Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Od tej chwili będą się posuwać co najmniej kilka razy wolniej, a jedyne zwierzę, jakie im pozostało, zmuszone będzie nieść cały ich dobytek.

Kiedy jednak dotarli nad brzeg rzeki, Viridoviks zaczął mieć poważne wątpliwości, czy uda im się w ogóle posunąć dalej. Shaum co prawda zamarzała w zimie, ale była na tyle szeroka, że pas o szerokości kilkuset jardów na środku rzeki wciąż nie był skuty lodem. Wielkie kawałki kry uderzały o siebie, płynąc z prądem na południe.

Gal wzdrygnął się, spoglądając na lodowatą, czarną wodę.

— Nie próbowałbym przez to płynąć — powiedział do Batbaiana. — Trzy machnięcia i zostajesz następnym soplem.

— Spójrz tam — powiedział nomada, wskazując na środek Shaum. Szeroka płachta dryfującego luźno lodu uderzyła o wysuniętą dalej na zachód krę, a o nią z kolei dwie następne. Od czasu do czasu chlapała na nie woda, tworzyły jednak swego rodzaju pomost.

— Nie przeciągniemy przez to konia — zaprotestował Viridoviks.

— Nie, ale i tak nie bralibyśmy go ze sobą. Tam, gdzie człowiek mógłby się położyć na brzuchu i przeczołgać po lodzie, on na pewno by utonął. Dalej jesteś na to zdecydowany?

— Ano jestem.

— Dobrze.

Batbaian zsiadł z konia i delikatnie pogłaskał go po chrapach. Zanim Viridoviks zorientował się w jego zamiarach, nomada poderżnął gardło zwierzęcia. Zakaszlało z wyrzutem, przerażającym, niemal ludzkim głosem, zachwiało się i upadło.

— Czyś ty zgłupiał?! — wrzasnął Gal.

— Nie. Zastanów się nad tym — powiedział Batbaian, zupełnie jak Rzymianin. — Skoro nie może przejść razem z nami, bardziej przyda nam się zabity niż żywy. Nie stój i nie gap się tak, tylko pomóż mi ściągnąć skórę.

On sam był już zajęty oprawianiem zwierzęcia. Viridoviks wykonywał swą pracę niemal mechanicznie, zastanawiając się, czy nomada aby na pewno nie zwariował.

Ale Batbaian był całkiem zdrowy. Po tym, jak skończył już uciążliwe wycinanie mięsa z końskich boków i zadu, użył ściągniętej wcześniej skóry jako torby, do której zapakował mięso, zwinięty namiot i swoje rzeczy.

— Daj mi też twoje — rozkazał Celtowi, który ściągnął z pleców swój bagaż. Batbaian zawiązał worek najmocniej jak umiał i podniósł go. — Waży mniej od człowieka — powiedział z zadowoleniem. Przywiązał do niego jeszcze jeden kawałek sznura. — Widzisz? Będziemy go za sobą ciągnąć, na tyle daleko, żeby nie obciążać dodatkowo lodu.

— No proszę, czyż nie jesteś teraz najsprytniejszym ze wszystkich wariatów? — powiedział Vi-ridoviks z podziwem.

W swoich galijskich lasach potrafiłby wymyślić równie chytre rozwiązania, ale tu, na równinach, to Khamorth musiał improwizować.

Batbaian zbył pochwałę wzruszeniem ramion, bo nic dla niego nie znaczyła. Powlókł tobół wzdłuż brzegu, aż zrównał się z miejscem, gdzie na Shaum zrobił się lodowy zator. Viridoviks szedł za nim. Na samym skraju rzeki Khamorth wręczył mu linę.

— Weź to. Ja pójdę pierwszy i odsunę śnieg, to zobaczymy jaki jest lód.