Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— Albo położone dalej — powiedziałam idąc w głąb korytarza i skręcając w boczny. Natychmiast też nadziałam się na gromadkę uczennic, które wysypywały się z jakiegoś bocznego pomieszczenia. Pani Carlson wszystko nagrywała, jakaś inna matka usiłowała ustawić je w szereg, one same zaś, gdy tylko dostrzegły Calvina, zbiegły się do niego wołając: — Gdzie pan był, panie Ledbetter? Myślałyśmy, że pan nie przyjdzie! Panie Ledbetter, Shelby i ja miałyśmy śpiewać w duecie, ale ona mówi, że woli Danikę!

Calvin zignorował wszystkie interpelacje.

— Kaneesha, czy tam, gdzie się przebierałyście, było słychać jakiekolwiek śpiewy próbne?

— A bo co? — zapytała Belinda. — Nie usłyszymy wezwania, czy jak?

— Kaneesha? — nalegał Calvin.

— Trochę było słychać — odpowiedziała zagadnięta.

— To ten pokój się nie nada — zwrócił się Calvin do mnie. — Sprawdzę pomieszczenia na końcu. Zaczekaj tutaj. — Pospieszył w głąb korytarza.

— Była pani w pasażu — powiedziała Belinda patrząc na mnie oskarżycielsko. — Czy pani wyjdzie za pana Ledbettera?

— Nie — odparłam.

— Bzykacie się? — zapytała Chelsea.

— Chelsea! — jęknęła zaszokowana pani Carlson.

— Czy nie powinnaś już się ustawić? — zapytałam.

Calvin wrócił truchtem.

— Powinno się udać — powiedział do mnie. — Znalazłem pomieszczenie prawie dźwiękoszczelne.

— Po co zaraz dźwiękoszczelne? — zapytała Chelsea.

— Żeby nikt nie słyszał, jak się migdalą — stwierdziła Belinda, a Chelsea kilka razy wymownie cmoknęła.

— Panienki, wejście — stwierdził Calvin swoim „dyrygenckim” głosem. To było naprawdę zdumiewające. Dziewczęta natychmiast się uciszyły i ustawiły w pary.

— Poczekaj, aż wszyscy się zejdą do sali widowiskowej — zwrócił się Calvin do mnie, odciągając mnie na bok — a potem wprowadź obcych. Ja przez kilka minut będę przedstawiał orkiestrę i członków komitetu organizacyjnego tak, żeby Altairczycy nie usłyszeli żadnego dźwięku, gdy będziesz ich kierowała do tego pomieszczenia. Jest tam stół, którym możesz zabarykadować drzwi i nikt już po was nie wejdzie.

— A co będzie, jak Altairczycy zechcą wyjść? — zapytałam. — Wiesz, że barykada ich nie zatrzyma.

— Zadzwoń na moją komórkę, a ja powiem, że mamy ćwiczenia przeciwpożarowe, czy coś w tym guście. Postaram się załatwić wszystko najszybciej, tak szybko, jak to tylko możliwe. — Uśmiechnął się do mnie. — Żadnych Dwunastu dni Bożego Narodzenia. Poradzimy sobie i dowiemy się, o co chodzi.

— Mówiłam wam, że ona jest jego dziewczyną!

— Jest pana dziewczyną, panie Ledbetter?

— Idziemy, panienki, idziemy — powiedział Calvin i poprowadził je korytarzem do sali widowiskowej. Gdy tylko drzwi zamknęły się za ostatnimi z dziewcząt, zadzwoniła moja komórka. Doktor Morthman; dzwonił, żeby mi powiedzieć:

— Może pani przestać szukać. Altairczycy są w swoim statku.

— Skąd pan wie? Widział ich pan? — zapytałam myśląc jednocześnie, że nie powinnam była zostawiać obcych w samochodzie.

— Nie, ale ich statek przyspieszył procedurę startową, która teraz według ocen NASA ma potrwać mniej niż cztery godziny. Gdzie pani jest?

— W drodze — powiedziałam usiłując mówić tak, żeby się nie domyślił, że biegnę — a biegłam na parking, żeby otworzyć minibus. Na szczęście stał na miejscu i był nietknięty.

— To niech się pani pospieszy — warknął doktor Morthman. — Są tu dziennikarze. Będzie im musiała pani wytłumaczyć, jak to się stało, że pozwoliła pani obcym odlecieć! — Otworzyłam boczne drzwi minibusu. Był pusty. Och, nie! — To pani odpowiada za to całe zamieszanie — stwierdził doktor Morthman. — Jeżeli będą jakieś międzynarodowe reperkusje…

— Przyjadę tak szybko, jak będę mogła — powiedziałam. Rozłączyłam się i odwróciłam, żeby przejść na miejsce kierowcy.

I wpadłam niemal na Altairczyków, którzy najwidoczniej przez cały czas stali za mną.

— Nie straszcie mnie tak — powiedziałam. — A teraz chodźmy. — Poprowadziłam ich szybko do centrum koncertowego i korytarzem obok zamkniętych drzwi sali widowiskowej; dzięki Bogu słychać było przemówienia, a nie śpiew. Potem skierowaliśmy się do pomieszczenia wskazanego przez Calvina.

Salka była pusta. Stał w niej tylko stół, o którym wspominał Calvin i który szybko przesunęłam pod drzwi, a potem przechyliłam i wepchnęłam jego krawędź pod klamkę. Przystawiwszy ucho do drzwi nasłuchiwałam chwilkę, ale Calvin miał rację. Nie usłyszałam żadnego dźwięku, a musieli już zacząć występ.

I co teraz. Cztery godziny do startu. Musiałam wykorzystać każdą chwilę, ale w pomieszczeniu nie było nic, co mogłoby mi się przydać — żadnego pianina, odtwarzacza kompaktów czy adaptera. Pomyślałam, że powinniśmy skorzystać z szatni jego uczennic — one przynajmniej miały iPody, albo coś w tym rodzaju.