Każde martwe marzenie

— Ro­zu­miem. Kie­dy mo­że­my wy­ru­szyć?

Wy­glą­da­ją­cy jak że­la­zna góra af’ge­mid pie­cho­ty wy­pro­sto­wał się, po­brzę­ku­jąc me­ta­lem.

— Ród Ba­wo­ła choć­by za­raz, pani.

— Sło­wi­ki?

— Od mie­sią­ca je­ste­śmy go­to­wi. Osio­dła­my ko­nie i w dro­gę.

— Do­sko­na­le.

Na­gle do­tar­ło do niej, że pa­dły już wszyst­kie sło­wa, ja­kie mo­gła tu usły­szeć, i że tych na­stęp­nych nie bę­dzie moż­na cof­nąć. Po­czu­ła, jak drę­twie­ją jej pal­ce, a ło­mot krwi w skro­niach pra­wie stłu­mił wszyst­kie inne dźwię­ki. W tej chwi­li dzię­ko­wa­ła za ek­cha­ar na twa­rzy, bo De­ana była pew­na, że ma na niej wy­pi­sa­ne wszyst­kie nie­god­ne wy­bran­ki Aga­ra uczu­cia. Lęk, nie­po­kój, wa­ha­nie. To już? Te­raz? Za­raz wy­dam roz­ka­zy i ma­chi­na wo­jen­na za­cznie się roz­pę­dzać, aż osią­gnie taką pręd­kość, że za­trzy­ma ją do­pie­ro krwa­we błoc­ko pól bi­tew­nych. Pani, Mat­ko Na­sza, wło­ży­łaś mi w ręce miecz, któ­re­go klin­gę mam unu­rzać w krwi mo­ich bra­ci w wie­rze. Lu­dzi, któ­rzy wal­czą o wol­ność, a ta, jak mówi Siód­me Pra­wo, jest naj­więk­szym da­rem i prze­kleń­stwem czło­wie­ka.

Co mam zro­bić? Daj mi wska­zów­kę, bła­gam.

Ło­skot krwi znikł, po­zo­sta­ła tyl­ko świ­dru­ją­ca uszy ci­sza.

Oto cała od­po­wiedź.

Ro­zej­rza­ła się, pa­trząc na lu­dzi, z któ­ry­mi ze­tknął ją los. Na Su­chie­go, któ­re­go ję­zyk był bar­dziej ja­do­wi­ty niż wszyst­kie jego tru­ci­zny, na Evi­kia­ta, któ­re­go lo­jal­no­ścią da­ło­by się ob­da­rzyć dzie­się­ciu in­nych lu­dzi. Na Va­ra­lę, z jej hi­sto­rią, z jej se­kre­tem. Po­my­śla­ła o chłop­cu-kor­na­ku, któ­ry kie­dyś uda­wał księ­cia. O dziew­czy­nach z Domu Ko­biet. O miesz­kań­cach sto­li­cy, bło­go­sła­wią­cych ją, gdy prze­jeż­dża­ła uli­ca­mi.

I o męż­czyź­nie, z oczy­ma jak księ­życ w peł­ni, któ­re­go wy­sła­ła w nie­koń­czą­cy się sen.

Ka­mień na jej ser­cu.

Niech więc się dzie­je.

Po­stu­ka­ła pal­cem w mapę.

— Olu­wer, po­ślij lu­dzi do obo­zu nu­awa­chi, niech szy­ku­ją sło­nie do wy­mar­szu, ale je­śli ja­kieś zwie­rzę jest nie­pew­ne, ma zo­stać — z każ­dym sło­wem jej głos sta­wał się spo­koj­niej­szy. — Wy­ślesz też do­świad­czo­nych żoł­nie­rzy do kom­pa­nii pie­szych na­jem­ni­ków. Nie­ko­niecz­nie ofi­ce­rów, ale je­śli uwa­żasz, że trze­ba, awan­su­je­my z set­kę dzie­sięt­ni­ków. W cza­sie mar­szu ma być dys­cy­pli­na i po­rzą­dek.

Ba­wół za­sa­lu­to­wał, sprę­ży­ście strze­la­jąc ob­ca­sa­mi.

— Roz­kaz!

Wuar Sam­po­re wy­pro­sto­wał się, krzy­żu­jąc ręce na pier­si.

— Pani?

— Obej­miesz ko­men­dę nad za­cięż­ną kon­ni­cą. Po­dob­nie jak Ba­wo­ły, po­ślesz im od­po­wied­nich żoł­nie­rzy, któ­rych awan­su­je­my na ofi­ce­rów. To nie mu­szą być naj­lep­si, ja­kich masz, waż­ne, by wie­dzie­li, jak za­pa­no­wać nad taką ban­dą. Mają mieć cięż­kie ręce i umieć wzbu­dzić po­słuch. Na­jem­ni­kom żołd pła­cą gil­die ku­piec­kie i co waż­niej­sze rody szla­chec­kie, ale pod­le­ga­ją oni na­szym pra­wom wo­jen­nym, więc je­śli któ­re­muś się to nie spodo­ba, niech za­tań­czy na sznu­rze. Nie spo­dzie­wam się skarg.

Af’ge­mid Sło­wi­ków uśmiech­nął się i za ten gry­mas De­ana jesz­cze bar­dziej go znie­lu­bi­ła. To był uśmiech czło­wie­ka, któ­ry usły­szał wła­śnie wspa­nia­łe wie­ści. Moż­na wie­szać. Cóż za pięk­ny dzień.

— I po­tro­icie im żołd. W imie­niu księ­stwa.

Uśmiech znikł.

— Pani?

— Za­się­gnę­łam in­for­ma­cji. Ci lu­dzie wal­czą za pie­nią­dze, a wie­le gil­dii ku­piec­kich i ro­dów szla­chec­kich oka­za­ło się bar­dzo oszczęd­nych w tej kwe­stii. Jak za­cznie­cie ich dys­cy­pli­no­wać i wie­szać, nie da­jąc nic w za­mian, w kil­ka dni po­ło­wa z nich zde­zer­te­ru­je.

Evi­kiat chrząk­nął.

— Pani Pło­mie­ni, skar­biec…

— Skar­biec za­czy­na przy­po­mi­nać mi­skę głod­ne­go że­bra­ka. Jest wy­li­za­ny do czy­sta, praw­da?