De Herrezen Draak

‘Als ik bloed wil verspillen,’ zei Nynaeve droogjes, ‘zal ik het zelf doen. Als u me wilt terugbetalen, zeg me dan of er in Jurene een schip is. Het volgende dorp, ten zuiden van hier.’

‘Het dorp waar de krijgslieden de banier van de Witte Leeuw voeren?’ zei Aviendha. ‘Er was daar een schip toen ik het gisteren verkende. De oude verhalen hebben het over schepen, maar het was vreemd er een te zien.’

‘Het Licht geve dat het er nog steeds is.’ Nynaeve begon haar zakjes met kruiden op te bergen. ‘Ik heb voor het meisje gedaan wat ik kon, Aviendha, en wij moeten verder gaan. Alles wat ze nu nodig heeft, zijn voedsel en rust. En probeer mensen ervan te weerhouden zwaarden in haar te steken.’

‘Wat komt, zal komen, Aes Sedai,’ zei de Aiel.

‘Aviendha,’ zei Egwene, ‘als u zich zo bij een rivier voelt, hoe steekt u die dan over? Ik weet zeker dat er tussen hier en de Woestenij minstens één rivier is, die bijna even breed is als de Erinin.’

‘De Alquin,’ zei Elayne. ‘Tenzij u eromheen bent getrokken.’

‘U hebt vele rivieren, maar waar we moesten oversteken, bevonden zich soms dingen die “bruggen” worden genoemd. Bij andere konden we erdoorheen waden. Voor het overige... Joline herinnerde zich dat hout blijft drijven.’ Ze sloeg tegen de stam van een hoge lindeboom. ‘Bomen zijn zwaar, maar ze drijven even goed als takken. We vonden dode bomen en maakten voor onszelf een... een schip, een klein schip, van twee of drie bomen die we samenbonden om de grote rivier over te steken.’

Egwene staarde vol verwondering naar de Aielvrouwen. Als zij zo bang was als de Aielvrouwen overduidelijk voor rivieren waren, zou zij zichzelf er dan toe kunnen dwingen het op hun manier aan te pakken? Ze dacht van niet. En de Zwarte Ajah dan, vroeg een kleine stem achter in haar hoofd. Ben je niet meer bang voor ze? Dat is anders, zei ze ertegen. Daar is geen dapperheid voor nodig. Ik jaag ze op, of ik ben net een stilzittend konijn dat wacht op een havik. Ze herhaalde de oude zegswijze voor zichzelf: Het is beter de hamer te zijn dan de spijker.

‘We moeten gaan,’ zei Nynaeve.

‘Wacht even,’ zei Elayne. ‘Aviendha, waarom bent u helemaal hierheen gekomen en waarom wilt u zulke ontberingen doorstaan?’ Aviendha schudde haar hoofd in afkeer. ‘Van zo ver komen we niet; we behoorden tot de laatsten die uittrokken. De Wijzen beten naar me als wilde honden naar een kalf en zeiden dat ik andere plichten had.’ Plotseling grinnikte ze en gebaarde naar de andere Aielvrouwen. ‘Zij hier bleven achter om de peper van mijn ellende in de wond te wrijven. Dat zeiden ze, maar ik geloof niet dat de Wijzen me zou hebben laten gaan als zij mij niet wilden vergezellen.’

‘Wij zoeken degene die voorspeld is,’ zei Bain. Ze hield de slapende Dailin vast, zodat Chiad haar een hemd van bruin linnen kon aantrekken. ‘Hij die komt met de dageraad.’

‘Hij zal ons uit het Drievoudig Land leiden,’ voegde Chiad eraan toe. ‘De voorspellingen zeggen dat hij is geboren uit Far Dareis Mai.’ Elayne keek verbaasd. ‘Ik dacht dat u had gezegd dat het Speervrouwen niet toegestaan was om kinderen te hebben. Ik weet zeker dat ze mij dat hebben geleerd.’ Bain en Chiad wisselden weer die blikken uit, alsof Elayne de waarheid benaderde maar die wederom net had gemist.

‘Als een Speervrouwe een kind baart,’ legde Aviendha nauwkeurig uit, ‘geeft ze dat aan de Wijzen van haar sibbe en zij geven het kind aan een andere vrouw, en wel zodanig dat niemand weet van wie het kind is.’ Ook haar stem klonk alsof ze uitlegde dat steen hard is. ‘Iedere vrouw wil zo’n kind opnemen, in de hoop dat ze Hij die komt met de dageraad zal opvoeden.’

‘Of ze kan de speer opgeven en de man huwen,’ zei Chiad, en Bain voegde eraan toe: ‘Er zijn soms redenen waarom men de speer moet opgeven.’

Aviendha gaf hun een vlakke blik en ging door alsof zij niet gesproken hadden. ‘Nu zeggen de Wijzen dat hij hier zal worden gevonden, aan de andere kant van Drakenmuur. “Hij zal van het oude bloed zijn en grootgebracht worden door het oeroude bloed, dat niet ons bloed is.” Begrijpen doe ik het niet, maar de Wijzen spraken op zodanige wijze dat ons geen twijfel restte.’ Ze hield even op en zocht zichtbaar naar woorden. ‘U hebt vele vragen gesteld, Aes Sedai. Ik wil u één vraag stellen. U dient te begrijpen dat wij naar tekenen en voortekenen zoeken. Waarom trekken drie Aes Sedai door een land waar de enige hand zonder mes een hand is die door honger te verzwakt is om het heft te grijpen? Waar gaat u heen?’

‘Tyr,’ zei Nynaeve kortaf, ‘tenzij we hier blijven staan praten tot het Hart van de Steen in stof uiteenvalt.’ Elayne begon het koord van haar bundel en de schouderriem van haar tas te verstellen, en even later volgde Egwene haar voorbeeld.

De Aiel keken elkaar aan. Joline probeerde net Dailins grijsbruine jas te sluiten, maar zat opeens doodstil. ‘Tyr?’ zei Aviendha op voorzichtige toon. ‘Drie Aes Sedai die door een geplaagd land trekken, op weg naar Tyr. Dit is een vreemde zaak. Waarom gaat u naar Tyr, Aes Sedai?’