Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

La kapitano Ságner ankoraŭ ne finlegis tiujn ĉi versojn de “senbrida humuro kaj nesuperebla sprito”, kiam la stabvagonon enfalis la bataliona kuriero Matušič.

La kapitano Ságner sendis lin al telegrafa centralo de la stacia soldatkomandejo, ĉu eble ne venis aliaj dispozicioj, kaj Matušič alportis telegramon de la brigado. Sed ne necesis preni ŝlosilon por deĉifrado. La telegramo estis simpla, neĉifrita: “Rapide kuirpretigi manĝon kaj poste marŝi al Sokal’.” La kapitano Ságner nekredeme ekskuis la kapon.

“Obee mi raportas,” diris Matušič, “komandanto de la stacio petas vin veni al li por interparolo. Estas tie ankoraŭ unu telegramo.”

Poste estis tre konfidenca interparolo inter la komandanto de la stacio kaj la kapitano Ságner.

La unua telegramo devis esti transdonita, eĉ se ĝi havis tre suprizigan enhavon, se la bataliono troviĝas en la stacio Györ: “Rapide kuirpretigi manĝon kaj poste marŝi al Sokal’.” Ĝi estis adresita neĉifrite al marŝbataliono de la naŭdekunua regimento kun kopio por marŝbatalino de la sepdekkvina regimento, kiu estis ankoraŭ malantaŭe. La subskribo estis ĝusta: komandanto de la brigado Ritter von Herbert.

“Tre konfidenca afero, sinjoro kapitano,” diris la soldata komandanto de la stacio mistere. “Sekreta telegramo de via divizio. La komandanto de via brigado freneziĝis. Oni forveturigis lin en Vienon, post kiam li dissendis de la brigado ĉiuflanken kelkajn dekduojn da similaj telegramoj. En Budapesto vi certe vidos novan telegramon. Ĉiujn liajn telegramojn nature necesas nuligi, sed koncerne tion ni ankoraŭ ne ricevis ian ordonon. Kiel mi diras, mi havas nur ordonon de la divizio, ke neĉifritajn telegramojn oni malatentu. Transdoni ilin mi devas, ĉar rilate tion mi ne ricevis respondon de miaj instancoj. Pere de miaj instancoj mi informiĝis ĉe la komandejo de la armea korpuso kaj oni min enketas…”

“Mi estas aktiva oficiro de malnova pioniraro,” li aldonis, “mi partoprenis la konstruon de nia strategia fervoja linio en Galicio…”

“Sinjoro kapitano,” li diris post momento, “nin oni sendu al la fronto, la maljunajn harditajn ulojn! En la ministerio de milito estas nun da tiuj civiluloj-inĝenieroj de fervojo kun ekzameno de unujara volontulo kiel da hundoj… Cetere, post kvaronhoro vi denove pluveturas… Mi memoras nur tion, ke foje en praga oficirlernejo, kiel unu el la pli alta klaso, mi helpis levi vin al reko. Tiam ni ambaŭ havis malpermeson iri eksteren. Vi interbatiĝis kun germanoj en la klaso[237] Kun vi estis tie ankaŭ Lukáš. Vi estis la plej bonaj amikoj. Kiam ni ricevis ĉi tien telegramon kun listo de oficiroj de la marŝbataliono, kiuj traveturas la stacion, mi klare rememoris… Estas tio jam sufiĉe da jaroj… La kadeto Lukáš estis al mi tiam tre simpatia…”

La tuta parolo impresis la kapitanon Ságner tre malagrable. Li tre bone ekkonis tiun, kiu kun li parolis kaj kiu en oficirlernejo kondukis opozicion kontraŭ aŭstrismo, kion pli poste elbatis el iliaj kapoj la klopodo fari karieron. La plej malagrabla estis al li la mencio pri la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiu kompare kun li estis ĉie pro kia ajn kaŭzo forpuŝata.

“La ĉefleŭtenanto Lukáš,” li diris emfaze, “estas tre bona oficiro. Kiam la trajno veturas?”

La komandanto de la stacio ekrigardis la poŝhorloĝon. “Post ses minutoj.”

“Mi iras”, diris Ságner.

“Mi opiniis, ke vi ion al mi diros, Ságner.”

“Do saluton!” respondis Ságner[238] kaj eliris antaŭ la konstruaĵon de la stacia komandejo.

Kiam la kapitano Ságner antaŭ la forveturo de la trajno revenis en la stabvagonon, li trovis ĉiujn oficirojn sur sia loko. En grupetoj ili ludis cvikon (frische viere[239]), nur la kadeto Biegler ne ludis.

Tiu foliumis en amaso da komencitaj manuskriptoj pri militaj scenoj, ĉar li volis eminentiĝi ne nur sur la milita kampo, sed ankaŭ kiel literatura fenomenulo, priskribanta militajn okazaĵojn. La viro de strangaj flugiloj kun ‘fiŝvosto’ volis esti elstara milita verkisto. Liaj literaturaj provoj komenciĝis per multpromesaj titoloj, en kiuj respeguliĝis tiutempa militarismo, sed kiuj ankoraŭ ne estis prilaboritaj, tiel ke sur paperfolioj restis nur titoloj de estontaj verkoj.

“Karakteroj de soldatoj el la granda milito. — Kiu komencis la militon? — La politiko de Aŭstri-Hungario kaj estiĝo de la mondmilito. — Militaj notoj. — Aŭstri-Hungario kaj la mondmilito. — La instruo el la milito. — Populara prelego pri eksplodo de la milito. — Milite-politikaj meditoj. — Glora tago de Aŭstri-Hungario. — Slava imperialismo kaj la mondmilito. — Dokumentoj el la milito. — Dokumentoj al la historio de la mondmilito. — Taglibro de la mondmilito. — Ĉiutaga trarigardo pri la mondmilito. — La unua mondmilito. — Nia dinastio en la mondmilito. — La nacioj de aŭstri-hungara monarkio kun armiloj en la mano. — Monda lukto pri potenco. — Miaj spertoj en la mondmilito. — Kroniko de mia militiro. — Kiel batalas la malamikoj de Aŭstri-Hungario. — Kies estas la venko? — Niaj oficiroj kaj niaj soldatoj. — Memorindaj faroj de miaj soldatoj. — El la tempo de la granda milito. — Pri batalbruego. — La libro pri aŭstri-hungaraj herooj. — La fera brigado. — Kolekto de miaj leteroj el la fronto. — La herooj de nia marŝbataliono. — Kompendio por soldatoj en la fronto. — Tagoj de bataloj kaj tagoj de la venko. — Kion mi vidis kaj spertis sur batalkampo. — En tranĉeoj. — La oficiro rakontas… — Kun filoj de Aŭstri-Hungario antaŭen! — Malamikaj aeroplanoj kaj nia infanterio. — Post la batalo. — Niaj artilerianoj, fidelaj filoj de sia patrujo. — Eĉ se irus kontraŭ ni ĉiuj diabloj… — Defensiva kaj ofensiva milito. — Sangon kaj feron. — Venkon aŭ morton. — Niaj herooj en kaptiteco.”