Wojna wspomaganych [The Uplift War - pl]

— Czy mogę zobaczyć?

Robert wręczył jej kawałek skorodowanego cermetalu.

— Dlatego właśnie chciałeś tu przyjść? Spodziewałeś się tego? Nie widział sensu, by wyłuszczać jej wszystkie skomplikowane, osobiste powody.

— Przede wszystkim dlatego. Myślałem, że może da się z tego zrobić broń. Kiedy ewakuowali centrum, spalili wszystkie zapiski i urządzenia, nie mogli jednak wytępić wszystkich mikrobów wytworzonych w laboratorium doktora Schultza.

Nie dodał, że ma w plecaku fiolkę ze śliną goryla. Gdyby nie zastał tu gubryjskich pancerzy w takim stanie, miał zamiar przeprowadzić własne eksperymenty.

— Hm — Lydia McCue skruszyła materiał w dłoni. Opadła na ziemię i wczołgała się pod maszynę, by sprawdzić, które jej części uległy korozji. Wreszcie wyszła na zewnątrz i usiadła obok Roberta.

— To mogłoby się okazać użyteczne. Pozostaje jednak kwestia systemu rozprowadzania. Nie odważymy się opuścić gór, by opryskać tymi mikrobami gubryjski sprzęt w Port Helenia. Ponadto broń biosabotażowa ma bardzo krótki termin efektywności. Trzeba ją zużyć natychmiast, atakując z zaskoczenia, gdyż środki zaradcze z reguły działają szybko i skutecznie. Po kilku tygodniach mikroby zostałyby zneutralizowane — chemicznie, za pomocą powłok lub poprzez sklonowanie innego zwierzaka, który zeżarłby naszego. Niemniej — obróciła kolejny kawałek i spojrzała w górę, by uśmiechnąć się do Roberta — to świetna sprawa. Rzecz, którą zrobiliście tu przedtem, i teraz coś takiego… to są właściwe sposoby toczenia wojny partyzanckiej. Jestem za tym. Znajdziemy sposób na wykorzystanie twojego pomysłu.

Jej uśmiech był tak otwarty i przyjazny, że Robert nie mógł na to nie zareagować. W owym momencie bliskości poczuł impuls, który starał się stłumić przez cały dzień.

Cholera, ona jest atrakcyjna — zdał sobie sprawę, zdeprymowany. Jego ciało wysyłało mu sygnały potężniejsze niż kiedykolwiek robiło to w obecności Athacleny. A przecież prawie nie znał porucznik McCue! Nie kochał jej. Nie był z nią związany w taki sposób, jak ze swą tymbrimską małżonką.

Mimo to w ustach czuł suchość, a serce biło mu szybciej, gdy spoglądała na niego ta ludzka kobieta o wąsko rozstawionych oczach, cienkim nosie i wysokim czole…

— Lepiej wracajmy już do domu — powiedział pospiesznie. — Proszę wziąć parę próbek, pani porucznik. Zbadamy je, gdy wrócimy do bazy.

Zignorował jej przeciągłe spojrzenie, wstał i dał sygnał Elsie. Wkrótce wspinali się już z powrotem w stronę kamiennych szpikulców, z próbkami schowanymi w plecakach. Gdy czujni strażnicy założyli na plecy karabiny i wskoczyli z powrotem na drzewa, okazywali widoczną ulgę.

Robert podążał za eskortą, nie zwracając wielkiej uwagi na ścieżkę. Starał się zapomnieć o drugim przedstawicielu swego gatunku maszerującym obok niego, zmarszczył więc brwi i skrył się za mglistym obłokiem własnych myśli.