Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

А мо і на самай справе не было ніякай птушкі... Не, была, ды знікла раптоўна, пе дачакаўшыся, пакуль мы вырасцем, пакуль народзяцца і нашы дзеці, народзяцца і пацешацца, гледзячы на яе, знікла разам з рэліктавым гаем, прышэльцам з далёкага часу і цёплых краін, госцем невядомых нам на нашай зямлі планет, якія невядома з кім знаёмяць нас, аб нечым сведчаць, ад нечага папярэджваюць, нешта гавораць нам, а мо выказваюць, што такое простая чалавечая радасць. I вось гэтую радасць знішчылі. Высеклі ліпы, выразалі кедры, выкарчавалі лістоўніцы, коркавыя дрэвы мо і самі зніклі, як выпарыліся, расталі, якая ж карысць нам тут ад таго заморскага коркавага дрэва, паспускалі на зямлю арлоў і арланаў, падрэзалі крылы ў сокалаў і беркутаў, а калібры, пэўна, ператварыліся ў дым, шэра-руды такі, як ад грыба-пыхалкі: наступілі на яго ўлетку — быў ён і знік, пых — і няма. Толькі рудое воблачка над травой і халадок па скуры. Усё з'ела, звяла сякера, розум ці безразважнасць. Раёну не хапіла зямлі пад кок-сагыз ці яшчэ пад нешта там. Ад таго кок-сагызу сёння таксама не засталося ўжо і знаку, як і ад мноства іншага, чым у свой час спрабавалі апладніць гэтую зямлю, надаць ёй высакароднасці: кок-сагыз, лубін, ці люпін, кукуруза, торфаперагнойныя гаршчочкі. I нават сібірскім кедрам хацелі ўпрыгожыць. У адным месцы, каля дзетдома, рэчкі Пятлянкі, кедр, які ўжо рос там, адорваў чалавека арэшкамі, высеклі, каб праз гады тры-чатыры, шчыра забыўшыся пра тое, пачаць садзіць на новым месцы кедравы бор. I цягнулі саджанцы праз усю краіну, везлі самалётамі з Заходняй Сібіры, утыкалі ў чорную зямлю. Леснікі, а ў іх ліку ўжо і дзетдомаўцы, што к таму часу падраслі, палівалі тыя саджанцы потам сваім. Не дапамагло. А якая цудоўная была кампанія па нарыхтоўцы курынага памёту. У той кампаніі ўдзельнічалі нават ужо і мы, дзетдомаўцы, ганяліся, здабывалі той памёт з-пад кожнай куркі і кожнага пеўніка. Дзе ён цяпер, адным бы хоць вокам зірнуць на цуд-колас, які ўзняўся на тым памёце, зірнуць бы на цуд-галаву, якая знесла такую высакародную ідэю. Усё забылася, усё адышло ў небыццё пад смех і стогн палескіх вёснаў і зімак, не засталося ні засечыны, ні зарубіны на памяці тых, хто ішоў следам, як, зрэшты, і ад рэліктавага гаю.