Zaginiona Ewangelia

– Jesteś słodki, Steve. – Pocałowała go w policzek.

Angela zaprosiła Randalla na kolację do rodzinnego domu Montich, lecz chociaż propozycja była kusząca, uznał, że lepiej będzie odmówić.

– Pobądź trochę z rodziną- zaproponował. – Będziemy mieli jeszcze dla siebie dość czasu. Poza tym muszę wracać do Amsterdamu. Wheeler i tak się wścieknie, że nie było mnie dzisiaj w pracy.

– Kiedy lecisz?

– Chyba późno w nocy. Chcę jeszcze załatwić trochę prywatnej korespondencji, póki tu jestem, bo w Amsterdamie nie będzie na to czasu. Muszę napisać do rodziców i do córki. Napiszę też do Jima McLouglina, opowiadałem ci o nim. Ta sprawa wciąż mnie gnębi. Mojemu prawnikowi nie udało się go zlokalizować, ale list może jakoś mu przekażą.

– W takim razie jedźmy najpierw do twojego hotelu – powiedziała Angela. – Potem kierowca zawiezie mnie do domu.

– A kiedy wrócisz do Amsterdamu? – zapytał Randall. – Jutro rano?

– Jutro wieczorem – odparła z przekornym uśmiechem. – Jeśli mój szef mnie nie wyrzuci z pracy. Chciałabym pójść na zakupy z siostrą i do Ogrodów Borghese z siostrzenicami. Pańska sekretarka wróci jutro wieczorem, panie Randall, zgadza się pan?

– Nie zgadzam się, ale będę czekał.

– Chciałabym cię jeszcze o coś zapytać. – Spojrzała na niego bez uśmiechu.

– Tak?

– Co zamierzasz zrobić, kiedy wrócimy do Amsterdamu?

– Oczywiście rzucić się w wir pracy – oznajmił. – Ach, o to ci chodzi – dodał, widząc napięcie na jej twarzy. – Czy będę jeszcze węszył w kwestii papirusu i zdjęcia? Nie będę, Angelo. Twój ojciec był ostatnią instancją, i to już koniec. Ślepa uliczka. Nawet gdybym chciał, nie mam już dokąd się zwrócić. Odkładam moje detektywistyczne zapędy na półkę i zajmuję się wyłącznie kampanią. Oddaję się w pełni sprzedawaniu Słowa.

– Pomimo wątpliwości?

– Przemyślałem to tutaj, w Rzymie – odrzekł. – Zawsze wątpiłem w rzeczy tajemne, ale zarazem nigdy do końca nie straciłem wiary. Czy znasz modlitwę Ernesta Renana? „Boże, o ile Bóg istnieje, zbaw moją duszę, o ile posiadam duszę". To właśnie cały ja, tu i teraz.

Angela się roześmiała.

– I można z czymś takim żyć?

– Nie mam wyboru – odparł, ściskając jej dłoń. – Nie martw się, poradzę sobie… Oto i Excelsior. Daj buzi na pożegnanie i do zobaczenia jutro, kochana.

Randall wszedł do hotelowego holu, wziął z recepcji klucz i skierował się do wind.

Jedna właśnie zjechała na dół i wysiadali z niej pasażerowie. Kiedy się opróżniła, Randall wsiadł i wyciągnął rękę do guzika z cyfrą pięć. W tym momencie do windy wsiadł ktoś jeszcze i sięgając ponad jego ramieniem, nacisnął czwórkę. Rękaw tamtego był rękawem sutanny.

Drzwi się zamknęły i winda ruszyła. Randall odwrócił się, spojrzał na przybysza i aż zaparło mu dech w piersiach.

Nad czarną sutanną zobaczył zapadniętą twarz z igrającym na wąskich wargach uśmieszkiem.

– I znów się spotykamy, panie Randall – powiedział pastor Maertin de Vroome. – Jak się udało dzisiejsze spotkanie z profesorem Montim?

– Skąd pan, u diabła, wie, że się z nim widziałem? – wyrzucił z siebie Randall, zupełnie skonsternowany.

– Przyjechał pan do Rzymu, żeby się z nim zobaczyć, tak samo jak wcześniej ja to zrobiłem. Proste. Obserwowanie pana posunięć, panie Randall, uznałem za swój święty obowiązek. Od naszego ostatniego spotkania śledziłem z narastającą ciekawością i respektem pańskie kroki. Jest pan, jak to czułem od początku, poszukiwaczem prawdy. Nie ma ich zbyt wielu. Ja także do nich należę. I cieszę się, że podążamy tym samym tropem, że nasze ścieżki się znów splątały. Być może tutaj, w wiecznym mieście, nadszedł czas na naszą kolejną rozmowę.

– Na jaki temat? – zapytał Randall poirytowany.

– Na temat fałszerstw, jakimi są Ewangelia według Jakuba i Pergamin Petroniusza.

– Skąd pan jest taki cholernie pewny, że to fałszerstwa?

– Stąd, że właśnie widziałem się z fałszerzem i poznałem wszystkie szczegóły tego oszustwa – odrzekł de Vroome. – To moje piętro – dodał, gdyż winda właśnie stanęła. – Przypuszczam, że pan też tutaj wysiada, panie Randall?

Randall siedział oszołomiony w głębokim pluszowym fotelu, w przestronnym pokoju de Vroome'a w hotelu Excelsior. Przyszedł tu za pastorem posłusznie, zupełnie zbity z tropu jego stanowczym stwierdzeniem.

Wciąż jeszcze chciał wierzyć, że to tylko sztuczka de Vroome'a, kolejna z jego gier. Choć sam miał wątpliwości co do projektu, teraz zdecydowany był wątpić w szczerość intencji nieprzyjaciela. A mimo to nie mógł. Jakaś nuta w głosie tamtego, gdy rozmawiali w windzie, kazała mu wierzyć, że tym razem ociera się o prawdę.