Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Švejk trovis konvena kompletigi tiun ĉi konsideron per praktika ekzemplo: “Vi mem, Baloun, antaŭlaste al mi rakontis, ke ĉe vi hejme oni buĉos kaj fumaĵos, kaj ke tuj, kiam ni estos surloke kaj vi scios la numeron de la feldpoŝto, oni sendos al vi pecon da ŝinko. Nun imagu, ke tiun ŝinkon la feldpoŝto sendus al ni en la kompon, kaj ni kun sinjoro ĉefserĝento-kontisto detranĉus peceton, ĝi al ni bongustus, do ankoraŭ peceton, ĝis tiu ŝinko finiĝus kiel mia konata leterportisto, certa Kozel. Li havis karion, oni do fortranĉis al li la piedon unue sub la maleolo, poste sub la genuo, poste la femuron, kaj se li ĝustatempe ne mortus, oni pritranĉus lin tuta kiel senpintan krajonon. Imagu do, Baloun, ke ni forvorus tiun vian ŝinkon same, kiel vi englutis la hepatan pasteĉon de sinjoro ĉefleŭtenanto.”

La giganto Baloun ĉiujn malgaje ekrigardis.

“Nur dank’ al miaj klopodoj kaj miamerite,” diris la ĉefserĝento-kontisto al Baloun, “vi restis servosoldato de sinjoro ĉefleŭtenanto. Oni volis vin transloki al sanitara servo por forportadi vunditojn el batalkampo. Ĉe Dukla niaj sanitaristoj iris trifoje sinsekve por vundita subleŭtenanto, kiun oni pafis en la ventron antaŭ pikdrataj bariloj, kaj ĉiuj tie restis kun trapafitaj kapoj. Nur la kvara paro lin alportis, sed antaŭ ol oni forportis lin al bandaĝejo, la subleŭtenanto mortis.”

Baloun jam ne plu eltenis kaj laŭte plorsingultis.

“Hontu,” diris Švejk malŝate, “ĉu tiel kondutas la soldato…”

“Sed mi ne estas kreita por la soldatservo,” ĝemis Baloun, “estas vero, mi estas vorulo, nesatigeblulo, ĉar mi estas elŝirita el normala vivo. Ni havas tion en nia genero. La mortinto paĉjo, tiu vetis en gastejo en Protivín, ke li formanĝos je unu fojo kvindek kolbasetojn kaj du panbulojn, kaj gajnis tion. Mi foje vete formanĝis kvar anserojn kaj du pladojn da knedlikoj kun saŭrkraŭto. Hejme post tagmanĝo mi ricevas ideon, ke mi volus ankoraŭ ion gustumi. Mi iras en kameron, detranĉas pecon da viando, sendas por kruĉo da biero kaj englutas du kilogramojn da fumaĵita viando. Mi havis hejme maljunan stalserviston Vomel kaj tiu ĉiam min admonis, ke mi tiel ne fieriĝu, ne ŝtopiĝu, ke li memoras, kiel lia avĉjo antaŭlonge rakontis al li pri tia nesatigeblulo. Kaj kiam poste estis milito, ke dum la tutaj ok jaroj produktiĝis nenio kaj la homoj bakis panon el pajlo kaj el tio, kio restis el linaj semoj; kaj tio estis vera festo, kiam oni povis diserigi iom da kazeo en lakton, se oni ne havis panon. Kaj tuj kiam venis tiu mizero, la bienmastro post unu semajno mortis, ĉar lia stomako ne alkutimiĝis al tia kampista malbonstato…”

Baloun levis sian afliktitan vizaĝon: “Sed mi opinias, ke sinjoro dio la homojn punos, kaj tamen ne forlasos.”

“Sinjoro dio enkondukis nesatigeblulojn en la mondon kaj sinjoro dio pri ili zorgos,” rimarkis Švejk, “jam foje vi estis alligita kaj nun vi meritus sendi vin en la unuan linion; kiam mi estis servosoldato ĉe sinjoro ĉefleŭtenanto, li povis fidi al mi en ĉio kaj neniam li eĉ ekpensis, ke mi ion al li forvorus. Kiam oni disdonis ion specialan, li ĉiam al mi diris: ‘Lasu al vi tion, Švejk,’ aŭ: ‘Nu, mi tion ne tre avidas, donu al mi peceton kaj per la cetera faru, kion vi volas.’ Kaj kiam ni estis en Prago kaj li sendis min iam por tagmanĝo en restoracion, do por ke li eble ne opiniu, ke mi portas al li malgrandan porcion ĉar duonon da ĝi mi dumvoje forvoris, mi mem por mia lasta mono aĉetis ankoraŭ unu porcion, se tiu ŝajnis al mi esti malgranda, por ke sinjoro ĉefleŭtenanto satmanĝu kaj ne pensu pri mi ion malbonan. Kaj foje li tion malkaŝis. Mi devis ĉiam porti al li el restoracio manĝokarton kaj li al si elektis. Tiutage li elektis al si tiel farĉitan kolombidon. Kiam oni donis al mi duonon da kolombido, mi ekpensis, ke sinjoro ĉefleŭtenanto povus eble opinii, ke la alian duonon mi forvoris, mi do aĉetis ankoraŭ unu porcion el la propra poŝo kaj alportis tiel belegan porcion, ke satmanĝis ankaŭ sinjoro ĉefleŭtenanto Šeba, kiu tiutage serĉis, kie li tagmanĝu, kaj venis vizite al mia ĉefleŭtenanto ĝuste antaŭ la tagmezo. Sed satiĝinte, li proklamis: ‘Tion al mi ne diru, ke tio ĉi estas unu porcio. En la tuta mondo vi ne ricevos laŭ menuo la tutan farĉitan kolombidon. Se hodiaŭ mi havigos al mi monon, mi sendos en tiun vian restoracion por tagmanĝo. Diru tion sincere, ke tio estis duobla porcio.’ Sinjoro ĉefleŭtenanto demandis min antaŭ li, ke mi atestu, ke li donis al mi monon nur por simpla porcio, ĉar li ne sciis, ke venos sinjoro ĉefleŭtenanto Šeba. Mi respondis, ke li donis al mi monon por simpla tagmanĝo. ‘Vidu do’, diris mia ĉefleŭtenanto, ‘tio ĉi estas ankoraŭ nenio. Lastfoje Švejk alportis al mi tagmanĝe du anserajn femurojn. Imagu do: Supon kun nudeloj, bovaĵon kun sardela saŭco, du anserajn femurojn, knedlikojn kaj saŭrkraŭton en kvanto atinganta ĝisplafone kaj krespojn!’”