Pamięć Światłości

„Wygląda niczym król” – pomyślał bezwiednie Mat.

Oczywiście, Rand był najprawdopodobniej szalony. To tłumaczyło, dlaczego się tak zachowywał w obecności Tuon. Albo może planował jej zabójstwo. Więzy nie znaczyły nic dla człowieka, który potrafił przenosić. „Krew i krwawe popioły” – rozmyślał Mat. „Jak znalazłem się w takiej sytuacji?” Zrobił wszystko, by uniknąć spotkania z Randem!

Rand napotkał spojrzenie Tuon. Mat wziął głęboki oddech, a potem jednym skokiem znalazł się tuż przed Tuon.

– Rand. Rand, zachowajmy spokój.

– Witaj, Mat – rzekł Rand przyjemnym głosem. „Światłości, on był szalony!” – Dziękuję za przyprowadzenie mnie do niej.

– Przyprowadzenie cię…

– O co chodzi? – chciała wiedzieć Tuon.

Mat obrócił się.

– Ja… To znaczy…

Spojrzenie Tuon mogło wywiercić dziury w stali.

– Ty to zrobiłeś – zwróciła się do Mata. – Zjawiłeś się tu, zwiodłeś mnie, udając czułego, a potem go tu przyprowadziłeś. Tak było?

– Nie obwiniaj go – powiedział Rand. – Nas dwoje musiało się znowu spotkać. Wiesz, że to prawda.

Mat stanął pomiędzy nimi, podnosząc rękę.

– Przestańcie obydwoje, natychmiast! Posłuchajcie mnie!

Coś chwyciło Mata, unosząc go do góry.

– Przestań, Rand! – zawołał.

– To nie ja – odparł Rand, wyglądając na mocno skoncentrowanego. – Ach. Jestem odcięty.

Wiszący w powietrzu Mat poczuł coś na swej piersi. Medalion. Gdzie był jego medalion?

Mat popatrzył na Tuon. Przez krótką chwilę – sięgając do kieszeni swej szaty – wyglądała na zawstydzoną. Wyjęła stamtąd coś srebrnego. Prawdopodobnie miała zamiar użyć medalionu jako ochrony przeciwko Randowi.

„Wspaniale” – pomyślał Mat i jęknął. Tuon zabrała mu medalion, gdy spał, a on tego nie zauważył. „Cholernie wspaniale”.

Sploty Powietrza osadziły go obok Randa. Karede powrócił z sul’dam i damane. Wszyscy troje byli zarumienieni jak po biegu. Damane przenosiła.

Tuon spojrzała na kogoś za plecami Mata i Randa, po czym zaczęła szybkimi ruchami rąk komunikować się z Selucią.

– Dzięki wielkie za to – wymamrotał Mat do Randa. – Jesteś cholernie dobrym przyjacielem.

– Dobrze cię widzieć – rzekł Rand z uśmieszkiem na ustach.

– Oto proszę – powiedział Mat, wzdychając. – Znowu wpakowałeś mnie w kłopoty. Zawsze to robisz.

– Czyżby?

– Tak. W Rhuidean i w Pustkowiu, w Kamieniu Łzy… w Dwu Rzekach. Zorientowałeś się, że powędrowałem na południe żeby uciec, zamiast podążyć na twoje małe przyjęcie u Egwene w Merrilor?

– Myślisz, że mógłbyś trzymać się z daleka ode mnie? – zapytał Rand, uśmiechając się. – Naprawdę myślisz, że TO by ci pozwoliło?

– Musiałem, do cholery, spróbować. Bez obrazy, Rand, ale wariujesz i tyle. Postanowiłem, że dam ci nauczkę i może cię zabiję. Po to, żeby ci zaoszczędzić kłopotów. Co zrobiłeś sobie w rękę, tak przy okazji?

– A co ty zrobiłeś sobie w oko?

– Mały wypadek z otwieraczem i trzynastoma rozzłoszczonymi karczmarzami. A twoja ręka?

– Straciłem ją, pojmawszy jednego z Przeklętych.

– Pojmawszy? – spytał Mat. – Stajesz się miękki.

Rand prychnął.

– Ty pewnie powiesz mi, że radziłeś sobie lepiej.

– Zabiłem gholama.

– Uwolniłem Illian od Sammaela.

– Poślubiłem Imperatorową Seanchanu.

– Mat – powiedział Rand. – Czy ty rzeczywiście próbujesz iść w zawody na przechwalanie się ze Smokiem Odrodzonym? – Zamilkł na chwilę. – Poza tym, oczyściłem saidina. Wygrywam.

– Ech, to nie jest wiele warte – powiedział Mat.

– Niewiele warte? To najważniejsze wydarzenie, które miało miejsce od Pęknięcia.

– Ty i twój Asha’man już zwariowaliście – rzekł Mat. – Więc co to za różnica? – Spojrzał w bok. – Wyglądasz nieźle, swoją drogą. Musiałeś ostatnio lepiej o siebie dbać.

– Ty też – odparł Rand.

– Oczywiście, że tak – burknął Mat, patrząc za siebie, na Tuon. – Mam na myśli to, że musisz umieć pozostawać wśród żywych, prawda? Stocz swój mały pojedynek z Czarnym i zachowaj nas w poczuciu bezpieczeństwa. Dobrze wiedzieć, że to właśnie masz zamiar zrobić.

– Miło to słyszeć – rzekł Rand, uśmiechając się. – Żadnych dowcipów na temat mojego płaszcza?

– Co? Dowcipów? Nie jesteś chyba wciąż urażony, że trochę się z tobą podrażniłem parę lat temu?

– Drażniłeś się? – zdziwił się Rand. – Przez całe tygodnie nie odzywałeś się do mnie.