Rozmowa w „Katedrze”

Rita zrobiła jej kawy. O co ci chodzi, grunt, że tego uniknęłaś, mówiła, byli tu z policji, byli z gazet, przychodzili, dzwonili, wypytywali, a jak poszli, to zaraz się zjawiali następni, wszyscy chcieli wiedzieć, gdzie jesteś, już ona coś wie, skoro uciekła, już ona coś ma na sumieniu, skoro się tak schowała, dobrze, że cię nie znaleźli, Amalia. A ona małymi łyczkami siorbała kawę, mówiła tak, Rita, dziękuję, Rita, i kołysała małą, bo zaczęła płakać. Ucieknie, ukryje się, tak, nigdy tu nie wróci, a Rita: jak cię złapią, będzie z tobą gorzej niż z nami. Bóg wie, co jej zrobią. Amalia wstała, jeszcze raz dziękuję, i wyszła. Myślała, że zemdleje, ale jak się dowlokła do rogu, zawrót głowy minął i dalej szła już szybko, przyciskając Amalitę do piersi, żeby nikt nie słyszał, jak płacze. Taksówka, nie, nie zatrzymała się, druga, i Amalia podbiegła, siedzieli w niej policjanci, o, następna, tę już złapie, wreszcie któraś się zatrzymała. Ciotka się gniewała, kiedy poprosiła o pieniądze za taksówkę. Mogłaś wrócić autobusem, ona nie jest taka bogata. Pobiegła do pokoju i zamknęła się. Tak ją trzęsło, że okryła się kocem ciotki i dopiero pod wieczór przestała udawać, że śpi, odpowiedziała na pytania: nie, pani nie było, ciociu, pani wyjechała. No pewnie, jeszcze tam pójdzie i odbierze pieniądze; no pewnie, że się nie da okradać, ciociu. I myślała: muszę zatelefonować. Zajrzała do portfela ciotki, wyjęła jednego sola i pobiegła do sklepu na rogu. Nie zapomniała numeru, pamiętała doskonale. Ale odezwał się głos jakiejś dziewczynki, której nie znała: nie, tu nie mieszka żadna panienka Queta. Zadzwoniła jeszcze raz i wtedy jakiś mężczyzna: nie ma, nie znają jej, oni się tu niedawno sprowadzili, może to poprzednia lokatorka. Oparła się o drzewo i usiłowała złapać oddech. Tak strasznie się bała, myślała świat stanął na głowie. Więc dlatego pani nie przyszła do szpitala, więc to była ta zbrodnia, o której mówili przez radio, więc jej szukała policja. Zabiorą ją, będą wypytywać, będą bić, zabiją tak jak Trinidada.

Przez kilka dni nie wychodziła z domu, pomagała ciotce robić porządki. Nie otwierała ust, myślała zabili ją, umarła. Serce jej przestawało bić, kiedy ktoś pukał do drzwi. Na trzeci dzień poszły z ciotką do parafialnego kościoła, żeby ochrzcić Amalitę, i kiedy ksiądz pytał: jakie imię? – odpowiedziała: Amalia Hortensja. Nie spała po nocach i kołysząc Amalitę w ramionach czuła się pusta w środku, czuła się winna, niech mi pani wybaczy, że źle myślałam o pani, skąd ona mogła wiedzieć, i jeszcze myślała co się dzieje z panienką Queta. Ale czwartego dnia jakby się ocknęła: robisz z igły widły, czego się boisz, głupia. Pójdzie na policję, byłam w szpitalu, sprawdzą, zobaczą, że nie kłamie, i dadzą jej spokój. Nie: będą jej wymyślać, nie uwierzą jej. Po południu ciotka posłała ją po cukier i kiedy wyszła za róg, jakiś mężczyzna czekający pod słupem ruszył w jej stronę, Amalia krzyknęła; czekam od kilku godzin, powiedział Ambrosio. Bezwiednie postąpiła ku niemu, nie mogła wykrztusić słowa. I stała tak, usmarkana, zalana łzami, z twarzą przy jego piersi, a Ambrosio ją pocieszał. Ludzie się oglądali, nie płacz, już od