Pamięć Światłości

– Chyba że będę potrzebna – przypomniała mu Egwene. Przeszła przez płachty namiotu.

– Oczywiście – rzekł Gawyn, podążając za nią na zewnątrz, jednak potrząsnął głową, patrząc w kierunku Bryne’a i Siuan. Bryne uśmiechnął się w odpowiedzi i skinął głową. Na polu walki było niewiele rzeczy, które wymagałyby absolutnej uwagi Amyrlin. Komnata Wieży posiadała bezpośredni nadzór nad ich armiami.

Wyszedłszy z namiotu, Egwene westchnęła i zamknęła oczy. Gawyn objął ją ramieniem i pozwolił, by oparła się na nim. Trwało to chwilę, ale po kilku sekundach Egwene odsunęła się, wyprostowała i przybrała wyraz twarzy godny Amyrlin. „Jest taka młoda, a musi sprostać tak wielkim wymaganiom” – pomyślał Gawyn.

Oczywiście, Egwene nie była o wiele młodsza niż al’Thor. Gawyn był zadowolony i trochę zaskoczony, że myśl o tym człowieku nie wzbudziła w nim złości. Al’Thor prowadził własną wojnę. Doprawdy, to, co robił, nie było sprawą Gawyna.

Gawyn zaprowadził Egwene do części obozu należącej do Zielonych Ajah, gdzie kilkunastu Strażników powitało ich pełnym szacunku skłonieniem głowy. Maerin Sedai miała olbrzymi namiot. Większości Aes Sedai wolno było przynosić dowolne rzeczy i meble, przynajmniej dopóki były w stanie utworzyć własną bramę i używać swoich Strażników do przenoszenia dobytku. Jeśli armia miałaby się poruszać szybko, rzeczy te trzeba byłoby zostawić. Wiele Aes Sedai zdecydowało się zabrać ze sobą niewiele, ale inne… cóż, nie przywykły do prostoty. Do takich ludzi należała Maerin. Tylko nieliczne zdecydowały się zabrać tyle, co ona.

Na zewnątrz namiotu czekali Leilwin i Bayle Domon. Byli tymi, którzy poinformowali Maerin Sedai, że jej namiot został pożyczony i że nie wolno jej ujawniać nikomu, iż zatrzymała się w nim Egwene. Sekret mógłby zostać odkryty, gdyby ktoś rozpytywał – Egwene i Gawyn nie ukrywali się, przechadzając się po obozie – ale, z drugiej strony, ktoś, kto usiłowałby się dowiedzieć, gdzie sypia Amyrlin, mógłby przyciągnąć uwagę. To była najlepsza ochrona, jaką Gawyn mógł zapewnić, zwłaszcza że Egwene nie chciała przemieszczać się każdego dnia, by móc spać.

Nastrój Egwene natychmiast się popsuł, gdy ujrzała Leilwin.

– Powiedziałaś przecież, że chcesz mieć ją blisko – rzekł cicho Gawyn.

– Nie podoba mi się, że wie, gdzie sypiam. Jeśli skrytobójcy przez nią nasłani będą mnie szukać w obozie, ona może być tą, która ich do mnie doprowadzi.

Gawyn zwalczył w sobie chęć polemizowania. Egwene była sprytną, wnikliwą kobietą – ale co do opinii o Seanchanach nieprzejednaną. Gawyn z kolei ufał Leilwin. Wydawała się człowiekiem prostolinijnym.

– Będę miał na nią oko – powiedział.

Egwene wydała z siebie westchnienie, następnie udała się do namiotu i minęła Leilwin bez słowa. Gawyn nie wszedł za nią do środka.

– Amyrlin wydaje się nie mieć zamiaru korzystać z moich usług – poinformowała Leilwin Gawyna, w charakterystyczny dla Seanchan sposób przeciągając głoski.

– Nie ufa ci – powiedział Gawyn szczerze.

– Czy przysięga jest tak niewiele warta po tej stronie oceanu? – rzuciła Leilwin. – Złożyłam jej przysięgę, której nikt nie złamałby, nawet Muyami!

– Sprzymierzeniec Ciemności złamie każdą przysięgę.

Kobieta spojrzała na niego chłodno.

– Zaczynam sądzić, że Egwene uważa, iż wszyscy Seanchanie są Sprzymierzeńcami Ciemności.

Gawyn wzruszył ramionami.

– Pokonałaś ją i uwięziłaś, sprawiając, że czuła się jak zwierzę prowadzone w obroży.

– Nie zrobiłam tego – odrzekła Leilwin. – Jeśli jeden piekarz upiecze okropny chleb, czy będziesz sądził, iż wszyscy piekarze chcą cię otruć? Ha. Nie dyskutuj ze mną. Nie ma sensu. Jeśli nie będę mogła służyć jej, to będę służyć tobie. Czy jadłeś coś dzisiaj, Strażniku?

Gawyn zawahał się. Kiedy ostatnio coś jadł? Dziś rano… nie, wtedy był zbyt skory do walki. Głośno zaburczało mu w brzuchu.

– Wiem, że jej nie opuścisz – powiedziała Leilwin – szczególnie pod obserwacją Seanchan. Chodź, Bayle. Przynieśmy temu głupcowi trochę jedzenia, tak żeby nie zemdlał, gdy nadejdą skrytobójcy. – Odeszła, a wraz z nią jej illiański mąż. Mężczyzna rzucił przez ramię spojrzenie, które świadczyło o tym, że chętnie wygarbowałby komuś skórę.

Gawyn westchnął i usiadł na ziemi. Z kieszeni wyciągnął trzy czarne pierścienie. Wybrał jeden, a resztę wsunął z powrotem.

Rozmowy o zamachowcach zawsze skłaniały go do myślenia o pierścieniach. Dawniej należały do Seanchan, którzy przybyli po to, by zabić Egwene. Pierścienie były ter’angrealami. Stanowiły narzędzia, dzięki którym Krwawe Noże poruszali się szybko i znikali w cieniach.

Podniósł pierścień ku światłu. Nie wyglądał jak żaden ter’angreal, który Gawyn widział, jednakże obiekt Mocy mógł wyglądać jak każda rzecz. Pierścienie wykonano z jakiegoś czarnego, ciężkiego kamienia, którego Gawyn nie rozpoznawał. Na jego powierzchni wyrzeźbiono jak gdyby ciernie, zaś strona wewnętrzna – ta, która dotykała skóry – była gładka.