Wojna wspomaganych [The Uplift War - pl]

— Stracili? — Fiben przesunął się do przodu. — W jaki sposób?

— Szymskie oddziały nieregularne — odparła zwięźle Gailet. Ponownie pojawiło się to ostrzegawcze spojrzenie.

Daj spokój Gailet — pomyślał. — Nie jestem idiotą.

Fiben wiedział, że nie należy w żaden sposób wspominać o Robercie i Athaclenie. Wystrzegał się nawet myśli o nich.

Niemniej nie mógł całkowicie stłumić uśmiechu. A więc to dlatego Kwackoo byli tacy uprzejmi! Jeśli szymy prowadziły wojnę w sposób inteligentny i na dodatek zgodny z oficjalnymi regułami, w takim razie wszystkie z nich trzeba było traktować z pewną, minimalną dozą respektu.

— A więc górskie szymy przeżyły ten pierwszy dzień! Musiały wtedy przyłożyć najeźdźcom! Na pewno dalej to robią!

Wiedział, że ma prawo dać upust odrobinie radości. To będzie zgodne z jego rolą.

Uśmiech Gailet był blady. Ta wiadomość musiała u niej wywołać mieszane uczucia. Ostatecznie jej udział w powstaniu wypadł znacznie gorzej.

To znaczy — pomyślał Fiben — że starannie wypracowany podstęp Uthacalthinga przekonał Gubru, iż na planecie znajduje się coś przynajmniej równie ważnego jak wartość kolonii jako zakładnika. Garthianie! Kto by na to wpadł! Udali się w góry w pościg za mitem i pani generał wyszukała sposób, by zadać im cios, gdy tylko znaleźli się w jej zasięgu. Och, przykro mi z powodu tych wszystkich rzeczy, które pomyślałem o jej starym. Cóż za bombowy numer, Uthacalthing. Teraz jednak najeźdźcy przejrzeli już na oczy. Ciekawe, czy…

Fiben podniósł wzrok i ujrzał, że Gailet obserwuje go w skupieniu, jak gdyby chciała oszacować jego myśli. Fiben zrozumiał wreszcie jeden z powodów, dla których nie mogła być z nim całkowicie otwarta i szczera.

Musimy podjąć decyzję — zdał sobie sprawę. — Czy powinniśmy spróbować okłamać Gubru?

On i Gailet mogli spróbować podtrzymać dowcip Uthacalthinga przez jeszcze jakiś czas. Mogło im się udać przekonać suzerena, by jeszcze raz wyruszył na łowy na mitycznych Garthian. Warto było podjąć ten wysiłek, jeśli ściągnęłoby to jeszcze choć jeden oddział Gubru w zasięg górskich bojowników.

Czy jednak on lub Gailet posiadali choć w przybliżeniu wystarczającą dawkę wyrafinowania niezbędnego do przeprowadzenia podobnego fortelu? Co byłoby do tego potrzebne? Mógł to sobie wyobrazić: „A jużci, panie. Garthianie som. Tak, szefuniu. Może pan wierzyć staremu szymowi. Tak, tak.”

Albo, wprost przeciwnie, mogli spróbować psychologii odwrotnej: „Nieee rzucajcie mnie w tę kępę głogu!”

Rzecz jasna, żadna z tych metod w najmniejszym stopniu nie przypominała sposobu, w jaki zrobił to Uthacalthing. Gra sprytnego Tymbrimczyka polegała na subtelnym, chytrym zmyleniu przeciwnika. Fiben nawet nie myślał o próbie podjęcia działań o takim poziomie wyrafinowania.

Zresztą, gdyby jego i Gailet złapano na próbie okłamania Gubru, mogłoby to zdyskwalifikować ich jako kandydatów do owego specjalnego statusu, jaki Suzeren Poprawności zdawał się im oferować dziś po południu. Fiben nie miał pojęcia, czego chciała od nich ta istota, mogło to jednak oznaczać szansę na dowiedzenie się, co takiego najeźdźcy budują nad Morzem Ciimarskim. Ta informacja mogła mieć kluczowe znaczenie.

Nie, to po prostu nie jest warte ryzyka — uznał Fiben. Stanął teraz wobec następnego problemu: jak przekazać te myśli Gailet?

— Nawet najbardziej zaawansowany gatunek istot rozumnych może popełniać błędy — odezwał się powoli, starannie wymawiając słowa. — Zwłaszcza na obcym świecie.

Udając, że szuka pchły, ukształtował znak dziecięcej mowy oznaczający „koniec zabawy?”

Najwyraźniej Gailet zgadzała się z nim. Skinęła stanowczo głową.

— Zrozumieli już, że się mylili. Są pewni, że Garthianie to mit. Gubru przekonali się, że była to tylko tymbrimska pułapka. Odniosłam zresztą wrażenie, że pozostali suzerenowie — którzy sprawują dowództwo wspólnie z górskim kapłanem — nie pozwolą na dalsze bezsensowne wypady w góry, gdzie ptaki są łatwym celem dla guerrilli.

Fiben poderwał głowę. Serce zabiło mu mocno przez kilka przelotnych chwil. Wreszcie zrozumiał, co Gailet miała na myśli… jak dokładnie miało brzmieć ostatnie słowo, które wypowiedziała. Homonimy były jedną z uciążliwych wad, które nowoczesny anglic odziedziczył po dawnym angielskim, chińskim i japońskim. Podczas gdy języki galaktyczne skonstruowano z myślą o maksymalizacji zawartości informacji i eliminacji dwuznaczności, narzecza dzikusów wyewoluowały w sposób niekontrolowany i spontaniczny, więc pełno w nich było szczególnych cech, takich jak słowa o podobnym brzmieniu, lecz odrębnym znaczeniu.