Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Тэрлінгі на ламанай польскай мове пераконвалі, што, наадварот, гэта сапраўднае задавальненне. Юлька яўна какетнічала з імі: усміхалася і рабіла губкі банцікам, гэта было яе «разынкай». Маладзёны, здзіўленыя такой прыхільнасцю, цягнулі з выхадам і скакалі каля яе, як ваўчкі.

Калі яны ўрэшце выбеглі, Друцкі засмяяўся:

— Вось чорт! Што ж гэта, панна Юлька, вы выпрабоўваеце свае чары на гэтых смаркачах?

— А што, у мяне дрэнна атрымліваецца? — гулліва паглядзела на яго дзяўчына.

— Хм… думаю, для гэтага прыгожай палове не патрэбныя практыкаванні.

— Канечне, — пацвердзіла Юлька, — гэта якраз і былі практыкаванні, пробныя манеўры… Перад… аблогай, — яна паказала зубкі ва ўсмешцы і нахіліла галаву.

— Якая ж крэпасць павінна трэсціся ад страху?

Юлька наблізілася да яго так, што ледзь не дакраналася грудзьмі і, кладучы палец на вусны, сказала:

— Цс-с! Гэта ваенная тайна. Не пытайцеся.

Друцкі прыжмурыўся:

— Што ж гэта, ты і на мне практыкуешся, мая малышка?

Яна засмяялася, змоўкла і, падумаўшы, гулліва адказала:

— А можа, гэта не практыкаванні, а…

— А што? — спытаўся Друцкі.

— Дапусцім… вывучэнне мясцовасці… разведка…

— Гэта небяспечна, мая малышка, — ціха сказаў ён, расцягваючы словы.

— О, Аля ідзе, — усклікнула Юлька, чуючы яе крокі, — сняданак! — націснула яна званок.

Аліцыя абняла Юльку, якая яе пацалавала шчыра, як звычайна.

— Ну, як ты сябе адчуваеш, Аля? — клапатліва спыталася Юлька. — Ці добра правяла ноч?

— Ах, выдатна, — адказала Аліцыя, кідаючы мімалётны позірк на Друцкага.

Юлька, адчуваючы, што бляднее, адвярнулася і пачала дапамагаць служцы накрываць на стол.

Пан Янэк гаварыў нешта пра Тэрлінгаў і іх рызыкоўную экспедыцыю. Юлька не чула яго слоў. Прайшло добрых некалькі хвілін, пакуль яна здолела супакоіцца. Падчас сняданку яны абмяркоўвалі праект наведвання порта ў Гдыні.

— Давайце адкладзём гэта да заўтра, — заявіла Аліцыя, — раз сёння так штарміць.

Пасля сняданку яны зрабілі амаль трохкіламетровую прагулку. Друцкі, па просьбе Аліцыі, тлумачыў правілы канструкцыі плывучых докаў і падводных лодак. Юлька ішла побач, а калі ён змоўк, сказала:

— Я б ніколі не адважылася падарожнічаць у падводнай лодцы.

— Я раз спрабаваў, — засмяяўся Друцкі, — і паўтараць не маю ніякага жадання.

— Там душна, праўда?

— Не тое каб. Проста чалавек адчувае сябе зняволеным, не гаспадаром самога сябе. Зрэшты, калі гаварыць пра мой выпадак, пад канец было душна.

— Не хапіла кіслароду? — пыталася Юлька.

— Так. У нас тады быў другі афіцэр, хворы на насмарк. А хто хоча бяспечна правесці лодку у порт Баія[38], плывучы на адлегласці трыццаць пяць футаў пад вадой, таму, праўда, можна хварэць на насмарк, але чхаць нельга.

— А ён чхнуў?

— Менавіта.

— Я не разумею, пан Янэк, як гэта магло пашкодзіць?

— Хм… калі вы шыеце, а падчас гэтага раптам чхняце, можа здарыцца так, што іголка трапіць у палец?

— Ага!