, la surpikiĝintan kaporalon de vienaj infanterianoj. Kaj kiam mi poste igis vin alvoki, vi havas nenian alian laboron ol el sia kadeta fantazio parolaĉi pri tio, ke vi iris konvinkiĝi, ĉu tie ĉe la surpikiĝinta kaporalo oni ne faras ian agitadon…”