Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Я так рада, — сказала дзяўчына, — што сёння шторм.

— І мне падабаецца.

— О, я думаю пра другую палову дня… Пакатаемся на машыне, праўда, пан Янэк?

— Пакатаемся. Паедзем сёння аж на край Тухольскіх бароў[39]. Там, падаецца, вельмі прыгожа.

— Так, і ніхто не будзе перашкаджаць мне вас слухаць!

Друцкі кашлянуў і нічога не сказаў.

— Я не разумею Алю, — гаварыла нібыта сабе Юлька, — яна сёння так сябе паводзіла, нібыта… Чаму яна такая чэрствая?.. Яна выглядала так, быццам…

На лесвіцы загучалі крокі Аліцыі, і Юлька змоўкла.

Дзьмуў моцны паўночна-заходні вецер, расхінаючы іх купальныя халаты. На пляжы было яшчэ няшмат людзей. Мора грукатала. На ўсёй прасторы як кінуць вокам яно было нібы ўзаранае, у агромністых барознах, з пенай на грэбнях хваль, здавалася гнеўным, панурым, узбунтаваным.

Нягледзячы на гэта, Аліцыя вырашыла паспрабаваць плаваць, і яны з Друцкім даволі значна аддаліліся ад берага. Юлька, лежачы на пяску, то губляла іх з поля зроку, то знаходзіла сінюю шапачку Аліцыі і бронзавыя плечы пана Янка.

— Добры дзень, пані, — пачула дзяўчына за сабой голас доктара Лазіньскага. — Як жа справы ў вашай сястры?

— Дзякуй вам, вы маеце на ўвазе маю кузіну, якую ўчора ратавалі?

— Ах, гэта кузіна? Ну канечне, вы ж непадобныя адна да адной. Якая прыгожая жанчына!

— Вельмі прыемна, — пакрыўдзілася Юлька.

Доктар засмяяўся.

— Я гэтым хацеў сказаць, што вы належыце да розных тыпаў. Дык дзе ж ваша кузіна?

Юлька неахвотна носікам указала на мора.

— Я бачу, што страціў вашу ласку, — уздыхнуў доктар.

— Можна страціць толькі тое, што мелі, — адказала дзяўчына.

— А якім чынам яе можна займець?

— Трэба пастарацца.

— Думаю, вы памыляецеся. У мяне ёсць прыяцель, надзвычай прыстойны хлопец. Мы працуем у адной бальніцы. Ён на галаве стаяў, стараючыся заслужыць ласку адной жанчыны, якую кахае, як вар’ят. Са скуры лез — і нічога. Я не раз яму казаў: «Уладэк, супакойся ты!» А ён усё ўздыхаў, аднак, што было прадказальна, яму далі ад варот паварот. Так, шаноўная, старанні нічога не далі. Трэба, каб шанцавала.

— Вы, доктар, лічыце, — запыталася Юлька, — што наадварот, ніякія старанні не дапамогуць?

— Як гэта, наадварот?

— Ну, напрыклад, якая-небудзь жанчына хацела б выклікаць пачуцці ў мужчыны.

Юлька, гаворачы гэта, зачырванелася аж да бялкоў вачэй.

Доктар Лазіньскі ўсміхнуўся.

— Здагадваюся, што вы не пра сябе гаворыце.

— Вы брыдкі, — крыкнула дзяўчына, але тут жа дадала: — Я думаю якраз пра сябе і пра вас.

— Калі так, то ўсё ўжо ў парадку.

— Не, — зморшчыла яна носік, — гэта надта хутка. Я люблю адчуванне няпэўнасці.

— Згодны і на гэта. У мяне ў запасе столькі няпэўнасці! Адна большая за другую.

Жартаўлівы настрой доктара развесяліў і Юльку. Калі Аліцыя і Друцкі вярнуліся на бераг, яны засталі іх у гуморы.

Пасля абеду Юлька заявіла, што яна адступіць ад свайго распарадку дня і не застанецца ў сваім пакоі дзеля гадзіннай сіесты. Ёй хацелася прадоўжыць прагулку з панам Янкам, і як толькі яна ўпэўнілася, што Аліцыя згодная, то адразу пачала прыспешваць пана Янка.