De Herrezen Draak

Nynaeve zat in elkaar gedoken en hield haar hoofd gebogen. Ze beefde. ‘Licht!’ mompelde ze. ‘Op deze manier... leek het of ik mijn eigen – mijn eigen huid afstroopte. O, Licht!’ Ze tuurde naar Elayne. ‘Hoe voel je je, meisje?’ Egwene trok haar handen weg. ‘Moe,’ murmelde Elayne. ‘En hongerig. Waar zijn we? Er waren mannen met slingers...’

Haastig vertelde Egwene wat er gebeurd was. Voordat ze klaar was, had Elaynes gezicht al weer wat meer kleur gekregen. ‘En nu,’ voegde Nynaeve er met een stem van ijzer aan toe, ‘laten we deze pummels zien wat het betekent om zich met ons bemoeien.’ Opnieuw gloeide saidar rond haar op.

Elayne kwam wat onzeker overeind, maar ook zij werd door de gloed omgeven. Egwene reikte met bijna iets van vreugde naar de Ware Bron.

Toen ze weer door de spleten keken om te zien met wie ze te maken hadden, stonden er drie Myrddraal in de kamer. Zij stonden bij de tafel en hun dodelijk zwarte gewaden hingen onnatuurlijk stil. Iedere man, behalve Adden, had zich zover mogelijk teruggetrokken, tot ze allemaal met de rug tegen de muur stonden met hun ogen op de grond gericht. Aan de andere kant van de tafel staarde Adden naar hun oogloze blikken, maar zijn zweet trok strepen in het vuil op zijn gezicht. De Schim pakte een ring van de tafel op. Egwene zag nu dat het een veel zwaardere gouden cirkel was dan de Grote Serpent-ring. Nynaeve drukte haar gezicht tegen de spleet tussen twee stammen. Ze hijgde zachtjes en greep naar de hals van haar jurk. ‘Drie Aes Sedai,’ siste de Halfman. Zijn tevredenheid klonk als dood stof. ‘En een ervan droeg dit.’ De ring maakte een harde klap toen de Myrddraal hem op tafel terugwierp.

‘Dit zijn degenen die ik zoek,’ kraste een van de anderen. ‘Je zult goed beloond worden, mens.’

‘We moeten ze verrassen,’ zei Nynaeve zacht. ‘Wat voor soort slot zit er op deze deur?’

Egwene kon nog net het slot aan de buitenkant van de deur zien; een ijzeren geval aan een ketting die zwaar genoeg was om een woedende stier te bedwingen. ‘Hou je klaar,’ zei ze. Ze verdunde een stroompje Aarde tot minder dan een haar en hoopte dat de Halfmannen die kleine geleiding niet zouden opmerken. Ze weefde het in het kleinste stukje van de ijzeren ketting.

Een Myrddraal hief zijn hoofd op. Een andere leunde over de tafel naar Adden. ‘Het jeukt bij mij, mens. Weet je zeker dat ze slapen?’ Adden slikte heftig en knikte.

De derde Myrddraal draaide zich om en staarde naar de deur van de kamer waarin Egwene en de andere twee zaten weggedoken. De strak naar de vallende ketting kijkende Myrddraal gaf een snauw, de buitendeur vloog open en de zwartgesluierde dood vloeide uit de nacht naar binnen.

De kamer was opeens vol gillende en schreeuwende mannen die naar hun zwaarden klauwden om de stekende Aielsperen af te weren. De Myrddraal trokken klingen die nog zwarter waren dan hun gewaden en vochten eveneens voor hun leven. Eens had Egwene zes katten gezien die elkaar allemaal bevochten; dit was honderd keer zo erg. Toch daalde er binnen enkele tellen stilte neer. Bijna stilte. Alle ongesluierde mannen lagen doodgestoken op de vloer; één speer prikte Adden aan de muur. Twee Aiel lagen ook stil tussen de puinhoop van omgevallen meubels en doden. De drie Myrddraal stonden rug aan rug in het midden van de kamer, met zwarte zwaarden in hun handen. Een ervan drukte tegen zijn zijde alsof hij gewond was, hoewel er verder niets was te zien. Een andere had een lange snee over zijn bleke gezicht; het bloedde niet. Om hen heen cirkelden ineengedoken de vijf overgebleven Aiel. Van buiten kwam geschreeuw en metaalgekletter waaruit bleek dat er buiten nog steeds Aiel in gevecht waren gewikkeld, maar in de kamer klonk een zachter geluid. Dansend in een kring sloegen de Aiel hun speren tegen de kleine huidschilden. Etrum trum ETRUM-Etrum... trum-trum-ETRUME-trum... trum-trum-ETRUME-trum... trum-trum-ETRUME-trum. De Myrddraal draaiden met hen mee en hun oogloze gezichten leken verontrust, doordat de vrees die hun blik opriep, deze mensen niet scheen te deren.

‘Dans met me, Schaduwman!’ riep een van de Aiel plotseling uitdagend. Hij klonk als een jonge man. ‘Dans met mij, Oogloze.’ Dat was een vrouw. ‘Dans met mij.’

‘Dans met mij.’

‘Ik geloof,’ zei Nynaeve, en richtte zich op, ‘dat het tijd is.’ Ze gooide de deur open en de drie vrouwen, omgeven door de glans van saidar, stapten naar buiten.

Het leek wel of de Aiel voor de Myrddraal niet meer bestonden en of de Aiel de Myrddraal vergaten. De Aiel staarden over hun sluiers naar de drie vrouwen alsof ze niet wisten wat ze zagen. Egwene hoorde een van de Aiel luid hijgen. De starende blikken van de oogloze Myrddraal waren anders. Egwene kon bijna voelen hoe ze hun eigen dood zagen naderen; een Schim herkende een vrouw die de Ware Bron omarmde. Ze voelde eveneens hun verlangen naar haar dood, als hun dood die van haar kon veroorzaken, en een nog sterker verlangen haar ziel uit het vlees te scheuren en daarvan speelgoed voor de Schaduw te maken, een verlangen...

Ze was nog maar net in de kamer, maar het leek of ze die blik al uren had verdragen, ik neem dit geen moment langer,’ gromde ze en ontketende een stroom van Vuur.