Pamięć Światłości

Zdawał sobie sprawę, że Egwene go potrzebuje. Teraz bardziej niż kiedykolwiek. Myrddraale wślizgnęły się do obozu nocą, uzbrojone w Thakan’dar – ostrza, które miały im posłużyć do odebrania życia Aes Sedai. Gawyn osobiście pełnił wartę, gdy Egwene spała. Polegał na niej w kwestii uwolnienia go od zmęczenia, jeśli nadmiernie by to go obciążało. Spał, gdy Ewgene była na naradzie Komnaty Wieży.

Nalegał, by Ewgene każdą noc spędzała w innym namiocie. Pewnego razu namówił ją na Podróż do Mayene i spanie w pałacu. Od kilku dni tego nie robiła. Jego argumenty, by skontrolowała Żółte Ajah i inspekcję Uzdrawiania, stawały się coraz słabsze. Wszystko w ręku trzymała tam Rosil Sedai.

Gawyn i dwie kobiety podążali w kierunku obozu. Kilku żołnierzy, którzy aktualnie nie pełnili służby, skłoniło głowy, inni zaś spieszyli na pole bitwy. Gawyn przyjrzał się niektórym z nich. Zbyt młodzi, zbyt niedoświadczeni.

Wśród żołnierzy byli Zaprzysiężeni Smokowi, ale kto wiedział, co o nich sądzić? Pomiędzy Zaprzysiężonymi byli także Aielowie, co Gawyn uznawał za rozsądne, ponieważ wydawało mu się, że wszyscy oni byli Zaprzysiężonymi. W ich szeregach znajdowały się jednak także Aes Sedai. Gawyn nie zastanawiał się wiele nad wyborem, którego dokonały.

Potrząsnął głową i szedł dalej. Obóz był niezwykły, pozornie nie było w nim taborów. Zaopatrzenie dostarczano w ciągu dnia furgonami przez bramy – niektóre ciągnięte były przez te niewiarygodne metalowe maszyny z Cairhien. Kiedy furgony odjeżdżały, to zabierały powrotnie odzież do prania, broń wymagającą naprawy i buty do reperacji.

Dzięki temu funkcjonowanie obozu było wyjątkowo dobrze zorganizowane. Obóz nie był przeludniony, gdyż niemal wszyscy spędzali długie godziny na polu walki. Wszyscy, tylko nie Gawyn.

Gawyn wiedział, że jest potrzebny i że to, co robi, jest ważne, ale nie mógł powstrzymać poczucia zmęczenia. Był jednym z najlepszych szermierzy w armii, spędzał na polu walki kilka godzin dziennie, zabijając tylko wtedy, gdy jakiś Trollok okazał się na tyle głupi, by przypuścić atak na dwie Aes Sedai. To, co robił, było raczej skracaniem cierpień Trolloków niż pozbawianiem ich życia.

Egwene skinęła głową, żegnając się z Silvianą, po czym skierowała konia ku namiotowi dowództwa.

– Egwene… – zaczął Gawyn.

– Chcę tylko sprawdzić kilka rzeczy – powiedziała Egwene spokojnie. – Spodziewam się, iż Elayne przysłała nowe rozkazy.

– Potrzebujesz snu.

– Wydaje mi się, że ostatnio nie robię nic innego.

– Kiedy walczysz na polu bitwy, jesteś warta tyle, co tysiąc żołnierzy – rzekł Gawyn. – Jeśli spanie dwadzieścia dwie godziny na dobę miałoby cię utrzymać w dobrej formie i pomóc chronić ludzi za dwoje, sugerowałbym, byś tyle spała. Na szczęście to nie jest wymagane, podobnie jak nikt nie wymaga od ciebie, abyś tak się forsowała.

Poprzez więzy wyczuł jej irytację, ale zdołała się opanować.

– Masz oczywiście rację – spojrzała na niego. – A ty nie musisz czuć się zaskoczony, że przyznaję ci rację.

– Nie byłem zaskoczony – powiedział Gawyn.

– Potrafię odbierać twoje emocje, Gawyn.

– To dotyczyło czegoś zupełnie innego. Pamiętam coś, co kilka dni temu powiedział Sleete. To był żart, którego nie rozumiem do tej pory. – Popatrzył na nią niewinnym wzrokiem.

Wreszcie doczekał się uśmiechu. Słabiutkiego, ale jednak. Egwene nie uśmiechała się wiele ostatnimi czasy. Nieliczni byli w stanie to robić.

– A w dodatku – dodał Gawyn, ujmując lejce konia Egwene i pomagając jej zsiąść, bo dotarli już do namiotu dowództwa – nigdy nie poświęcałem zbyt wiele czasu zastanawianiu się nad faktem, że Strażnik może zignorować Trzy Przysięgi. Zastanawiam się, jak często siostry uznawały to za wygodne?

– Mam nadzieję, że niezbyt często – odrzekła Egwene dyplomatycznie.

Wewnątrz namiotu dowództwa znaleźli Garetha Bryne’a, który patrzył poprzez nowo powstałą bramę; została postawiona przez myszowatą Szarą Ajah, której Gawyn nie znał. Bryne podszedł do zawalonego mapami biurka, na którym Siuan próbowała zaprowadzić porządek. Zrobił na mapie kilka notatek, pokiwał głową, potem spojrzał, kto wchodzi do namiotu.

– Matko – powiedział Bryne i ujął jej rękę, by ucałować pierścień.

– Bitwa wydaje się toczyć w odpowiednim kierunku – powiedziała Egwene, kiwnąwszy głową Siuan. – Trzymaliśmy się tam bardzo dobrze. Jak sądzę, masz zamiar ruszyć naprzód?

– Nie możemy wiecznie mitrężyć czasu tutaj, Matko – rzekł Bryne. – Królowa Elayne poprosiła mnie, bym rozważył dalszy pochód do Kandoru i sądzę, że jest na tyle mądra, iż powinienem tak uczynić. Obawiam się, że Trolloki wycofają się ku wzgórzom i umocnią się na swych pozycjach. Zauważyłaś, że każdej nocy ściągają z pola coraz więcej ciał?