trzech tygodni cię szukam, a jak synek, Amalio? Córeczka, zaszlochała, tak, wszystko w porządku. Ambrosio wyjął chusteczkę, otarł jej twarz, kazał wytrzeć nos, zaprowadził ją do kawiarni. Usiedli przy stoliku w głębi. No już dobrze, już dobrze, Amalio, już cicho. Czy płacze z powodu pani Hortensji? Tak, i jeszcze dlatego, że jest sama na świecie i bardzo się boi. Policja mnie szuka, tak jakby ona cokolwiek wiedziała, Ambrosio. I jeszcze dlatego, że myślała, że on ją rzucił. Ach ty głuptasie, no i jak miałem przychodzić do szpitala, czy on wiedział, czy on mógł przypuszczać? Poszedł na spotkanie na Arenales i nie przyszłaś, kiedy w gazetach napisali o twojej pani, szalałem, żeby cię znaleźć, Amalio. Poszedł do tego domu, gdzie przedtem mieszkała twoja ciotka, do Surquillo, to go odesłali do Balconcillo, a stamtąd do Chacra Colorada, ale wiedzieli tylko, na jakiej ulicy, nie znali numeru. Przyjechał, wszędzie się rozpytywał, przez wszystkie te dni, i myślał wyjdzie na dwór, to ją spotkam. Dobrze, że nareszcie, Amalio. A policja? powiedziała Amalia. Nie pójdziesz na policję, powiedział. Pytał Ludovica, on mówi, że by cię trzymali przynajmniej miesiąc pod kluczem, wypytywaliby i sprawdzali. Lepiej się tam nie pokazywać, lepiej na jakiś czas wynieść się z Limy, zapomnieć o Limie. Jak to wynieść się, nachmurzyła się Amalia, dokąd ona pójdzie. A on: ze mną, oboje razem. Spojrzała mu w oczy: tak, Amalio. Wyglądało, że się już naprawdę zdecydował. Patrzył na nią z powagą, jak myślisz, czy pozwolę, żeby cię wsadzili do więzienia? jego głos był stanowczy, jutro wyjadą. A twoja praca? Głupstwo, będzie pracował na własny rozrachunek, wyjadą. Nie spuszczała z niego wzroku, starając się uwierzyć, ale nie mogła. Będziemy razem? Jutro? Wyjadą w góry, powiedział Ambrosio i przysunął twarz do jej twarzy: na jakiś czas, potem wrócą, jak już tu o tobie zapomną. Poczuła, że wszystko znów się pod nią wali: Ludovico mu mówił? Ale dlaczego jej szukali, co ona zrobiła, czy ona co wie. Ambrosio ją objął: nic się nie stanie, jutro wsiądą do pociągu, potem do autobusu. W górach nikt jej nie znajdzie. Przytuliła się do niego: Ambrosio, czy on to wszystko robi dlatego, że ją kocha? No jasne, głuptasie, a co ty sobie myślisz. Ludovico ma tam w górach krewniaka, on będzie z nim pracował, ten krewniak im pomoże. Była zupełnie ogłupiała ze strachu i ze zdziwienia. Nic nie mów twojej ciotce, nie, nie powie, niech nikt nie wie, nikt nie będzie wiedział. Czy ona wie, gdzie jest dworzec Desamparados? Tak, wie. Odprowadził ją do rogu, dał jej pieniądze na taksówkę, wyjdziesz pod byle pretekstem, i wróciła do domu nie mówiąc ani słowa. Przez całą noc, nie zmrużywszy oka, słuchała oddechu ciotki i zmęczonego chrapania z pokoju staruszków. Pójdę jeszcze raz do pani, po pieniądze, powiedziała nazajutrz do ciotki. Wzięła taksówkę, a kiedy przyjechała na Desamparados, Ambrosio ledwie spojrzał na Amalitę Hortensję. To ta mała? Tak. Wprowadził ją na dworzec i kazał usiąść na ławce pomiędzy góralami i całą masą tobołków. On ma dwie duże walizki, a ja nawet chustki do nosa, myślała Amalia. Wcale się nie cieszyła, że wyjeżdża, że będzie razem z nim; tak dziwnie się czuła.