De Herrezen Draak

‘Zijn jullie eerstezusters?’ Bain scheen hen alledrie te bedoelen. Egwene dacht dat zij zusters bedoelden zoals het bij de Aes Sedai gebruikt werd en zei ‘ja’ op hetzelfde moment dat Elayne ‘nee’ zei. Chiad en Bain wisselen een snelle blik uit alsof ze vermoedden dat ze praatten met vrouwen die niet helemaal bij hun verstand waren. ‘Eerstezuster,’ zei Elayne belerend tegen Egwene, ‘betekent vrouwen die dezelfde moeder hebben. Tweedezuster betekent dat hun moeders zusters zijn.’ Ze wendde zich tot de Aiel. ‘Wij weten geen van beiden veel over uw volk. Ik vraag u ons te verontschuldigen voor onze onwetendheid. Ik denk soms aan Egwene als een eerstezuster, maar we zijn geen bloedverwanten.’

‘Waarom spreken jullie de woorden dan niet uit voor jullie Wijzen?’ vroeg Chiad. ‘Bain en ik werden eerstezusters.’ Egwene stond met haar ogen te knipperen. ‘Hoe kunnen jullie eerstezusters wórden? Of jullie hebben dezelfde moeder, of niet. Ik wil jullie niet beledigen. Het meeste wat ik over de Speervrouwen weet, komt van de paar dingen die Elayne me heeft verteld. Ik weet niet meer dan dat jullie strijden en niet om mannen geven, meer niet.’ Elayne knikte; zoals zij de Speervrouwen had beschreven, was het net geweest of Speervrouwen een kruising waren van vrouwelijke zwaardhanden en zusters van de Rode Ajah.

De Aiel wisselden opnieuw die blik uit, alsof het onduidelijk was of Egwene en Elayne wel goed wijs waren.

‘Wij geven niet om mannen?’ mompelde Chiad ietwat bevreemd. Bain trok nadenkend haar wenkbrauwen hoog op. ‘Wat u zegt, benadert de waarheid, maar mist haar geheel. Als wij de speer huwen, beloven wij dat wij niet gebonden zullen zijn aan man of kind. Sommigen geven de speer op voor een man of een kind – haar gezichtsuitdrukking zei dat ze dit zelf niet begreep – maar als de speer eenmaal is opgegeven, kan hij niet worden teruggenomen.’

‘Of als ze gekozen wordt om naar Rhuidean te gaan,’ bracht Chiad in. ‘Een Wijze kan niet met de speer gehuwd zijn.’

Bain keek haar aan alsof ze had meegedeeld dat de lucht blauw was of dat regen uit wolken viel. De blik die ze Egwene en Elayne gaf, zei dat ze die dingen misschien niet wisten. ‘Ja, dat is waar. Hoewel sommigen ertegen trachten te vechten.’

‘Ja, dat doen ze.’ Chiad klonk alsof zij en Bain iets deelden. ‘Maar ik ben ver gedwaald van het spoor van mijn uitleg,’ ging Bain door. ‘De Speervrouwen dansen de speren niet met elkaar, zelfs als onze stammen dat wel doen, maar de Shaarad en de Goshien hebben al meer dan vierhonderd jaar een bloedvete, en daarom vonden Chiad en ik dat onze huwbelofte niet genoeg was. We kwamen voor de Wijzen van onze stammen om de woorden uit te spreken – zij zette haar leven op het spel in mijn veste, en ik in de hare – en ons te binden als eerstezusters. Zoals het eerstezusters betaamt die Speervrouwen zijn, waken wij over elkanders rug, en geen van ons zal een man tot zich laten komen zonder de ander. Ik zou niet zeggen dat wij niet om mannen geven.’ Chiad knikte en haar mondhoeken leken iets van een glimlach aan te duiden. ‘Heb ik u de waarheid verduidelijkt, Egwene?’

‘Ja,’ zei Egwene zwakjes. Ze keek naar Elayne en zag eenzelfde verwarring in die blauwe ogen als in de hare te zien moest zijn. Geen Rode Ajah. Groene misschien. Een kruising tussen zwaardhanden en Groene Ajah, en meer begrijp ik er niet van. ‘De waarheid is me nu duidelijk, Bain. Dank u.’

‘Als u getweeën voelt dat u eerstezusters bent,’ zei Chiad, ‘zou u naar de Wijzen moeten gaan en de woorden spreken. Maar u bent beiden een Wijze, zij het jong. In dat geval weet ik niet hoe het zou moeten gebeuren.’

Egwene wist niet of ze moest lachen of blozen. Er bleef haar een beeld bij van haarzelf en Elayne die dezelfde man deelden. Nee, dat is alleen voor eerstezusters die Speervrouwen zijn, niet! Elayne had rode plekjes op haar wangen en Egwene wist zeker dat ze aan Rhand dacht. Maar we delen hem niet, Elayne. We kunnen hem geen van beiden hebben.

Elayne schraapte haar keel. ‘Ik geloof niet dat het nodig is, Chiad. Egwene en ik bewaken reeds elkaars rug.’

‘Hoe kan dat?’ vroeg Chiad langzaam. ‘U bent niet gehuwd met de speer. En u bent een Wijze. Wie zou een hand durven opheffen tegen een Wijze? Dit verwart mij. Waarom wilt u elkanders rug bewaken?’ Egwene werd een antwoord bespaard toen ze bij het bosje aankwamen. Daar bevonden zich nog twee Aiel onder de bomen, diep in het bosje vlak naast de rivier. Joline van de Zoutpansibbe van de Nakai Aiel was een vrouw met blauwe ogen en roodgouden haar dat bijna dezelfde kleur had als dat van Elayne. Zij waakte over Dailin van Aviendha’s sibbe en stam. Zweet maakte Dailins haar plakkerig en nog donkerder rood, en ze opende haar grijze ogen slechts eenmaal, toen ze naderbij kwamen, en sloot ze toen weer. Haar jas en hemd lagen naast haar en het verband om haar middel zat vol rode vlekken. ‘Ze kreeg een zwaardsteek,’ zei Aviendha. ‘Sommigen van die dwazen die de eedbrekende boomdoders krijgslieden noemen, dachten dat we zo’n stel schurken waren die dit land verzieken. Wij moesten hen doden om hen op andere gedachten te brengen, maar Dailin... Kunt u haar helen, Aes Sedai?’