De Herrezen Draak

‘Zwemmen,’ zei Joline wat onbeholpen. ‘Dat betekent... het water ingaan? Al dat water? Met niets om je aan vast te houden?’ Ze rilde. ‘Aes Sedai, voordat ik de Drakenmuur overstak, had ik nog nooit een waterstroom gezien waar ik niet overheen kon stappen. De Steenrivier... Sommigen beweren dat er ooit water in heeft gezeten, maar dat is slechts grootspraak. Er liggen alleen stenen. De oudste verslagen van de Wijzen en de stamhoofden zeggen dat er nooit iets anders is geweest dan stenen sinds de dag dat onze sibbe zich afscheidde van de Hoogvlaktesibbe en dat land voor zich opeiste. Zwemmen!’ Ze greep haar speren alsof ze dat woord wilde bevechten. Chiad en Bain gingen nog verder van de oever afstaan.

Egwene zuchtte. En kleurde toen haar blikken die van Elayne kruisten. Nou, ik ben geen erfdochter, die dit allemaal weet. Maar ik wil ze leren kennen. Terwijl ze de Aiel opnam, besefte ze dat haar woorden de vrouwen niet had doen ontspannen. Integendeel, ze waren nog meer gespannen dan eerst. Als ze iets proberen, zal ik ze met Lucht vasthouden. Ze had geen idee of ze vier mensen tegelijk kon vasthouden, maar ze opende zichzelf voor saidar, weefde de stromen in Lucht en hield ze gereed. De Kracht klopte in haar, reikhalzend om gebruikt te worden. Er was geen gloed om Elayne en ze vroeg zich af waarom. Elayne keek haar aan en schudde het hoofd.

‘Ik zou nimmer een Aes Sedai kwaad doen,’ zei Aviendha afgemeten, ‘Ik wilde u dat laten weten. Of Dailin leeft of sterft, maakt geen verschil. Ik zou dit nooit gebruiken – ze tilde een korte speer iets op – tegen welke vrouw dan ook. En u bent Aes Sedai.’ Egwene had opeens het gevoel dat de vrouw bezig was hén gerust te stellen. ‘Dat weet ik,’ zei Elayne, alsof ze tegen Aviendha sprak, maar haar ogen zeiden Egwene dat de woorden voor haar waren bestemd. ‘Niemand weet veel van uw volk, maar mij werd geleerd dat Aiel nimmer vrouwen kwaad doen, tenzij ze – hoe noemde u het? – gehuwd waren met de speer.’

Bain scheen te denken dat Elayne er opnieuw niet in slaagde om de waarheid duidelijk te zien. ‘Dat is het niet helemaal, Elayne. Als een vrouw die niet gehuwd was, mij tegemoet zou treden met wapens, zou ik haar afstraffen tot ze beter wist. Een man... een man zou kunnen denken dat een vrouw van uw landen gehuwd was als zij wapens droeg; dat weet ik niet. Mannen kunnen soms vreemd zijn.’

‘Natuurlijk,’ zei Elayne. ‘Maar zolang wij u niet met wapens aanvallen, zult u ons geen kwaad doen.’ De vier Aielvrouwen keken geschokt, en Elayne keek Egwene even veelbetekenend aan. Egwene hield saidar echter vast. Alleen doordat Elayne iets belangrijks opgestoken had, wilde dat nog niet zeggen dat het waar was, zelfs als de Aiel hetzelfde zeiden. En saidar voelde... goed in haar. Nynaeve tilde Dailins hoofd op en begon het mengsel in de mond van de vrouw te gieten. ‘Drink,’ zei ze streng, ik weet dat het afschuwelijk smaakt, maar drink het helemaal op.’ Dailin slikte, verslikte zich, en slikte weer.

‘Zelfs dan niet, Aes Sedai,’ zei Aviendha tegen Elayne. Ze hield haar ogen op Dailin en Nynaeve gericht. ‘Er wordt verteld dat wij eens, voor het Breken van de Wereld, de Aes Sedai dienden, hoewel geen verhaal zegt hoe wij dit deden. Wij faalden toen in deze dienst. Misschien is dat de zonde die ons naar het Drievoudige Land stuurde; ik weet het niet. Niemand weet wat de zonde was, behalve misschien de Wijzen of de stamhoofden, en zij zeggen niets. Er wordt gezegd dat als wij de Aes Sedai een tweede maal falen, zij ons zullen vernietigen.’

‘Helemaal opdrinken,’ mompelde Nynaeve. ‘Zwaarden! Zwaarden en spieren en geen hersens!’

‘Wij zullen u niet vernietigen,’ zei Elayne op besliste toon, en Aviendha knikte.

‘Zoals u zegt, Aes Sedai. Maar de oude verhalen waren op één punt heel duidelijk. Wij mogen nimmer Aes Sedai bevechten. Als u uw bliksems en uw lotsvuur op mij richt, zal ik met hen dansen, maar ik zal u geen kwaad doen.’

‘Mensen steken,’ gromde Nynaeve. Ze liet Dailins hoofd zakken en legde een hand op haar voorhoofd. ‘Vrouwen steken!’ Aviendha verschoof haar voeten en keek verstoord. Ze was niet de enige onder de Aiel.

‘Lotsvuur?’ zei Egwene. ‘Aviendha, wat is lotsvuur?’ De Aielvrouw keek haar fronsend aan. ‘Weet u dat niet, Aes Sedai? In de oude verhalen hanteerden de Aes Sedai het. De verhalen maken er iets verschrikkelijks van, maar meer weet ik niet. Er wordt gezegd dat we veel van wat we ooit wisten, zijn vergeten.’