De Herrezen Draak

De paarden hielden even stil toen er geschreeuwd werd en daarna hoorde ze het kraken van roestige hengsels. Ze reden nog wat verder en de mannen begonnen af te stijgen. Toen ze zich verspreidden kon ze iets zien van de plek waar ze zich bevonden. Ze waren omgeven door een houten omheining boven op een grote ronde aarden heuvel. Er stonden boogschutters op wacht op een houten omloop die net hoog genoeg was om over de ruw gekapte uiteinden van de boomstammen uit te kunnen kijken. Er stond één lage blokhut zonder ramen op een berg afval bij de omheining. Verder stond er niets, op een paar gammele schuurtjes na. Behalve de mannen en paarden die net waren binnengekomen, werd alle overige ruimte ingenomen door kookvuurtjes, gekluisterde paarden en nog meer ongewassen kerels. Het moesten er minstens honderd zijn. Gekooide geiten en varkens en kippen vulden de lucht met geblaat en geknor en gekakel, dat zich voegde bij ruw geschreeuw en gelach; genoeg lawaai om haar hoofd te doorboren. Haar ogen vonden Nynaeve en Elayne, die net als zij met het hoofd naar beneden op ongezadelde paarden lagen vastgebonden. Geen van beiden scheen te bewegen; het einde van Nynaeves vlecht sleepte op de grond toen haar paard bewoog. De kleine hoop dat iemand van hen vrij zou zijn om de anderen te helpen ontsnappen, vervloog. Licht, ik kan het niet verdragen om opnieuw gevangen te zijn. Niet nog eens. Voorzichtig probeerde ze weer naar saidar te reiken. Deze keer was de pijn niet zo erg – niet meer dan iemand die een rotsblok op haar hoofd liet vallen – maar her versplinterde de leegte voor ze zelfs maar aan een roos kon denken.

‘Er is er een wakker!’ riep een mannenstem in paniek. Egwene probeerde slap te hangen en er ongevaarlijk uit te zien. Hoe kan ik er in Lichtsnaam gevaarlijk uitzien, op een paard vastgebonden als een zak meel! Drakenvuur, ik moet tijd zien te winnen. Ik moet! ik zal je geen kwaad doen,’ zei ze tegen de zwetende kerel die op haar toe kwam rennen. Dat probeerde ze tenminste. Ze was er niet zeker van hoeveel ze feitelijk gezegd had, toen er opnieuw iets op haar hoofd terechtkwam. Duisternis rolde over haar heen in een golf van misselijkheid.

Deze keer ging het ontwaken wat makkelijker. Haar hoofd deed nog steeds pijn, maar niet zoveel als eerst, hoewel haar gedachten rond schenen te tollen. Mijn maag is tenminste niet... Licht, daar kan ik beter niet aan denken. Ze proefde zure wijn en iets bitters in haar mond. Er vielen strepen lamplicht door dwarse spleten in de grof gemaakte wand. Ze lag op haar rug in de duisternis, op de grond, dacht ze. De deur scheen ook niet al te best te passen, maar hij zag er veel te stevig uit.

Ze drukte zich op handen en knieën overeind en ontdekte verbaasd dat ze helemaal niet vastgebonden was. Behalve die ene muur van onbewerkte stammen leken de andere van ruwe steen te zijn gemaakt. Het licht door de spleten was genoeg om Nynaeve en Elayne op de grond te zien liggen. Er zat bloed op het gezicht van de erfdochter. Geen van hen bewoog, maar ze zag het rijzen en dalen van hun borst als ze ademhaalden. Egwene aarzelde en wist niet of ze ze meteen wakker moest maken of dat ze eerst moest kijken wat er aan de andere kant van de muur was. Alleen maar even gluren, zei ze tegen zichzelf. Ik kan maar beter zien wie ons bewaken voor ik ze wakker maak. Ze zei tegen zichzelf dat het niet kwam door haar angst dat ze hen niet wakker wilde maken. Toen ze haar oog tegen een van de spleten bij de deur hield, dacht ze aan het bloed op Elaynes gezicht en ze probeerde zich te herinneren wat Nynaeve precies bij Dailin had gedaan. De kamer ernaast was groot – die nam het overige deel in beslag van de blokhut die ze gezien had – en had geen ramen, maar de kamer was helder verlicht door gouden en zilveren lampen, hangend aan in de wanden en plafondbalken geslagen nagels. Er was geen haard. Op de aangestampte zandvloer stonden boerentafels en stoelen tussen kisten met veel verguld beslag en ingelegd ivoor. Een tapijt met ingeweven pauwen lag naast een enorm hemelbed met kunstig gesneden en vergulde posten, waarop een hoge stapel smerige dekens en kussenrollen lag.